Bölge Adliye Mahkemesi ·

Bölge Adliye Mahkemesi 2024/399 E. 2026/1538 K.

Mahkeme
Bölge Adliye Mahkemesi
Esas No
2024/399
Karar No
2026/1538
Karar Tarihi

T.C. İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ ESAS NO : 2024/399 KARAR NO : 2026/1538

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ : İZMİR 4. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ ESAS NO : 2021/923 KARAR NO : 2023/979 DAVA TARİHİ : 05.05.2016 KARAR TARİHİ : 07.12.2023 DAVA : İtirazın İptali KARAR TARİHİ : 30.10.2026 KARARIN YAZ. TARİHİ :30.10.2026

İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 07.12.2023 tarih ve 2021/923 Esas, 2023/979 Karar sayılı kararının, istinaf başvurusu yoluyla incelenmesinin taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, dairemize gönderilen dosya incelendi, dosya içeriğine göre incelemenin duruşmasız olarak yapılması uygun görülmekle, gereği konuşulup düşünüldü. İSTEM: Davacı taraf dava dilekçesinde özetle, Davacı şirketin döner robotu imalatı işiyle uğraştığını, dava dışı .... Şti.'den aldığı paslanmaz saçların davalı tarafça kesimi yapılarak işlenmiş şekilde kendisine teslim ettiğini, ancak dava dışı firmadan alıp davalıya teslim ettikleri saçların eksik teslim edildiğini tespit ettiklerini, bu nedenle eksik mal tesliminden kaynaklanan 100.000-TL. asıl alacak için davalı aleyhine takip başlattıklarını, davalının haksız şekilde takibe ve borca itiraz ettiğini belirterek itirazın iptali ile %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir. YANIT: Davalı taraf cevap dilekçesinde özetle; 2014-2015 yıllarında taraflar arasında ticari ilişki ve ticari ilişkiden kaynaklanan cari hesap bulunduğunu, davacının dava dışı firmadan aldığı ham madde şeklindeki metal ve saç ürünlerini davalıya teslim ettiğini, davalının davacı şirketten teslim aldığı ham maddeleri kesip şekillendirerek davacı şirkete teslim ettiğini, şekillendirerek teslim ettiği ürünler için fatura tanzim ettiğini, fatura ile teslim edilen ürünlere de davacı tarafından itiraz edilmediğini, ticari ilişkinin sona ermesinden sonra başlatılan takibin haksız olduğunu, yukarıda açıklanan nedenlerle davalının davacıya borcu olmadığını beyanla davanın reddi ile davacı takibi kötü niyetle başlattığından aleyhine kötü niyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: İlk derece mahkemesi 14.03.2019 tarih ve 2016/596 Esas, 2019/306 Karar sayılı kararında özetle; "..İncelenen icra dosyası, dosya içindeki belge, fatura ve irsaliyeler, davalı ...'a ne miktar ürünün teslim edildiğine dair, teslim alındığına dair herhangi bir belge ve bilginin tespit edilemediği ve dosya içinde usulünce imzalatılmış sevk irsaliyeleri ya da teslim tutanakları da bulunmadığı için dava dışı firmadan alınan ürünlerin davalı firmaya teslim edildiğinin ispat edilemediği, davacı tarafından alacağının ispatı açısından hangi malların davalıya teslim edildiği ve iade alındığı hususunda yeterli belge ve delil sunulmadığı bilirkişi heyet raporunda da belirtilmekle, davacı taraf davasını ispat edemediğinden açılan davanın reddine ve İİK 67/2 uyarınca alacaklı, takibinde haksız ve kötüniyetli olmakla %20 kötüniyet tazminatının davacıdan alınıp davalıya verilmesine" dair karar verilmiştir. İlk derece mahkemesi kararının davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Dairemizin 09.12.2021 tarih ve 2016/596 Esas, 2019/306 Karar sayılı kaldırma kararı ile özetle; ''...Her ne kadar yerel mahkemece davanın reddine ve davalı lehine kötü niyet tazminatına hükmedilmiş ise de, mahkemece ulaşılan sonuç hatalıdır ve eksik incelemeyle araştırmaya dayalıdır. 1-)Eldeki davada davacı, malın eksik teslim edildiğini ve bu nedenle davalıdan alacaklı olduğu için icra takibine geçtiğini, davalının takibe itiraz ettiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Davalı ise, 2014-2015 yıllarında taraflar arasında ticari ilişki ve ticari ilişkiden kaynaklanan cari hesap bulunduğunu; davacının dava dışı firmadan aldığı ham madde şeklindeki metal ve saç ürünlerini davalıya teslim ettiğini, davalının davacı şirketten teslim aldığı ham maddeleri kesip şekillendirerek davacı şirkete teslim ettiğini, teslim ettiği ürünler için fatura tanzim ettiğini, fatura ile teslim edilen ürünlere de davacı tarafından itiraz edilmediğini, ticari ilişkinin sona ermesinden sonra başlatılan takibin haksız olduğunu beyanla açıkça aradaki ticari ilişkiyi kabul ederek malı eksiksiz teslim edip karşılığında fatura düzenlediklerini savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece, ikinci heyetten alınan ek rapor esas alınmak suretiyle davacının davalıya hangi malları teslim ettiği ve teslim aldığı hususunda yeterli belge olmadığından davacının davasını ispatlayamadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş ayrıca davalı lehine de kötü niyet tazminatına hükmedilmiştir. Oysa ki; Davalı, taraflar arasındaki ticari ilişkiyi inkar etmemekte, davacı tarafla aralarındaki ilişki nedeniyle kendisine işlenmesi için teslim edilen malların tamamını teslim ettiğinden dolayı borcu olmadığını iddia etmektedir. TMK'nun 6.maddesi gereğince, kural olarak herkes iddiasını ispat etmekle yükümlüdür. Buna göre; ispat yükünün akdi ilişkiyi inkar etmeyip malları teslim ettiğini iddia eden davalıda olduğu gözetilerek karar verilmesi gerekirken, aksine düşünceyle ispat yükünün ters çevrilerek davacıya ait olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir. (Yarg. 3. HdE: 2012/19388 K: 2012/26121) (Yarg. 3. Hd .E : 2012/ 19388 -K: 2012/26121) 2-)Bununla birlikte; Yargılama sırasında ilk heyetten alınan raporda davacının davalıdan toplam 203.469.00 TL alacaklı olduğunun tespit edilmesine karşın itirazlar üzerine ikinci heyetten alınan rapor ve ek raporla da davacının davalıya hangi malları teslim ettiği ve teslim aldığı hususunda yeterli belge olmadığından davacının alacağı olmadığının tespit edildiği görülmüştür. Bu haliyle iki farklı heyet raporunun arasındaki tespitler ve ulaşılan sonuç arasında açık bir şekilde çelişki bulunduğu anlaşılmakla; İspat yükünün davalıda olduğu gözetilerek, davalının malların teslimi ile ilgili delilleri sorulup, varsa ibrazı için süre verilerek; Davacının dava dışı... Şti. defter ve kayıtlarına da delil olarak dayandığı nazara alınmak suretiyle davacıdan temin edilen kayıtlarla yetinilmeksizin gerekirse bilirkişilere dava dışı şirkete ait defter ve kayıtları yerinde inceleme yetkisi tanınarak, 6100 sayılı HMK'nın 281/3. maddesi uyarınca maddi gerçeğin ortaya çıkarılması açısından bu dosyadaki ihtilâfla ilgili yeniden oluşturulacak konusunda uzman farklı (3.) bilirkişi kurulundan ilk ve ikinci heyet ile asıl ve ek raporlar arasındaki farklılığı ve çelişkiyi giderecek gerekçeli, tarafların tüm iddia ve itirazlarını karşılayacak ve denetime elverişli yeni bir rapor alınarak, açık çelişkiyi giderecek biçimde gerekçeli ve denetimine elverişli rapor alınıp değerlendirilerek davanın sonuçlandırılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması da usul ve yasaya aykırıdır. 3-)Keza; Mahkemece itirazın iptali davasının reddine karar verilmesi yanında davalı lehine %20 oranında kötü niyet tazminatına da hükmedilmiştir. İİK’nın 67. madde hükmüne göre davacı alacaklı aleyhine kötü niyet tazminatına hükmedilebilmesi için alacaklının takibinde haksız bulunması yeterli olmayıp aynı zamanda kötü niyetli olduğunun da kanıtlanması gerekir. Somut olayda davacı alacaklının kötü niyetli olduğuna dair dosyada herhangi bir kanıt ileri sürülmediği gibi mahkemece de gerekçesinde bu konuda davacının kötü niyetini gösterecek bir husus açıklanmamıştır. Dolayısıyla mahkemece, dosyanın mevcut haliyle kötü niyet tazminatını kabul etmesi de yerinde görülmemiştir. (Yargıtay 15hd. 2008/3682 Esas- 2008/6852 Karar). Yukarıda açıklanan sebeplerle, davacı avukatının istinaf kanun yoluna başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)-a-6. maddesi uyarınca kaldırılmasına'' dair karar verilmiştir. Dairemiz kaldırma kararından sonra ilk derece mahkemesinin 07.12.2023 tarih ve 2021/923 Esas, 2023/979 Karar sayılı kararı ile özetle; ''...Davalı taraf, taraflar arasındaki ticari ilişkiyi inkar etmemekte, davacı tarafla aralarındaki ilişki nedeniyle kendisine işlenmesi için teslim edilen malların tamamını teslim ettiğinden dolayı borcu olmadığını iddia etmektedir. İstinaf ilamında da belirtildiği üzere Davacının dava dışı ... Şti. defter ve kayıtlarına da delil olarak dayandığı nazara alınmak suretiyle dava dışı şirkete ait defter ve kayıtların incelenmesi için ara karar kurulmuş ise de davacı hem kendi kayıt ve defterlerini hem de malzemeyi teslim eden dava dışı şirket defterlerini dosyaya sunamadığı gibi kayıt ve defterlerin bulunduğu yeri de bildirmemiştir. İşlenecek olan malların tamamının eksiksiz bir şekilde davalıya teslim ettiği halde işlenmiş malın eksik teslimi ispat yükü davacı taraftadır. Zira davalının malları eksiksiz olarak teslim ettiğini ispat yükünden önce davacının işlenmek üzere bu malları davalıya eksiksiz teslim ettiğini ispat etmesi gerekmektedir. Davalı tarafın taraflar arasındaki ticari ilişkiyi kabul etmesi, işlenecek malzemenin de davalıya eksiksiz teslim edildiği olgusunu ikrar ettiği anlamına gelmez. Kaldı ki davacı taraf işlenmesi gereken malları kendi teslim etmediği gibi dava dışı şirketin teslim ettiğine ilişkin sunmuş olduğu irsaliyelerde de teslim alanın davalı şirket olup olmadığı da anlaşılmamaktadır. Ayrıca bozma ilamından sonra da davacı taraf hem kendi ticari defterlerini hem de dava dışı şirketin defterlerini dosyaya sunmamamış olup kendisine teslim edilip edilmediği, teslim edilen ürün miktarının da ancak davacı tarafın delil olarak dayandığı ve Bam kararında işaret edilen dava dışı şirketin ticari defterlerinin incelemesi ile ortaya çıkabilecek iken davalının malları eksiksiz olarak teslim ettiğini ispat yükünden önce davacının işlenmek üzere bu malları davalıya eksiksiz teslim ettiğini ispat etmesi gerektiğinden davanın reddine, ayrıca davacının kötüniyeti ispat olunmadığından davalının kötüniyet tazminatı talebinin reddine'' dair karar verilmiştir. İSTİNAF SEBEPLERİ: 1-Davacı taraf 05.02.2024 tarihli istinaf kanun yoluna başvuru dilekçesinde özetle; Mahkeme tarafından daha önceden de davanın reddi yönünde karar verdiğini, taraflarınca yapılan istinaf başvurusu sonucunda İzmir BAM. 14. HD. tarafından kararın kaldırıldığını, dosyanın yeniden bilirkişi heyetine gönderildiğini, son bilirkişi raporunda davacının alacağının tespit edildiğini, davacının kötüniyet tazminatı talep edemeyeceğini belirterek ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasını istinaf kanun yoluna başvurmuştur. 2-Davalı taraf 15.01.2024 tarihli istinaf kanun yoluna başvuru dilekçesinde özetle; Huzurdaki davada ispat yükü davacıda olduğundan hukuka ve usule uygun olarak davanın reddine karar verildiğini, ancak lehlerine kötü niyet tazminatına hükmedilmediğini, kararın müvekkilinin lehine olan kısımlarına bir itirazları olmamakla birlikte, aleyhe olan kısmı yönünden istinafa başvurma zorunluluğu doğduğunu, müvekkili lehine, davacı aleyhine kötü niyet tazminatına hükmedilmesinin hukuk ve hakkaniyet gereği olduğunu, davacı aleyhine reddedilen miktar üzerinden kötü niyet tazminatına hükmedilmesi gerektiğini belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur. DELİLLER, DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE: İstinaf kanun yolu başvurusuna konu edilen karar hakkında; HMK.nın 355. maddesindeki düzenleme uyarınca, istinaf dilekçesinde belirtilen nedenler ve kamu düzenine ilişkin aykırılık bulunup bulunmadığı yönü gözetilerek yapılan inceleme sonucunda, Dava; eksik mal tesliminden kaynaklanan alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine dayalı itirazın iptali talebine ilişkindir. Somut olayda, davacı döner robotu imalatı yaptığını, dava dışı .... Şti.'den satın aldığı ham malzemeleri işleyerek kesip saç malzemesi haline getirecek şekilde teslim etmesi hususunda davalı ile aralarında ticari ilişki olduğunu, fakat davalının dava dışı firmadan alınan malları eksik teslim ettiğini ve bu nedenle eksik mal teslimi nedeniyle uğradıkları maddi zararın tahsili için 100.000,00-TL. asıl alacak üzerinden davalı aleyhine icra takibine geçtiğini, davalının takibe itiraz ettiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Davalı ise; davacı ile aralarında ticari ilişki ve bundan kaynaklanan cari hesap ilişkisi olduğunu kabul etmiş, ancak takibe konu edilen malların eksiksiz olarak davacıya teslim edildiğini, karşılığında fatura düzenlediklerini savunarak davanın reddini istemiştir. İlk derece mahkemesince davanın ve kötü niyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir. Taraflar arasında cari hesap ilişkisi bulunduğu, davacının ticari defterlerinin incelenmesinden davacının davalıya 0,38-TL. borçlu olduğu, davalının ticari defterlerinin incelenmesinden ise davalının davacıdan 4.389,85-TL. alacaklı olduğu anlaşılmaktadır. Ancak davalının ticari defterlerinin kapanış tasdikine sahip olmadığı, bu sebeple de sahibi lehine delil olamayacağı anlaşılmıştır. Dosya içerisinde bulunan İzmir 17. İcra Müdürlüğü'nün 2015/15203 E. sayılı takip dosyasının incelenmesinde, davacı şirket tarafından davalı şirkete aleyhine 20.10.2015 tarihinde başlatılmış 100.000,00-TL. bedelli ilamsız icra takibi olduğu, takip dayanağının 14.09.2015 tarihli müvekkile eksik teslim edilen işler olarak gösterildiği, ödeme emrinin davalıya 21.10.2015 tarihinde tebliğ edildiği, davalının ise 22.10.2015 tarihinde itiraz ettiği anlaşılmıştır. İddia olunan sözleşme ilişkisinin kurulduğu tarih ve dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 470. maddesine göre; "Eser sözleşmesi, yüklenicinin bir eser meydana getirmeyi, iş sahibinin de bunun karşılığında bir bedel ödemeyi üstlendiği sözleşmedir."; aynı kanunun 471. maddesine göre ise; "(1) Yüklenici, üstlendiği edimleri iş sahibinin haklı menfaatlerini gözeterek, sadakat ve özenle ifa etmek zorundadır. (2) Yüklenicinin özen borcundan doğan sorumluluğunun belirlenmesinde, benzer alandaki işleri üstlenen basiretli bir yüklenicinin göstermesi gereken meslekî ve teknik kurallara uygun davranışı esas alınır. (3) Yüklenici, meydana getirilecek eseri doğrudan doğruya kendisi yapmak veya kendi yönetimi altında yaptırmakla yükümlüdür. Ancak, eserin meydana getirilmesinde yüklenicinin kişisel özellikleri önem taşımıyorsa, işi başkasına da yaptırabilir. (4) Aksine âdet veya anlaşma olmadıkça yüklenici, eserin meydana getirilmesi için kullanılacak olan araç ve gereçleri kendisi sağlamak zorundadır.". 479/1. maddeye göre ise; "İş sahibinin bedel ödeme borcu, eserin teslimi anında muaccel olur." hükmünü düzenlemiştir. TBK'nın 480. maddesine göre; "(1) Bedel götürü olarak belirlenmişse yüklenici, eseri o bedelle meydana getirmekle yükümlüdür. Eser, öngörülenden fazla emek ve masrafı gerektirmiş olsa bile yüklenici, belirlenen bedelin artırılmasını isteyemez. (2) Ancak, başlangıçta öngörülemeyen veya öngörülebilip de taraflarca göz önünde tutulmayan durumlar, taraflarca belirlenen götürü bedel ile eserin yapılmasına engel olur veya son derece güçleştirirse yüklenici, hâkimden sözleşmenin yeni koşullara uyarlanmasını isteme, bu mümkün olmadığı veya karşı taraftan beklenemediği takdirde sözleşmeden dönme hakkına sahiptir. Dürüstlük kurallarının gerektirdiği durumlarda yüklenici, ancak fesih hakkını kullanabilir. (3) Eser, öngörülenden az emek ve masrafı gerektirmiş olsa bile işsahibi, belirlenen bedelin tamamını ödemekle yükümlüdür." TBK'nın 481. maddesinde; "Eserin bedeli önceden belirlenmemiş veya yaklaşık olarak belirlenmişse bedel, yapıldığı yer ve zamanda eserin değerine ve yüklenicinin giderine bakılarak belirlenir." denilmektedir. -Dosya kapsamında çözülmesi gerekli uyuşmazlık konusu, davalının davacıya eksik ürün verip vermediğidir. 4721 sayılı TMK’nın 6. maddesine göre; “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür“. Aynı şekilde 6100 sayılı HMK’nın 190/1. maddesine göre ise; “İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.“ Dairemizin önceki kararında her ne kadar Yargıtay 3. HD.'nin 2012/19388 E., 2012/26121 K. sayılı kararına atıf yapılarak ispat yükümlülüğünün davalıda olduğu belirtilmişse de, söz konusu Yargıtay kararına konu olay incelendiğinde, iş bu olayda davalı tarafın davacıya olan borcunu kabul ettiği, ancak iş bu borcu davacı tarafın araçlarına servis/bakım/tamirat hizmeti vererek ödediğini, başka bir ifadeyle birleşik ikrarda bulunduğu görülmektedir. Buna karşı davaya konu somut olayda davalının bu tarz bir birleşik ikrarı olmadığından söz konusu Yargıtay kararın somut olaya uygulanmasının mümkün olmadığı anlaşılmaktadır. Dosya kapsamında davacı taraf davalının kendisine teslim edilen saç malzemeyi eksik olarak iade ettiğini ileri sürmektedir. Bu kapsamda davacı tarafın öncelikle davalıya ne kadar saç malzeme teslim etmiş olduğunu ispatlaması gerekmektedir. Dosya kapsamında bu tarz bir bilgi ya da belge bulunmamaktadır. Sadece davacı tarafın satın almış olduğu saç malzeme toplamı ile davalı tarafın işlemiş olduğu ürün miktarının kıyaslanması suretiyle bir karar verilmesi mümkün olmadığı gibi, üretilecek mamule ilişkin teknik şartname de sunulmadığından, ham saçta ne kadar fire verileceği de bilinmemektedir. Bu durumda davacı tarafın üzerine düşen ispat yükümlülüğünü yerine getirmediğinin kabulü gerekmekte olup, ilk derece mahkemesinin kararı yerindedir. -Davalı tarafın kötü niyet tazminatına hükmedilmemesi sebebiyle yapmış olduğu istinaf başvurusuna ilişkin yapılan incelemede, Dairemizin 09.12.2021 tarih ve 2016/596 Esas, 2019/306 Karar sayılı kaldırma kararında haklı olarak ifade edildiği üzere, 2004 sayılı İİK’nın 67. maddesi hükmüne göre, davacı alacaklı aleyhine kötü niyet tazminatına hükmedilebilmesi için alacaklının takibinde haksız olması yeterli olmayıp aynı zamanda kötü niyetli olduğunun da kanıtlanması gerekmektedir. Somut olayda davacı alacaklının kötü niyetli olarak icra takibi başlattığına dair dosyaya herhangi bir bilgi ya da belge sunulmadığı dikkate alındığında, ilk derece mahkemesince kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmesi yerindedir. Dosya kapsamı, mahkeme gerekçesi ve yapılan değerlendirmeye göre; mahkemece verilen karar usul ve yasaya uygun olup, davacı vekili ile davalı vekilinin istinaf kanun yoluna başvurularının HMK'nın 353/(1)-b-1. maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine karar verilmesi gerekmiş olup, aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur. HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 1-İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 07.12.2023 tarih ve 2021/923 Esas, 2023/979 Karar sayılı kararı, usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan, davacı vekili ile davalı vekilinin istinaf kanun yoluna başvurularının, 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)-b-1. maddesi gereğince ayrı ayrı ESASTAN REDDİNE, 2-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş olup, alınması gereken 732,00 TL istinaf karar harcından peşin alınan 427,60 TL harcın mahsubu ile kalan 304,40 TL'nin davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına, 3-Davacı tarafından yatırılan 1.169,40 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı ile yapılan istinaf kanun yolu giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına, 4-Davalı vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş olup, alınması gereken 1.207,75 TL istinaf karar harcından peşin alınan 427,60 TL harcın mahsubu ile kalan 780,15 TL'nin davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına, 5-Davalı tarafından yatırılan 1.169,40 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı ile yapılan istinaf kanun yolu giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına, 6-Kararın, Dairemizce taraflara tebliğine, Dair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda, 6100 Sayılı HMK'nın 361/(1) maddesi gereğince kararın taraflara tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde Yargıtay nezdinde temyiz kanun yolu açık olmak üzere 30.10.2026 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

Atıf: Bölge Adliye Mahkemesi, E. 2024/399, K. 2026/1538, T. 07.12.2023, www.arakarar.com/karar/bam-karar-2024-399-e-2026-1538-k-7881c09d4c3b