Bölge Adliye Mahkemesi 2024/1446 E. 2026/1542 K.

T.C. İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

ESAS NO : 2024/1446 KARAR NO : 2026/1542

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ : İZMİR 5. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ ESAS NO : 2022/1010 KARAR NO : 2024/265 DAVA TARİHİ : 03.07.2015 KARAR TARİHİ : 28.03.2024 DAVA : İtirazın İptali KARAR TARİHİ : 02.11.2026 KARARIN YAZ. TARİH : 02.11.2026

İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 28.03.2024 tarih ve 2022/1010 Esas, 2024/265 Karar sayılı kararının istinaf başvurusu yoluyla incelenmesinin davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, dosyanın gönderildiği İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi'nin 02.09.2024 tarih ve 2024/1897 Esas, 2024/1711 Karar sayılı görevsizlik kararı ile dairemize gönderilen dosya incelendi, dosya içeriğine göre incelemenin duruşmasız olarak yapılması uygun görülmekle, gereği konuşulup düşünüldü. İSTEM: Davacı taraf dava dilekçesinde özetle; taraflar arasında 06.03.2014 sipariş ve teyit formuna göre eser sözleşmesi bulunduğunu, sözleşme kapsamında GMG belgesi düzenlenerek karşı tarafın onayına sunulduğunu, onayın verilmesi üzerine ilk etapta 5.393,08 kg etiketin basımının gerçekleştirilerek, 16.04.2014, 17.04.2014 ve 22.04.2014 tarihli faturaların ürünler ile birlikte davalıya teslim edildiğini, davalının TTK.'nın 21. maddesi gereğince 8 günlük yasal süre içerisinde faturalara itiraz etmediği gibi iade de etmediğini, ilk siparişten sonra 08.05.2014 tarihinde 4 tona yakın ikinci siparişin verildiğini, GMG belgesinin onaylanmış ve ayıp ihbarında bulunulmamış olmasına rağmen basımdan bir ay sonra etiketlerin ayıplı olduğunun iddia edildiğini, ayıbın süresinde davacıya bildirilmediğini, teslim edilen sirapişler gereğince davalının 6 adet fatura karşılığı bedelden sorumlu olduğunu, Denizli 1. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından yapılan tespit sonucu 2014/38 D.iş sayılı dosyaya sunulan bilirkişi raporuna itiraz ettiklerini, davacının davalıdan olan alacağının tahsili için İzmir 12. İcra Müdürlüğü'nün 2014/13749 Esas sayılı dosyası ile takip başlatıldığını, davalının itirazı ile takibin durduğunu belirterek itirazın iptali ile takibin devamına, % 20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. CEVAP: Davalı taraf cevap dilekçesinde özetle; GMG belgesinin kanuni bir düzenleme olmayıp davalıya kontrol ve muayene yükümlülüğü vermediğini, ürünler ile birlikte faturaların gönderilmesi ve faturaya itiraz edilmemesinin ayıplı olarak gönderilen ürünler sebebiyle faturalara itibar edilmesinin talep edilemeyeceğini, barkotlardaki hatanın gizli ayıp olduğunu, 12.05.2014 tarihinde ayıp ihbarında bulunulduğunu, sevk irsaliyelerinde de belirli olduğu üzere ürünün 16.04.2014 tarihinden itibaren teslim edilmeye başlandığını,.... marketten alınan yüklü siparişin paketleme işleminin yapılarak 2014 yılının mayıs ayı başlarında teslim edildiğini, ......yetkililerinin araması üzerine barkodun "...." ibaresi yerine "..." okuduğunun saptandığını, ortaya çıkan ayıbın GMG belgesinde gözle görülebilir nitelikte bulunmadığını, davacının sorumluluğunun devam ettiğini, ürünlerdeki hatanın .... yetkililerinin uyarısı ile anlaşılması üzerine davalı tarafından harici etiketleme ile sorunun çözümlendiğini, sevkedilenler dışında paketlenmeyi bekleyen 532733 paket bulunduğunu, mahkeme aracılığı ile yapılan tespit ve düzenlenen bilirkişi raporu ile ayıbın belirlenerek zararın hesaplandığını, davalının 23.05.2014 tarihinde gönderdiği ihtarname ile seçim hakkını kullanarak sözleşmeden döndüğünü, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: İlk derece mahkemesi 03.12.2019 tarih ve 2015/778 Esas, 2019/1247 Karar sayılı kararında özetle; "...davacı ile davalı arasında sipariş teyit formuna göre eser sözleşmesi kapsamında davalı için etiket basım işi yapıldığı, bu sebeple oluşan alacağın tahsilinin talep edildiği, alınan bilirkişi raporlarına göre sözleşme kapsamında basılacak etiketler için davalıdan (GMG onayı) onay alınmış olduğu, onay doğrultusunda etiket basımlarının yapıldığı, barkot okunamamasının tamamen davalının bildiriminden kaynaklandığı, etiket kodlamasında oluşan hatanın davalının onayından kaynaklandığı, davacıdan kaynaklanan hatanın bulunmadığı, bu sebeple etiketlerin hatalı olduğu iddiasının yerinde olmadığı, sözleşme kapsamında basılan etiketlerin ücretinden davalının sorumlu olduğu anlaşıldığından; Davanın kabulü ile davalının İzmir 12. İcra Müdürlüğünün 2014/13749 E sayılı dosyasına yaptığı itirazın kısmen iptali ile takibin 72.880,49-TL asıl alacak üzerinden ve icra takip tarihinden itibaren asıl alacağa avans faizi uygulanmak suretiyle devamına, hüküm altına alınan itirazlı alacak likit vasıflı olduğundan icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine..." karar verilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi 11.11.2022 tarih ve 2020/1614 Esas, 2022/1954 Karar sayılı kaldırma kararında özetle; ''...Takibin yetkili icra dairesinde yapılmadığı itirazında bulunulmuş ise de; her iki taraf tacir olup, 06.03.2014 tarihli belgede, çıkacak uyuşmazlıklarda İzmir Mahkemeleri ve icra dairelerinin yetkili olduğu konusunda yetki sözleşmesi yapılmış olup, HMK'nın 17. maddesi gereğince yapılan yetki sözleşmesi geçerli olduğundan, icra takibinin yetkili icra dairesinde yapıldığı ve mahkemenin de bu nedenle davaya bakmakla yetkili olması nedeniyle bu yöne ilişkin itiraz yerinde görülmemiştir. Mahkemece dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda düzenlenen 17.01.2017 tarihli bilirkişi heyeti raporuna değer verilerek, GMG belgesinde yer alan barkod ile basılan numunelerde yer alan barkod numaralarının aynı olduğu, basılan ürünlerin davalı iş sahibinin kontrol ve muayenesinden geçirilerek basılmış olması nedeniyle yüklenicinin kusurlu olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir. ...Eldeki davda da, 06.03.2014 tarihli sözleşmede ürünün barkod numarası belirtilmemiş olmakla birlikte ürün ismi "...." olarak tanımlanmıştır. Davacı tarafından GMG belgesi olarak adlandırılan ve basılacak ürünün basıma hazır örneğinin davalı iş sahibine gönderilerek onayının alındığı da tarafların kabulündedir. Ancak her ne kadar bu örnek davalı iş sahibi tarafından kontrol edilmiş ise de barkodun doğru olup olmadığının davalı tarafından kontrol edilmemiş olması, davacı yüklenicinin yüklendiği eseri, sözleşme ile belirlenen amaca uygun olarak üretme yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz. Bir başka anlatımla davacı yüklenicinin, barkod okuyucu ile aynı kontrolü yaparak basım için hazırladığı GMG belgesine esas örnekteki barkodun "...." şeklinde okunup okunmadığını kontrol ederek doğru şekilde basımını gerçekleştirmek konusundaki özen yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz. Belirtilen nedenle mahkemece, dava konusu ürün üzerinde de inceleme yapılmak suretiyle konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi heyetinden önceki raporlardaki çelişkili hususları da giderecek şekilde rapor alınarak, ayıbın niteliğine göre TBK'nın 475. maddesi kapsamında davacının talep edebileceği iş bedelinin belirlenerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş olması dairemizce doğru görülmemiştir. Kabule göre; itirazın iptâli davalarında borçlunun icra inkâr tazminatı ile sorumlu tutulabilmesi için İİK'nın 67/II. maddesi gereğince borçlunun itirazında haksız ve alacağın likit olması gerekir. Somut olayda, alacağın varlığı yapılan yargılama ile belirlenebileceğinden, bu nedenle alacak likit olmadığından icra inkar tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi de doğru görülmemiştir" gerekçesi ile 6100 sayılı HMK'nın 353/1-a-6. maddesi uyarınca davalı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmiştir. İzmir BAM 22. Hukuk Dairesi kaldırma kararından sonra ilk derece mahkemesinin 28.03.2024 tarih ve 2022/1010 Esas, 2024/265 Karar sayılı kararında özetle; ''...davacı ile davalı arasında sipariş teyit formuna göre eser sözleşmesi kapsamında davalı için etiket basım işi yapıldığı, bu sebeple oluşan alacağın tahsilinin talep edildiği, İstinaf Kaldırma kararından sonra alınan bilirkişi raporunda barkod onay sorumluluğunun davalıda olması halinde davacı alacağının 72.880,49 TL olacağı, onay verilen barkod çizgilerinin doğrulunu teyit etme yükümlülüğünün davacı yüklenicide olduğu görüşünün benimsenmesi halinde davacı alacağının 49.694,62 TL olacağının bildirilmiş olduğu, İzmir BAM 22. Hukuk Dairesinin 11/11/2022 Tarih, 2020/1610 Esas, 2022/1954 Karar sayılı kaldırma kararında barkod kontrolünde davacının da kontrol ve özen yükümlülüğünün olduğunu belirtmiş olduğu, bu durum itibariyle davalının imal edilecek ürün barkodu yönünden 17/01/2017 tarihli raporun 4. sayfasında belirtildiği şekilde siparişi veren davalı firmanın baskı grafiği düzenlenen işi barkod uygulamasını içerecek şekilde tüm kontrollerini yapması ve ondan sonra baskıya esas olan GMG belgesini imzalayarak onayını vermesinin ön görüldüğü, İzmir BAM kararınca da davacı iş sahibinin de onay verilen GMG belgesinin kontrol edilip doğru şekilde basımı gerçekleştirmek üzere özenli davranması gerektiği, her iki tarafında baskısı yapılacak ürünlerin nitelik ve barkodu konusunda yeterli özen göstermediği ve hatalı imalatın ortaya çıktığı, bu şekilde oluşan zarardan %50, %50 oranında sorumlu olmaları kanaatine varılarak imal edilen ürünlerin hatalı olması sebebiyle oluşan zararın 23.185,87 TL olduğu, 1/2'nin 11.592,93 TL olduğu, davacı alacağı 72.880,49 TL'den mahsubu ile davacı alacağının 61.287,55 TL olduğu ve davalıdan tahsili gerektiği, davacı alacağı likit vasıflı olmadığından icra inkar tazminatı yerinde olmadığı anlaşıldığından; Davanın kısmen kabulü ile, davalının İzmir 12. İcra Müdürlüğünün 2014/13749 Esas sayılı dosyasına yaptığı itirazın kısmen iptali ile, takibin 61.287,55 TL üzerinden ve icra takip tarihinden itibaren asıl alacağa avans faizi uygulanmak suretiyle devamına, Hüküm altına alınan itirazlı alacak likit vasıflı olmadığından icra inkar tazminatı isteminin reddine'' dair karar verilmiştir. İSTİNAF SEBEPLERİ: Davalı taraf istinaf kanun yoluna başvuru dilekçesinde özetle; İzmir BAM. 22. HD.’nin 2020/1614 E., 2022/1954 K. sayılı kaldırma kararında, dava konusu ürün üzerinde de inceleme yapılmak sureti ile konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi heyetinden önceki raporlardaki çelişkili hususları da giderecek şekilde rapor alınarak ayıbın niteliğine göre TBK 475. maddesine davacının talep edebileceği iş bedelinin belirlenmesi gerektiğinin ifade edildiğini, ancak alınan yeni bilirkişi raporunun çelişkileri gidermediği gibi BAM'nin ortadan kaldırma gerekçelerini de adeta hiçe saydığını, İDM tarafından tanzim ettirilen rapora karşı itirazlarını süresi içerisinde sunmalarına rağmen raporun yeterli görüldüğünü ve imal edilen ürünlerin hatalı olması sebebiyle oluşan zararın 23.185,87-TL. olduğu, 1/2'nin 11.592,93-TL. olduğu, davacı alacağı 72.880,49-TL.'den mahsubu ile davacı alacağının 61.287,55-TL. olduğunu belirterek davanın kısmen kabulüne karar verdiğini, İDM’nin toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporları doğrultusunda kendi içinde çelişkilerle dolu gerekçesine dayanmak sureti ile vermiş olduğu bu kabul kararının usul ve esasa ilişkin kanunlara aykırı olup hükmün ortadan kaldırılarak davanın reddine karar verilmesinin gerektiğini, yine İzmir BAM 22. HD'nin vermiş olduğu ortadan kaldırma kararının gerekçesinde açık ve net olarak davacı yüklenicinin yüklendiği eseri, sözleşme ile belirlenen amaca uygun olarak üretme yükümlülüğünü ortadan kaldırmayacağını, bir başka anlatımla davacı yüklenicinin barkod okuyucu ile aynı kontrolü yaparak basım için hazırladığı GMG belgesine esas örnekteki barkodun “....” şeklinde okunup okunmadığını kontrol ederek doğru şekilde basımını gerçekleştirmek konusundaki özen yükümlülüğünün ortadan kaldırmayacağını ifade ederek bu mallarda meydana gelen ayıba ilişkin sorumluluğun davacıda olduğunu tespit ettiğini, İDM'nin, buna rağmen kısmen kabule ilişkin gerekçesinde İzmir BAM 22. HD'nin ortadan kaldırma gerekçesine aykırı olarak "GMG belgesinin kontrol edilip doğru şekilde basımını gerçekleştirmesinde her iki tarafın da gerekli ve yeterli özeni göstermediği" yönünde bir tespitte bulunarak taraflara eşit kusur (%50-%50) izafe etmek sureti ile davalı iş sahibinin ayıplı ifa ile ilgili zararında tenkise giderek davacının alacağından mahsup etmesinin hukuka aykırı olduğu, bu nedenle söz konusu İDM kararının ortadan kaldırılarak davanın reddine karar verilmesinin gerektiğini, ayrıca 21/05/2014 tarihli 6.138,75-TL. bedelli, 21/05/2014 tarihli 4.381,75-TL. bedelli, 31/05/2014 tarihli 12.419,06-TL. bedelli fatura konusu ürünlerin davalı alıcı şirkete teslim edilmediğini, nitekim e-fatura tanzim edip tebliğ etmenin de fatura içeriğinde yer alan ürünlerin teslim edildiği anlamına gelmemediğini, dolayısıyla her ne kadar e-fatura tanzim edilip davalı şirkete mail yoluyla gönderilmiş ise de, bu faturaların içeriğinde belirtilen ürünlerin teslimine yönelik bir belgenin ibrazının söz konusu olmaması nedeni ile malların teslim edilmediğinin açık olup kabul anlamına gelmemekle beraber davalı aleyhine doğması muhtemel alacak miktarından bu 3 fatura miktarının (iade faturası miktarı dışında) mahsup edilmesi gerekirken bu miktarlar mahsup edilmeden sanki mallar teslim edilmiş gibi alacak miktarının hesaplanıp kısmen kabul kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, İDM'nin, istinafa konu mahkeme kararında kısmen kabul miktarı olan 61.287,55-TL. asıl alacağa takip tarihinden itibaren avans faizi uygulanması sureti ile takibin devamına karar verdiğini, öncelikle, davacının bir para alacağı hususunda faize hükmedilebilmesi için davacının, dava dilekçesinin netice ve talep kısmında hangi tarihten itibaren hangi faiz kaleminin uygulanması gerektiği hususunun sarih olması gerektiğini, oysa davacının, dava dilekçesi ile cevaba cevap dilekçesi incelendiğinde itirazın iptali talebi bulunmasına rağmen asıl alacağa hangi tarihten ve hangi faiz türünün uygulanacağına yönelik herhangi bir talebinin bulunmadığını, bu nedenle, davacının faiz talebinde bulunmamış olması karşısında İDM'nin asıl alacağa takip tarihinden itibaren avans faizi uygulanması gerektiğine yönelik hükmünün usule aykırılık taşıdığını, bir an için davaya dayanak olan ilamsız ödeme emri ve takip talebinde faiz talep ettiğinden davacının İDM tarafından asıl alacağa faiz işletilebileceği düşünülecek olsa dahi takip talebinde herhangi bir faiz türü belirtilmediğini ve fakat %11,75 faiz talep edildiğini, dolayısıyla, asıl alacağa işletilecek bir faiz söz konusu olacak ise bu takip tarihinden itibaren %11,75 oranı olarak kabul edilmesinin gerektiğini, faize ilişkin istinaf sebepleri kabul edilmek sureti ile ana alacağın varlığını kabul etmemekle beraber eğer davacının bir alacağı olduğu tespit edildiği takdirde faiz talebinde bulunulmaması nedeni ile faize ilişkin hükmün ortadan kaldırılmasına karar verilmesini talep ettiklerini belirterek ilk derece mahkemesinin kararının ortadan kaldırılmasına karar verilmesi istemiyle istinaf kanun yoluna başvurmuştur. Davacı taraf katılma yollu istinaf kanun yoluna başvuru dilekçesinde özetle; Davalı tarafın istinaf gerekçelerinin esastan reddine karar verilmesinin gerektiğini, zira davacının eserin ayıplı olmasından herhangi bir kusuru bulunmadığını, taraflar arasında 06.03.2014 tarihli sipariş ve teyid formu imza edilmek suretiyle etiket basım işi konulu sözleşme kurulduğu, sipariş ve teyit formunun imza edilmesinden sonra ise davacı şirket tarafından sektörel terminolojide GMG belgesi olarak tanımlanan belgenin düzenlenerek iş sahibi davalının onayına sunulduğunu, davalı şirketin GMG belgesini kontrol ve muayene ederek basımına onay verdiğini ve bu suretle ilk etapta 5.393,08 kg etiketin basımı davacı şirket tarafından gerçekleştirildiğini, basımı gerçekleştirilen etiket miktarına ilişkin 16.04.2014, 17.04.2014 ve 22.04.2014 tarihli faturalar ise ürün ile birlikte davalı şirkete tebliğ edildiğini, davalı tarafça ürüne ve ürün bedelini içerir faturalara ilişkin itiraz ve ihbarda bulunulmaksızın 08.05.2014 tarihinde 4 tona yakın ikinci parti etiket basım işi siparişi verildiğini, buna mukabil 12.05.2014 tarihinde karşı yanca barkodların hatalı olduğu yönünde bildirim yapıldığını, bu itibarla GMG belgesinde yer alan ve onaylanan unsurların sonradan gizli ayıp mahiyetinde olduğunun ileri sürülemeyeceğini, GMG belgesinde basıma hazır barkod çizgileri de yer aldığından gereğince kontrol ve muayene etme yükümlülüğünü yerine getirmeyen davalı tarafın onaydan ve basım için verdiği talimattan sonra barkod çizgilerinin hatalı olduğunu ileri sürmesinin hukuken mümkün olmadığını, ayrıca davalı taraf dilekçelerinde ürünlerin tesliminden sonra .... yetkilileri tarafından deneme amaçlı barkodların okutulduğunu ifade ettiğini, davalı yanın aynı şekilde GMG belgesini barkod okuyucusunda kontrol amacıyla okutma imkanı mevcutken bu işlemi yerine getirmeksizin üretime geçilmesi yönünde onay ve talimat vermesi kontrol ve muayene etme yükümlülüğünü gereği gibi yerine getirmediğini gösterdiğini, bu sebeple davalı tarafın eserin ayıplı imal edilmesinden tek başına sorumlu olduğunu, davalı taraf GMG belgesine açıkça onay verdiğinden etiketin basımına iş sahibinin talimatıyla geçildiğini, TBK.'nın 476. maddesi gereğince ayıplı imalata iş sahibinin onayının sebep olduğu durumlarda iş sahibi eserin ayıplı olmasından doğan haklarını kullanamayacağını, dosya içerisinde bilirkişi görüş ve kanaatine itibarla, davanın kabulüne ve davalı taraf aleyhine icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken davanın kısmen kabulü yönünde karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılarak, yeniden yapılacak yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir. DELİLLER, DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE: İstinaf kanun yolu başvurusuna konu edilen karar hakkında; HMK.nın 355. maddesindeki düzenleme uyarınca, istinaf dilekçesinde belirtilen nedenler ve kamu düzenine ilişkin aykırılık bulunup bulunmadığı yönü gözetilerek yapılan inceleme sonucunda, Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedeli alacağının tahsili istemi ile yapılan icra takibine itirazın iptali isteğine ilişkindir. Davalı tarafça davanın reddi talep edilmiş, ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasında 06.03.2014 tarihinde düzenlenen "Esnek Ambalaj Sipariş ve Teyid Formu" ile eser sözleşmesi ilişkisi kurulduğu, ilk etapta üretilen malların ve düzenlenen üç adet faturanın davalı tarafa tesliminden sonra davalı tarafça ikinci parti ürün siparişinin 08.05.2014 tarihinde verildiği, ancak 12.05.2014 tarihinde davalı tarafça üretilen barkodların hatalı olduğuna dair bildirim geldiği, davalı tarafça teslim edilen ürün barkodunun siparişi verilen "...." yerine "...." okuması nedeniyle ürün bedelinin ödenmediği, bunun üzerine, davacı yüklenici tarafından altı adet fatura karşılığı toplam 72.880,49-TL. asıl alacak ve 2.390,17-TL. işlemiş faiz olmak üzere toplam 75.270,66-TL. alacağın tahsili istemi ile icra takibi yapıldığı, ödeme emrinin davalıya 20.10.2014 tarihinde tebliği edildiği, davalı tarafça yasal 7 günlük süre içerisinde olmak üzere 27.10.2014 tarihinde itiraz edildiği, davacı tarafından İİK'nin 67. maddesi gereğince itirazın iptali istemi ile yasal bir yıllık süre içerisinde eldeki davanın açıldığı sabittir. İddia olunan sözleşme ilişkisinin kurulduğu tarih ve dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 470. maddesine göre; "Eser sözleşmesi, yüklenicinin bir eser meydana getirmeyi, iş sahibinin de bunun karşılığında bir bedel ödemeyi üstlendiği sözleşmedir."; aynı kanunun 471. maddesine göre ise; "(1) Yüklenici, üstlendiği edimleri iş sahibinin haklı menfaatlerini gözeterek, sadakat ve özenle ifa etmek zorundadır. (2) Yüklenicinin özen borcundan doğan sorumluluğunun belirlenmesinde, benzer alandaki işleri üstlenen basiretli bir yüklenicinin göstermesi gereken meslekî ve teknik kurallara uygun davranışı esas alınır. (3) Yüklenici, meydana getirilecek eseri doğrudan doğruya kendisi yapmak veya kendi yönetimi altında yaptırmakla yükümlüdür. Ancak, eserin meydana getirilmesinde yüklenicinin kişisel özellikleri önem taşımıyorsa, işi başkasına da yaptırabilir. (4) Aksine âdet veya anlaşma olmadıkça yüklenici, eserin meydana getirilmesi için kullanılacak olan araç ve gereçleri kendisi sağlamak zorundadır.". 479/1. maddeye göre ise; "İş sahibinin bedel ödeme borcu, eserin teslimi anında muaccel olur." hükmünü düzenlemiştir. TBK'nın 480. maddesine göre; "(1) Bedel götürü olarak belirlenmişse yüklenici, eseri o bedelle meydana getirmekle yükümlüdür. Eser, öngörülenden fazla emek ve masrafı gerektirmiş olsa bile yüklenici, belirlenen bedelin artırılmasını isteyemez. (2) Ancak, başlangıçta öngörülemeyen veya öngörülebilip de taraflarca göz önünde tutulmayan durumlar, taraflarca belirlenen götürü bedel ile eserin yapılmasına engel olur veya son derece güçleştirirse yüklenici, hâkimden sözleşmenin yeni koşullara uyarlanmasını isteme, bu mümkün olmadığı veya karşı taraftan beklenemediği takdirde sözleşmeden dönme hakkına sahiptir. Dürüstlük kurallarının gerektirdiği durumlarda yüklenici, ancak fesih hakkını kullanabilir. (3) Eser, öngörülenden az emek ve masrafı gerektirmiş olsa bile işsahibi, belirlenen bedelin tamamını ödemekle yükümlüdür." TBK'nın 481. maddesinde; "Eserin bedeli önceden belirlenmemiş veya yaklaşık olarak belirlenmişse bedel, yapıldığı yer ve zamanda eserin değerine ve yüklenicinin giderine bakılarak belirlenir." denilmektedir. - Davalı tarafın 21/05/2014 tarihli 6.138,75-TL. bedelli, 21/05/2014 tarihli 4.381,75-TL. bedelli, 31/05/2014 tarihli 12.419,06-TL. bedelli fatura konusu ürünlerin davalı alıcı şirkete teslim edilmediğine yönelik istinaf başvurusuna ilişkin olarak yapılan incelemede; davalı tarafın ticari defterleri üzerinde yapılan incelemede söz konusu faturaların davacının ticari defterlerinde kayıtlı olduğu gibi, davalının ticari defterleri ile davalının ticari defterlerinin birbirlerini doğruladıkları ve davacının davalıdan 72.880,49-TL. alacaklı olarak gözüktüğü tespit edilmiştir. Yargıtay 15. HD.’nin 2019/3926 E., 2020/2954 K. sayılı kararında da açıkça ifade edildiği üzere; bir faturayı alan kişi aldığı tarihten itibaren sekiz gün içinde faturanın içerdiği bilgilere itiraz etme hakkına sahiptir. Aksi taktirde faturanın içeriğini kabul etmiş sayılır. Bu hüküm, fatura içeriğinden kabul edilen hususlara ilişkin olarak, faturayı düzenleyenin lehine; adına fatura düzenlenenin aleyhine bir karine getirmektedir. Bu karine, faturanın ispat gücüne yönelik bir düzenlemeyi ortaya koymaktadır… İşin bedeli sözleşme kurulurken kararlaştırılmış olup, fatura ise bu aşama ile ilgili değil, ifa safhası ile ilgili bir belgedir. Fatura, sözleşmenin kurulması safhasıyla ilgili olmayıp ifasına ilişkin olduğundan borçlunun faturaları kendi defterlerine kaydetmesi halinde alacaklının HMK'nın 222. (6762 sayılı TTK'nın 84. ve 85.) maddesi uyarınca alacağını ispatladığının kabul edilmesi gerektiği gözetilmelidir. Somut olayda davalı taraf söz konusu faturalara itiraz etmeyip defterine kaydetmesi ve aksini ispatlar herhangi bir bilgi ya da belge sunmamış olması karşısında artık iş bu faturalara konu ambalajların kendisine teslim edilmediğini iddia etmesi mümkün değildir. Bu sebeple davalı tarafın iş bu konuda ki istinafı yerinde değildir. - Davacı taraf her ne kadar davalı yanın GMG belgesini kontrol ve muayene etme yükümlülüğünü gereği gibi yerine getirmemesi sebebiyle eserin ayıplı imal edilmesinden tek başına sorumlu olduğunu ileri sürerek ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılması için istinaf yasa yoluna başvurmuşsa ve dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları da davacı tarafı destekler nitelikte olsa da, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. HD. 11.11.2022 tarih ve 2020/1614 Esas, 2022/1954 Karar sayılı kaldırma kararında haklı olarak ifade edildiği üzere, barkodun doğru olup olmadığının davalı tarafından kontrol edilmemiş olması, davacı yüklenicinin yüklendiği eseri, sözleşme ile belirlenen amaca uygun olarak üretme yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz, başka bir ifade ile davacı yüklenicinin, barkod okuyucu ile kontrolü yaparak basım için hazırladığı GMG belgesine esas örnekteki barkodun "...." şeklinde okunup okunmadığını kontrol ederek doğru şekilde basımını gerçekleştirmek konusunda özen yükümlülüğü bulunmaktadır, davalı tarafın gerekli kontrolleri yapmaması davacıyı özen sorumluluğundan kurtarmamaktadır. Bu sebeple davacı tarafın söz konusu husustaki istinafı yerinde değildir. Davacı tarafın özen yükümlülüğünü ihlal etmesinin yanı sıra davalı tarafça da barkodun doğru olup olmadığı kontrol edilmeyerek üretim onayı verilmiş olduğu dikkate alındığında, ilk derece mahkemesince hatalı imalattan her iki tarafın da %50-%50 oranında kusurlu olduğunun kabulü ile sonucuna göre hüküm kurulması yerindedir. Bu sebeple de tarafların iş bu husustaki istinaf başvurularının reddi gerekmektedir. - Dava dışı .... AŞ. tarafından barkodlardaki hata 12.05.2014 tarihinde tespit edilip davalı tarafa bildirildiği anlaşılmakta olup, davacı taraf dava dilekçesinde açıkça, davalı tarafça 12.05.2014 tarihinde barkodların hatalı olduğuna dair kendilerine bildirim yapıldığının ifade edilmesi karşısında, davacı tarafın, davalı tarafın süresinden sonra ayıp ihbarında bulunmadığına dair iddiasının yerinde olmadığı anlaşılmaktadır. Ayrıca kaldırma sonrası alınan 28.09.2023 tarihli bilirkişi raporunda ambalajlardaki hatanın gizli ayıp niteliğinde olduğu tespit edilmiştir. Ancak yukarıda da açıkça ifade edildiği üzere hatalı imalattan her iki tarafın da %50-%50 oranında kusurlu olduğunun kabul edilmesi karşısında, 6098 sayılı TBK'nın 476. maddesi gereğince davalı tarafın 475. maddesinde öngörülen seçimlik hakları kullanması mümkün değildir. Denizli 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2014/38 D.iş sayılı dosyası kapsamında yapılan bilirkişi tespitinde, 16.04.2014 tarihli 043761 nolu irsaliye ile gönderilen 914,66 kg .... .. ambalajının, 17.04.2014 tarihli 043782 nolu irsaliye ile gönderilen 1.797,20 kg ... ... ambalajının 22.04.2014 tarihli 043838 nolu irsaliye ile gönderilen 2.681,22 kg .. . ambalajının barkod çizgilerinin hatalı olduğu, barkod çizgilerinin hatalı basım sebebiyle barkod okuyucular tarafından algılanmadığı-okunamadığı, bu sebeple barkodların yer aldığı ambalajların ayıplı olduğu, 1.433,28 kg hatalı barkod kullanımı tespit edildiğinden (3.959,80 kg kullanılmamış ambalaj bulunmaktadır), bu hatalı barkodların etiketleme yöntemi ile değiştirilmesinin davalıya 11.815,80-TL. etiketleme maliyeti, 5.076,00-TL. işçilik maliyeti, 6.294,07-TL. nakliye maliyeti olmak üzere toplam 23.185,87-TL. ek maliyet getirdiği tespit edilmiştir. Bu durumda ilk derece mahkemesince Denizli 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2014/38 D.iş sayılı tespit dosyası kapsamında tespit edilen 23.185,87-TL. zarardan tarafların yarı yarıya sorumlu tutularak davalının davacıya borcu olan 72.880,49-TL.'den mahsubu ile 61.287,55-TL. bakımından itirazın iptali kararı yerindedir. - Davalı tarafın hükmedilen faize ilişkin yapmış olduğu itirazın değerlendirilmesinde ise, Yargıtay 12 HD'nin 28.11.2018 tarih, 2017/6826 E., 2018/12059 K. sayılı kararında açıkça ifade edildiği üzere "...takip talebinde istenen faiz oranının cinsinin belirtilmesi ya da istenen faiz oranının, o tarihte uygulanan yasal veya ticari faiz oranlarından birine denk gelmesi durumunda, o cins faiz oranının istendiğinin kabulü gerekeceğinden, ödeme emrine yasal sürede itiraz edilmemiş olsa bile, faizin istenen faiz türüne göre ve değişen oranlarda hesaplanması gerekir. Ancak, takipte talep edilen faizin türünün gösterilmemesi ya da oranının yasal ya da ticari faiz oranlarından birine denk gelmemesi halinde aynı sonuca varılamaz. Bu durumda, itiraz edilmeyerek kesinleşen oran üzerinden faizin hesaplanması gerekir". Somut olayda, alacaklı tarafından takip talebinde talep edilen %11,75 faiz oranı takip tarihi itibariyle uygulanan avans faiz oranına denk geldiğinden ilk derece mahkemesinin kararı yerindedir. - Davacı tarafın icra inkar tazminatı talebinin reddine ilişkin yapmış olduğu istinaf başvurusunun değerlendirilmesinde ise, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. HD. 11.11.2022 tarih ve 2020/1614 Esas, 2022/1954 Karar sayılı kaldırma kararında açıkça, somut olayda, alacağın varlığı yapılan yargılama ile belirlenebileceğinden, bu nedenle alacak likit olmadığından icra inkar tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerektiği tespit edilmiş olup, iş bu karar haklı ve yerinde olduğundan iş bu husustaki istinaf başvurusunun da reddi gerekmektedir. Dosya kapsamı, mahkeme gerekçesi ve yapılan değerlendirmeye göre; mahkemece verilen karar usul ve yasaya uygun olup, taraf vekillerinin istinaf kanun yoluna başvurularının HMK'nın 353/(1)-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerekmiş ve aşağıdaki hüküm kurulmuştur. HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 1-İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 28.03.2024 tarih ve 2022/1010 Esas, 2024/265 Karar sayılı kararı, usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan, taraf vekillerinin bu karara karşı yapmış oldukları istinaf kanun yoluna başvurularının, 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)-b-1. maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE, 2-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş olması nedeniyle, alınması gerekli 732,00 TL istinaf karar ve ilam harcının, peşin alınan 1.046,63 TL harçtan mahsubu ile kalan 314,63 TL'nin harç bedelinin karar kesinleştiğinde ve talebi halinde yatıran davacıya ilk derece mahkemesince geri verilmesine, 3-Davalı vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş olması nedeniyle, alınması gerekli 4.186,55 TL istinaf karar ve ilam harcından, peşin alınan toplam 1.046,64 TL harcın mahsubu ile kalan 3.139,91 TL harç bedelinin davalıdan alınarak, Hazine'ye gelir kaydına, 4-Davacı tarafından yatırılan 1.169,40 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı ile istinaf kanun yolu giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına, 5-Davalı tarafından yatırılan 1.169,40 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı ile istinaf kanun yolu giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına, 6-Kararın, dairemizce taraflara tebliğine, Dair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 361/(1) maddesi gereğince, kararın taraflara tebliğinden itibaren 2 hafta içinde Yargıtay nezdinde temyiz yasa yolu açık olmak üzere 02.11.2026 tarihinde oy birliği ile karar verildi.