Bölge Adliye Mahkemesi 2026/941 E. 2026/1277 K.

T.C. İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

ESAS NO : 2026/941 KARAR NO : 2026/1277

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ : İZMİR 4. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ ESAS NO : 2022/969 KARAR NO : 2024/812 DAVA TARİHİ : 30.12.2014 KARAR TARİHİ : 21.11.2024 DAVA : İtirazın İptali (Eser Sözleşmesinden Kaynaklanan) KARAR TARİHİ : 23.09.2026 KARARIN YAZ. TARİH : 16.10.2026

İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 21.11.2024 tarih ve 2022/969 Esas, 2024/812 Karar sayılı kararının, istinaf başvurusu yoluyla incelenmesinin asıl davada davacı ile asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine dairemize gönderildiği ve dairemizin 06.11.2025 tarih ve 2025/1419 Esas, 2025/1428 Karar sayılı dosyada temyiz kanun yolu açık olmak üzere karar verildiği ve verilen karara asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulduğu, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin 14.04.2026 tarih ve 2026/222 Esas, 2026/1435 Karar sayılı bozma kararı üzerine duruşmalı olarak dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü. İSTEM: Davacı vekili tarafından verilen 30.12.20214 tarihli dava dilekçesinde özetle; Davacının, davalı şirketten yakıt tasarrufu sağladığını iddia ettiği ürünü satın aldığını, davalı şirketin söz konusu ürünlerin uygulanmasıyla birlikte, uygulanan araçlarda ciddi bir yakıt tasarrufu sağlanacağını iddia ettiğini, bunun üzerine davacı şirketin .... plakalı araca uygulamanın yapılmasına onay verdiğini ve uygulama yapılarak teslim alınan araç için, araç başına 3.000,00-TL. ödendiğini, ancak teslim edilen araçların yakıt tüketimlerinde hiçbir değişiklik olmadığını, davacı şirketin ciddi bir maliyetle karşılaşmasına rağmen ürünlerden hiçbir fayda sağlayamadığını, davalı şirketin, gerek sözlü beyanlarında ve internet sitesindeki açıklamalarında, gerekse de davacı şirkete verdiği broşürlerde, %17 oranında yakıt tasarrufu sağlanacağını iddia ederek ürünlerini davacı şirkete satarak ve uygulamasını yaptığını, ancak uygulama yapılan araçlar, davacı şirket tarafından uzun bir süre kullanılmalarına rağmen hiçbir fark ortaya çıkmadığını, mahkemece yaptırılacak bilirkişi incelemesi ile davalı şirket tarafından uygulaması yapılan ürünlerin yararsız olduğunun tespit edilebileceğini, davalı şirketin ürünlerinin satışını gerçeğe aykırı beyanlarla yaptığını, satışını yaptığı ürünlerin, yararsız olmalarına ve bunu bilmelerine rağmen davacı şirketi ikna ederek, kötü niyetli davrandığını, ürünlerin beklenen faydayı gerçekleştirmediklerinin tespiti, araçların uzun süre kullanımını gerektirdiğinden, davalı şirketin satışını gerçekleştirdiği ürünlerde gizli ayıp söz konusu olduğunu, dolayısıyla, her ne kadar araç teslim tutanakları mevcut olsa da, "Alıcı gözden geçirmeyi ve bildirimde bulunmayı ihmal ederse, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak satılanda olağan bir gözden geçirmeyle ortaya çıkarılamayacak bir ayıp bulunması hâlinde, bu hüküm uygulanmaz." şeklinde olan TBK. m. 223/2 ve "Ağır kusurlu olan satıcı, satılandaki ayıbın kendisine süresinde bildirilmemiş olduğunu ileri sürerek sorumluluktan kısmen de olsa kurtulamaz." diyen TBK. m. 225 hükümleri uyarınca, davalının ayıptan sorumluluğunun devam ettiğini, satış sözleşmesinde ayıplı teslim söz konusu olduğunda, seçimlik haklardan ilki TBK. m. 227'nin 1. bendi uyarınca sözleşmeden dönme ve bedelin iadesi olduğunu, bu nedenle davacı şirket tarafından yapılan 3.000,00-TL. ödemenin iadesinin gerektiğini, açıklanan nedenlerle davalı şirketin ayıplı teslim gerçekleştirdiğini, durum kendisine bildirilmesine rağmen düzeltmek için bir girişimde bulunmadığını, bu hal dolayısıyla, sözleşmenin geriye etkili şekilde son bulması ve ödediği bedelin davacı şirkete iadesinin gerektiğini, söz konusu cihazlar ile ilgili uyuşmazlıklar daha önce de dava konusu olmuş ve bu cihazların yararsız olduğu bu davalarda da tespit edildiğini, bunun da Yargıtay içtihatlarında da bulunduğunu, davalı şirketin söz konusu hususta hem sözlü olarak, hem de İzmir 20. Noterliği'nin 04.06.2015 tarihli ve 9036 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile uyarıldığını, buna rağmen davalı şirketin, davacı şirketin ödediği bedeli iade etmekten imtina ettiğini, açıklanan nedenlerle davayı açma zorunluluklarının doğduğunu, açıklanan tüm bu nedenlerden dolayı davacı şirkete teslim edilen ürünlerin ayıplı olması dolayısıyla, sözleşmeden dönme ile birlikte davalı şirkete ödenen 3.000,00-TL.'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir. Birleşen davada davacı vekili tarafından verilen 26.01.2016 tarihli dava dilekçesinde özetle; Davalı tarafın ciddi yakıt tasarrufu sağladığı, iddia ettiği ürünü müvekkilinin satın aldığını, söz konusu ürünün davacıya ait .... plakalı araca takılmasına ve uygulamaya onay verdiğini, ürün için araç başına 3.000,00-TL.'nin davalıya ödendiğini ancak davalının ciddi yakıt tasarrufu sağladığını iddia ettiği ürünün böyle bir sonuç sağlamadığını, bu durumun satılanda olağan bir gözden geçirme ile ortaya çıkarılamayacak ayıp niteliğinde olduğunu, satıcının ağır kusurlu olduğunu, davacı şirketin sözleşmeden dönme ve bedel iadesi yönünde tercihini kullandığını ileri sürerek ürün bedeli olarak yapılan 3.000,00-TL. ödemenin, ödeme tarihinden itibaren ticari faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir. CEVAP: Davalı vekili tarafından verilen cevap dilekçesinde özetle; Davacı şirket ile davalı şirket basiretli ve iyi niyetli tacir gibi davranarak, alıcının ürünü almadan ve asıl sözleşme imzalamadığından önce satılan üründen emin olması ve sağladığı faydaları görerek alması amacıyla, yakıt tasarrufu sağlayan ürünün davacı şirketin belirleyici araçlarda sağlanan yakıt tasarrufunu gördükten sonra asıl satım sözleşmesinin imzalanması için 16.07.2012 tarihli "Ürün Test Sözleşmesi" imzalandığını, bu 16.07.2012 tarihli "Ürün Test Sözleşmesi" asıl satım sözleşmesinin 11. maddesi gereği satım sözleşmesinin ayrılmaz bir parçası olduğunu, ürün test sözleşmesi'nin eki olan ve ürün test sözleşmesi ile aynı tarihte imzalanan 2 adet "... Test Uygulanacak Araç" belgesi ile davacının belirlediği "... ile ... (Bulgaristan plakalı) iki araç üzerinde test için yakıt tasarrufu programı uygulandığını, nitekim bu iki araca 18.07.2012 tarihinde test için ürün programı uygulanması yapılmış olduğuna dair davacı şirket yetkilisinin imzasını havi iki adet 18.07.2012 tarihli test uygulama başlangıç belgesi ve tutanağı imzalandığını, davacı şirket iki aracına 18.07.2012 tarihinde test amacıyla uygulanan ürünü asıl sözleşme tarihi olan 28.09.2012 tarihine kadar yaklaşık 2 ay boyunca test amacıyla kullandığını ve ürünlerdeki faydayı bizzat kullanarak gördüğü içindir ki 28.09.2012 tarihinde toplam 18 araç için ürün satın aldığı satış sözleşmesini imzaladığını, dolayısıyla dava dilekçesinde ileri sürdüğü "kendisinin aldatıldığı, istenilen faydayı sağlamadığı, hataya düşürüldüğü" iddialarının tamamen asılsız ve gerçek dışı olduğunu, davalı şirket ile davacı şirkete ayıplı mal satmamış olduğunu, davalı şirketin ürününü davacı şirketin iki aracında yaklaşık 2,5 ay test ederek davacı şirkete sattığını, bu testin süresi de satılan ürünün ayıplı olup olmadığını belirlemede uygun ve makul bir süre olduğunu, dolayısıyla izah edilen nedenler ve deliller davalı şirketin ağır kusurlu olduğu iddiasının gerçek dışı olduğunu ispatlar nitelikte olduğunu, açıklanan ve sunulan deliller dışında ağır kusur iddiasını davacının kanıtlaması gerektiği halde dava dilekçesinde tamamen soyut iddialar dışında bu yönde somut ve inandırıcı delil sunulmamış olduğundan bu sebeplerle davacı şirketin ayıp iddiasını ve da kabul anlamına gelmemek kaydıyla davalı şirkete herhangi bir ağır kusur yüklenemeyeceğinden davacı şirketin ne ayıp ihbarını bildirim yükümlülüğüne istisna getiren TBK. 225 maddesinden, ne de 2 yıllık dava zaman aşımına istisna getiren TBK. 231 maddesindeki istisnalardan faydalanmasının mümkün olmadığını, satılan ürünün ayıplı olsaydı dava konusu araca ürünü satın almadan önce ürünün test edildiği iki araçta yakıt tasarruf sağlanamaz ve davacı şirketin de 2,5 aylık test uygulanmasından sonra yapmış olduğu 28.09.2012 tarihli satış sözleşmesini yapmaz ve dava konusu ... plakalı aracın da içinde olduğu toplamda 18 araç için ürünü satın almayacağını, davacı şirket dava konusu edilen ve satış sözleşmesi gereği yakıt tasarrufu programı yüklenen .... plakalı aracı, 02.10.2012 tarihinde teslim aldığını, üstelik dava konusu edilen araca ait düzenlenen 3502 no'lu 18.10.2012 tarihli fatura içeriğinde araca uygulanan ürünün 02.10.2014 tarihine kadar garantili olarak teslim edildiğinin de yazılı olduğunu, dolayısıyla teslim tarihi olan 02.10.2012 tarihinden itibaren 3 yıla yakın bir süre sonra üstelik garanti süresinin sonu olan 02.10.2014 tarihinden sonra, yapmış olduğu ayıp ihbarı ve ayıp iddiaları, ürünün ayıplı olduğunu kabul anlamına gelmemek kaydıyla davalı şirkete izah edilen ve sunulan delillerle ağır kusur isnat edilemeyeceğinden, keza ağır kusur iddiasını davacı şirketin kanıtlaması gerektiği halde tamamen soyut iddialar dışında bu yönden somut ve inandırıcı delil sunulamış olduğundan hem TTK. 23. maddesine hem de TBK. 223. maddesine aykırı olarak derhal ve hemen ayıp ihbarında bulunmaya yükümlülüğünü ihmal ve ihlal olduğunu, davacı şirket açıklanan nedenlerle ayıp iddiasını kabul anlamına gelmemek kaydıyla, davalı şirkete ağır kusur isnat edilemeyeceğinden ihbar yükümlülüğü bakımından davacı şirkete yüklenen derhal bildirim yükümlülüğün istisna gerektiren TBK. 225. maddesinden faydalanması da mümkün olmayacağını, açıklanan nedenlerle ayıp iddiasını da kabul anlamına gelmemek kaydıyla davalı şirkete herhangi bir ağır kusur yüklenemeyeceğinden davacı şirketin 2 yıllık dava zaman aşımına istisna getiren TBK. 231. maddesindeki istisnadan da faydalanmasının mümkün olmadığını, dolayısıyla ürünün ayıplı olduğunu kabul anlamına gelmemek kaydıyla davalı şirkete izah edilen ve sunulan delillerle ağır kusur isnat edilemeyeceğinden, keza ağır kusur iddiasını davacı şirketin kanıtlaması gerektiği halde tamamen soyut iddialar dışında bu yönde somut ve inandırıcı delil sunulmamış olduğundan davacı şirketin, hem de TTK 23. maddesinde hem de TBK 223. maddesinde aykırı olarak derhal ve hemen ayıp ihbarında bulunma yükümlülüğü ihmal etmiş olmakla ve TBK 231. maddesindeki malın teslim tarihi olan 02.10.2012 tarihinden itibaren dava zaman aşımı olan 2 yıllık süre de geçmiş olmakla davanın ihbar sürelerine uyulmamış olması ve zaman aşımı nedeniyle reddini talep ettiklerini, davacı şirketin satılan ürünlerin ayıplı olduğu iddiaları tamamen asılsız ve gerçek dışı olduğunu, zira davalı şirkete yaptığı 28.09.2012 tarihli satış sözleşmesi gereğince toplamda dava konusu araç dahil toplamda 18 araca ürün satın aldığını, 18 adet araca uygulanan kurulum belgelerini ve faturalarını da ödenenlerin tahsilat makbuzlarını dilekçe ekinde sunduklarını, hatta davacı şirketin 28.09.2012 tarihli satım sözleşmesinden 2 ay sonra yani davaya konu aracın da dahil olduğu 18 adet araca uygulanan ürünleri 2 aydır kullanmakta iken ürünlerden memnun olduğu için satış sözleşmesinin haricinde 19. araç olan ... plakalı aracına da 26.11.2012 tarihinde aynı üründen satın almış ve bu ürüne ilişkin olarak da 11.07.2013 tarihli 3512 no'lu 3.000,00-TL. bedelli fatura düzenlendiğini, .... plakalı araca ilişkin 26.11.2012 tarihli ürün kurulum ve teslim belgesini, faturasını, tahsilat makbuzunu deliller ekinde sunduklarını, ancak davacı, satış sözleşmesine konu 18 adet araca uygulanan ürün bedellerinden 8 adet araca ilişkin ürün bedelini ödemediğini, bu sebeple ödenmeyen 8 adet araca uygulanan ürün bedellerinin tahsili için 28.09.2012 tarihli satış sözleşmesi ve kurulum belgelerine dayalı olarak davacı aleyhine 10.10.2014 tarihinde İzmir 23. İcra Dairesi'nin 2014/13243 sayılı İcra takibi ile icra takibi başlatıldığını, ürünlerin tesliminden itibaren 2 sene geçmesine rağmen o güne kadar herhangi bir ayıp ihbarında ve bildirimde bulunmayan davacı şirketin, sırf bedellerini ödememek amacıyla kötü niyetli takibe itiraz ettiğini ve durdurduğunu, üstelik takip dosyasına yapmış olduğu itiraz dilekçesinde de ürünlerin ayıplı olduğu, kullanılmadığı yönünden herhangi bir sebep dahi ileri sürülmemiş olduğunu, bunun üzerine itirazın iptali için İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2014/1580 sayılı itirazın iptali davası açıldığını, bu dava dosyasının delil olarak celbini talep ettiklerini, ödenmeyen ürünlerin bedelinin tahsili için İzmir 23. İcra Dairesi'nin 2014/13243 sayılı icra takibi açıldıktan ve bu takibe kötü niyetli itiraz edildiği için iptali amacıyla İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2014/1580 Esas sayılı dosyası ile yani ürünlerin tesliminden itibaren 2 sene geçtikten sonra 04.06.2015 tarihinde de İzmir 20. Noterliği'nin 9036 no'lu yevmiye nolu ihtarnamesini keşide ettiğini söylediğini, keza bu ihtarname açılan icra takibi ve davaları nedeniyle ürün bedellerini ödememek amacıyla kötü niyetle yapılmış gerçek dışı bir ayıp ihbarı olup ayıp ihbarını kabul anlamına gelmemek kaydıyla hem TTK 23 ve TBK 223 maddelerinde düzenlenen derhal ve hemen bildirim yükümlülüğüne aykırı olduğunu, hem de tebliğ edilip edilmediğinin de belli olmadığını, açıklandığı üzere ürünler ayıplı olmadığını, çünkü davacı şirketin ürünlerinin 16.07.2012 tarihli "ürün test sözleşmesi" ile 2 araca 2,5 ay süre ile test edildikten sonra satın almış olup kandırılmış, hataya düşürülmüş, hile yapılmış olması mümkün olmadığını, bu iddiaların tamamen soyut, asılsız ve 8 adet ürün bedelini ödememek için kötü niyetle yapılmış iddialar olduğunu, davacı şirketin dava konusu ürünü uygulanan ... plakalı aracı, 02.10.2012 tarihinde teslim alındığını, üstelik dava konusu edilen araca ait düzenlenen 3502 no'lu 18.10.2012 tarihli fatura içeriğinde araca uygulanan ürünün 02.10.2014 tarihine kadar garantili olarak teslim edildiğinin de yazılı olduğunu, davacı şirketin buna rağmen bu 2 yıllık süre içerisinde herhangi bir ayıp, kusur, arıza veya memnuniyetsizlik bildiriminde bulunmadığını, davacı şirketin açıklandığı üzere ayıp iddialarının hukuki dayanaktan yoksun, asılsız ve soyut iddialar olup davasında haksız olduğunu, bu sebeple davacı şirketin sözleşmeden dönme hakkı olmadığı gibi, davayı ve ayıbı kabul anlamına gelmemek kaydıyla sözde dönme hakkını kullanan davacı şirketin TBK 229. maddesi gereği de satılan ürün ve ondan elde ettiği tüm faydaları da satıcıya geri vermekle yükümlü olduğunun açık olduğunu, buna rağmen davacı şirketin bu yönde ne bir talebi ve ne de bir isteğinin olmadığını, çünkü ürün ayıplı olmadığı için davacı şirketin, yaklaşık 4 sene boyunca yakıttan tasarruf etmiş bulunduğunu, eğer davanın kabulüne karar verilecek bile olsa (kabul anlamına gelmemek kaydıyla) davacı şirketin ürünü teslim tarihinden dönme nedeniyle geri verdiği tarihi kadar yakıt tasarrufu nedeniyle elde ettiği tüm faydaları ve karını da davalı şirkete ödemesi ve tanzim etmesinin gerektiğini, çünkü sözleşmeden dönmenin temelinde, hakkaniyet gereği tarafların aldıklarının ve elde ettikleri faydaları birbirlerine karşılıklı olarak geri vermesi kuralı olduğunu, yoksa alıcının satın aldığı ürünü ve sağladığı faydaları satıcıya gire vermeden tek taraflı olarak teslim aldığı bedelini faiziyle geri istemesi yasa ve hakkaniyet gereği mümkün olmadığını, çünkü bunları açıklamakla birlikte ayıbı ve iddialarını kabul etmediklerini tekrar ederek, bu beyanları hukuki bir açıklama ve izahat amacıyla yaptıklarını belirttiklerini, davacı şirketin dava dilekçesinin 5 no'lu bendinde yaptığı açıklamaların ve sunduğu Yargıtay kararının ise davada hiçbir benzerliği ve ilgisinin olmadığını, çünkü davacı şirketin dilekçesinde emsal olarak sunduğu Yargıtay kararının da davaya emsal teşkil etmesinin mümkün olmadığını, davalı şirketin ürünleri hakkındaki iddiaların da soyut ve gerçek dışı olduğunu, söz konusu ürünlerin yazılım programı olup gerekli yasalar izinleri ve belgeleri delil olarak dosyaya sunulacak olup, gerektiğinde ilgili kurumlardan celbini de talep ettiklerini, açıklanan konularda öncelikle davanın zaman aşımı nedeniyle reddini, zaman aşımı taleplerinin uygun görülmediği takdirde hukuki dayanaktan yoksun asılsız ve soyut iddialardan ibaret davanın esastan reddine karar verilmesinin gerektiğini, açıklanan edilen sebeplerle maddeler halinde talep edilen delillerin toplanmasını, eksikliklerin giderilmesini, mahkemeye sunulan toplanan ve toplanacak belgeler, deliller ışığında soyut ve asılsız iddialardan ibaret hukuki dayanaktan yoksun davanın ayıp iddiasını kabul anlamına gelmemek kadıyla sunulan delillerle ve izah edilen nedenlerle davalı şirkete ağır kusur isnat edilmeyeceğinden, keza ağır kusur iddiasını davacı şirketin kanıtlaması gerektiği halde tamamen soyut iddialar dışında bu yönde somut ve inandırıcı delil sunulmamış olduğundan TBK 225 maddesindeki ve TBK 231. maddesindeki düzenlenen satıcının ağır kusur istisnalarından yararlanması mümkün olmadığından, hem TTK. 23 maddesine hem de TBK 223. maddesine aykırı olarak derhal ve hemen ayıp ihbarında bulunma yükümlülüğünü ihmal ve ihlal etmiş olmakla ve TBK 231. maddesindeki malın teslim tarihi olan 02.10.2012 tarihinden itibaren dava zamanaşımı olan 2 yıllık süre geçmiş olmakla davanın öncelikle ihbar sürelerine uyulmamış olması ve dava zamanaşımına uğramış olması nedenleriyle reddini, ürünler ayıplı olmadığı halde ürünlerin tesliminden yaklaşık 3 sene geçtikten sonra açılan iş bu davanın, 8 adet ürün bedelinin tahsili için davacı şirket aleyhine İzmir 23. İcra Dairesi'nin 2014/13243 sayılı icra takibi ile bu takibe kötüniyetle itiraz ettiği için iptali amacıyla İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2014/1580 Esas sayılı itirazın iptali davası açılmış olması nedeniyle ürün bedellerini ödememek amacıyla kötüniyetle açılmış soyut ve asılsız iddialardan ibaret hukuki dayanaktan yoksun olması nedeniyle davanın esastan ve usulden reddini, yargılama masrafları ile vekalet ücretinin davacı şirkete yükletilmesine karar verilmesini talep ve beyan etmiştir. Birleşen davada davalı vekili tarafından verilen cevap dilekçesinde özetle; Davalı vekili cevap süresinin uzatılması talepli dilekçe sunmuş, cevap süresi uzatılması talebi kabul edilmiş, sunduğu cevap dilekçesinde zaman aşımı def'inde bulunmakla birlikte iddia edilen hususların yerinde olmadığını, davacının ürünü iki ay test edip daha sonra sonuçlarını görerek satın aldığını, bu davanın, 8 adet ürün bedelinin tahsili için girişilen İzmir 23. İcra Dairesi'nin 2014/13243 sayılı İcra takibine kötü niyetli itirazın iptali için açılan İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2014/1580 Esas sayılı davasının da açıldığı dikkate alınarak ürün bedellerinin ödenmemesi niyetiyle açıldığını, davanın reddine karar verilmesini talep ve beyan etmiştir. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: İlk derece mahkemesinin 08.05.2019 tarih ve 2014/1580 Esas, 2019/552 Karar sayılı kararı ile özetle; "...Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davalı .... AŞ' nin 3.000,00-TL bedel iadesi için açmış olduğu davada, davacı .... Şti.'nin, alınan heyet raporunda ayıplı ürün sattığı ve bu satışta ağır kusurunun bulunduğu anlaşılmakla, zamanaşımının söz konusu olamayacağı, davacının, davalıya ayıplı ürün sattığı, bu ayıbın giderilmesinin artık mümkün olmadığı ve davalının bedel düşüm hakkının olduğu, davalının ürünü test edip ayıbı ortaya çıkarmasındaki gecikmede, doğru sonuç verecek olan test prosedürünün, karışık ve belirli bir tecrübe gerektirmesinin rol oynamış olduğu, davacının, tanıtım broşürlerinde ürünün özelliklerini abartarak verdiği ve ayrıca davalıyı konu hakkında ve doğru test metotları konusunda yeterince bilgilendirmediği, bunun da ayıbı gizli ayıp haline getirdiği, davacının ayıplı mal satışında, "Ağır kusuru" bulunduğu için, davalının 2 senelik zamanaşımından sonra bedel iadesini talep edebileceği anlaşıldığından, görülmekte olan dava dosyasının reddine, birleşen 3. ATM nin 2016/102 Esas, 2016/594 karar sayılı dosyanın ise kabulüne" dair karar verilmiştir. İlk derece mahkemesi kararının asıl davada davacı - birleşen davada davalı... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi'nin 07.11.2022 tarih ve 2020/1574 Esas, 2022/1917 Karar sayılı kaldırma kararı ile özetle; ''...Taraflar arasındaki imzalanan sözleşme, 6098 sayılı TBK'nın 207 vd maddelerinde düzenlenen "taşınır satışı" değil TBK'nın 470 vd maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi niteliğindedir. Uyuşmazlığın eser sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerekirken Mahkemece, uyuşmazlığın satış sözleşmesi olarak değerlendirilerek sonuca gidilmesi doğru değildir. Bu durumda mahkemece, 6100 sayılı HMK'nın 281/3. maddesi gereğince yeniden oluşturulacak konusunda uzman teknik bilirkişi kurulu seçilip keşif de yapılarak dava konusu yazılımın yüklü olduğu araçlar ve yüklenen yazılım programı üzerinde inceleme yapılarak, eserde ayıp olup olmadığı, var ise eserdeki ayıpların eserin reddini gerektirecek derecede olup olmadığı, ayıbın ağırlığına göre ayıpların giderilmesinin mümkün bulunup bulunmadığı, ayıplı eserden ötürü ücretten indirim gerekip gerekmediği konusunda rapor alınıp garanti süresi ve ayıp ihbarı itirazlarının da eser sözleşmesi kapsamında değerlendirilerek sonucuna uygun karar verilmesi gerekmektedir. Bu durumda, ilk derece mahkemesince uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması nedeniyle, istinaf istemine konu karara yönelik denetim yapılması mümkün değildir. O halde, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-a-6 maddesi uyarınca istinaf başvurusunun kabulüne ve ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına'' dair karar verilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi'nin kaldırma kararından sonra ilk derece mahkemesinin 21.11.2024 tarih ve 2022/969 Esas, 2024/812 Karar sayılı kararı ile özetle; ''...Bozma ilamından sonra dava konusu yapılan araçların bulunduğu yerin tespiti için yapılan araştırmada ayıp ihbarında bulunulan 8 adet aracın sadece 2 tanesinin Türkiye'de bulunduğu, diğer 6 adetinin yurt dışına satıldığı ve yurt dışındaki adreslerinin, maliklerinin tespit edilemediği anlaşılmaktadır. Türkiye'de bulunan araçların incelenmesi için talimat yazıldığı, talimat Mahkemesi'nce araçların bilirkişi incelemesine sunulmaması nedeniyle incelenemediği, Nevşehir'e yazılan talimatın aracın bulunmaması nedeniyle iade edildiği, İstanbul'a yazılan talimat sonucunda ise gönderilen belgeler üzerinde yapılan inceleme sonucunda araçtaki yazılımın üründeki ayıbın ürünün reddini ya da ayıplı eserden dolayı ücretten indirim istenilecek nitelikte olmadığı, kaldı ki taraflar arasında 28.09.2012 tarihli "özel satış sözleşmesi" imzalandığı, bu sözleşme kapsamında davacı tarafından davalı tarafa bir ay ücretsiz test hakkı verildiği ve davalının cayma hakkının olduğunun bildirildiği, davalının test yapmadığı ve kendi denemeleri ile ürünü satın aldığı tespit edilmiştir. Ayıbın bildirilmesi, içeriği ve zamanında yapıldığını ispat külfeti, alıcıya aittir. 6102 Sayılı TTK.'nın 18. maddesinin 3. fıkrasında "tacirler arasında, diğer tarafı temerrüte düşürmeye, sözleşmeyi feshe, sözleşmeden dönmeye ilişkin ihbarlar veya ihtarlar noter aracılığı ile taahhütlü mektupla, telgrafla veya güvenli elektronik imza kullanarak kayıtlı elektronik posta sistemi ile yapılır" düzenlemesi bulunmaktadır. Eserdeki ayıpların ihbarı, herhangi bir şekle tabi tutulmamıştır. Ancak, uyuşmazlık halinde ayıp ihbarının yapıldığının kanıtlanması gereklidir. Tacirler arası ticari işlerde ayıp ihbarı, sözleşmeden dönmeyi de içerdiğinden, 6102 Sayılı TTK.'nın 18/3 maddede öngörülen şekilde yapılmalıdır. Tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde; Davacı tarafından açılan Mahkememizin 2014/1580 sayılı dosyasının 30/12/2014 tarihinde açıldığı, davalı tarafından birleşen dosyada ayıp nedeniyle sözleşmeden dönme talebinde bulunulan dosyanın 26/01/2016 tarihinde açılan Birleşen 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2016/102 Esas sayılı dosyası olduğu yani davalı tarafından ayıp ihbarının bu dava tarihinden önce olduğuna ilişkin davalı tarafından bildirimde bulunulmadığı ve sistemin yüklü olduğu araçlardan ayıplı olduğu iddia edilen 8 adet araçtan 6 adetinin yurt dışında olması ve malikinin tespit edilememesi nedeniyle incelenemediği, 2 adetinin Türkiye'de bulunduğu ancak dava dışı kişilere satıldığı, talimat Mahkemesi'ince de davalı tarafça incelemeye sunulmadığı için incelenemediği, davalı tarafından da sözleşmenin deneme süresi içerisinde tespit de yaptırılmadığı anlaşılmakla davalının ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı, ayıp iddiasını ispat edemediği anlaşılmakla asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine'' dair karar verilmiştir. İSTİNAF SEBEPLERİ: Asıl davada davalı - birleşen davada davacı... AŞ vekili tarafından verilen 20.07.2025 tarihli istinaf kanun yoluna başvuru dilekçesi ile özetle; -Mahkemece istinaf mahkemesinin kaldırma kararı sonrası hatalı hüküm kurduğunu, -Taraflar arasında "Eser" sözleşmesi değil "Satış" sözleşmesi kurulduğunu, bu konuda mahkemenin yaptığa tespite itiraz ettiklerini ve önceki kararda ısrar edilmesinin hukukun gereği olduğunu ifade ettiklerini, -Asla kabul anlamına gelmemekle birlikte taraflar arasındaki sözleşmenin bir an için eser sözleşmesi olduğu kabul edilse dahi istinafa konu olan hüküm kurulamayacağını, -Mahkemenin, bozma ilamından sonra davacının sattığı ürüne ilişkin hiçbir inceleme yapamadığını, çünkü ilk satış tarihinin 2012 yılı olduğu düşünüldüğünde 8 aracın 6'sının yurt dışına satıldığını ve 2 adedinin de Türkiye'de nerede olduğunun bulunamadığını ve gerekli inceleme yapılamadığını, davanın açılmasından 13 yıl sonra söz konusu araçların incelenebilmesi için keşif incelemesinde hazır edilmesini istemenin en azından silahların eşitliği ilkesine aykırı olduğunu, bu itibarla: "Söz konusu araçlar incelenemedi ve bu nedenle davanın kabulüne karar veriyoruz." denemeyeceğini, -Diğer yandan mahkemece müvekkili aleyhine hüküm kurulurken: "Davalı tarafından da sözleşmenin deneme süresi içerisinde tespit de yaptırılmadığı anlaşılmakla davalının ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı, ayıp iddiasını ispat edemediği anlaşılmakla" şeklinde gerekçeden hareket ettiğini, bu itibarla deneme süresinde tespit yaptırılmadığı ve ayıp ihbarının süresinde olmadığı gerekçeleriyle davanın aleyhlerine sonuçlanmış olup bu gerekçelere de itiraz ettiklerini, -Davacının da kabulünde olduğu üzere; dava konusu olan sekiz adet aracın ürününe ilişkin faturanın, müvekkili tarafından teslim alınmadığını, davacıya iade edildiğini ve ticari defterlerine işlenmediğini, müvekkilinin, davacıya ürünlerinin sorunlu olduğunu söylediğini ve sorunun aşılmaması halinde faturayı kabul edemeyeceğini ve dolayısıyla da bir ödemede bulunmasının söz konusu olmadığını defalarca ilettiğini, somut olayda; sözlü ifadelerin ve faturanın iade edilmesinin bir ayıp ihbarı olarak kabulü gerektiğini, durumun böyle olduğunu bilen davacının kötüniyet ile takip başlattığını ve iş bu davayı haksız yere açtığını, bu itibarla; mahkemenin ayıp ihbarının süresi içinde yapılmadığı tespitinin yerinde olmadığını, çünkü; satılan malzemenin teknik rapor alınmadan üründeki niteliği anlamanın fiilen imkansız olduğu somut olayda, müvekkili tarafından ayıp ihbarı yapılmadığını kabul etmenin vicdana ve hukuka uygun olmadığını, -Kaldı ki; dosya içinde yer alan bilirkişi raporlarında somut olayın çok net bir şekilde izah edildiğini ve mahkemenin gerekçeli kararında bu raporlara da yer verdiğini, yani taraflar arasındaki sözleşmenin esasını oluşturan %17'lik bir yakıt tasarrufunun fiilen mümkün olmadığının açıkça ortaya koyulduğunu, hal böyle iken kötüniyetli olduğu sabit olan davacının "hayal satarak" ve davalı müvekkili "kandırmak" suretiyle yapmış olduğu işlemin geçerli olduğu ve müvekkilinin ihbar sorumluluğunu yerine getirmediğinden bahisle davanın kabul edilmesinin açıkça hukuka aykırı olduğunu, -İstinaf makamı olarak dosyayı bir kül olarak ele alındığında; ticari defterlerde var olmayan bir alacağın (faturanın kabul edilemeyerek iade edilmesi ile fiilen imkansız olan bir yakıt indirimi vaadi ile) davacının kötüniyetli olmaktan öte aldatmak kastı ile hareket ettiğinin anlaşılacağını, bu nedenle de hukuk hiçbir şekilde kötüniyetli olduğu anlaşılan tarafı korumayacağından davanın reddi gerektiğini, Belirterek ilk derece mahkemesi kararının istinaf incelemesi neticesinde ortadan kaldırılmasını, yeniden yargılama yapılarak talepleri doğrultusunda asıl davada davanın reddine birleşen davada davanın kabulüne, vekalet ücretleri ve yargılama giderlerinin davacı/karşı davalıya yükletilmesine karar verilmesi istemiyle istinaf kanun yoluna başvurmuştur. Asıl dosyada davacı - birleşen dosyada davalı .... vekili tarafından verilen 11.08.2025 tarihli istinaf kanun yoluna başvuru dilekçesi ile özetle; -Taraflar arasında imzalanan ve plakaları tek tek belirtilen ....ve .... plakalı toplam 18 adet araç için sözleşmenin "Ücretlendirme Ve Ödeme Şekli" başlıklı 5. maddesinde yazılı olduğu üzere araç başına 1.250 Euro bedelle söz konusu yakıt tasarrufu sağlayan programın uygulanmasına - satın alınmasına dair 28.09.2012 tarihli "Özel Satış Sözleşmesi" gereği optimize edildiğni fakat bedelleri ödenmemiş olan ...plakalı toplam 8 adet araçlara ait bedellerin ödenmesi için İzmir 23 İcra Müdürlüğü'nün 2014/13243 Esas nolu icra takibi başlatıldığını, fakat davalının, optimize edilip kendisine teslim edildikten sonra aradan 2 sene zaman geçmesine rağmen icra takibi başlatılıncaya ve itirazın iptali davası açılıncaya kadar herhangi bir ayıp ihbarında bulunmadığı halde yasal yollara başvurulduktan icra takibi ve dava açıldıktan sonra kötü niyetle ayıp iddiasında bulunduğunu, -Taraflar arasında toplam 18 adet aracın optimize edilmesi için yapılan 28.09.2012 tarihli "Özel Satış Sözleşmesi"nin "Ücretlendirme Ve Ödeme Şekli" başlıklı 5. maddesinde araç başına 1.250 Euro bedelle anlaşma sağlandığı ve sözleşme gereği optimize edilen 18 adet aracın hem davalı firma yetkilisi ....'in imzaladığı optimize kurulum ve teslim tutanağı, hem de davalı firma çalışanı olan ve bu işi takip etmesi için ayrıca görevlendirilen ... imzalı optimize kurulum - test ve teslim tutanakları ile davalıya teslim edildiği, 8 adet aracın bedelinin ödenmediği davalı tarafından da bilinen bir vakıa olduğunu, dolayısıyla sözleşmenin 5. maddesinde araç başına 1.250 Euro bedelle anlaşma sağlandığı için davalının ödeme yapmadığı 8 adet araç bedelinin 10.000 Euro olduğu eser sözleşmesi ve teslim tutanakları ile açık olup dava konusu alacağın hesaplanabilir likit nitelikte bir alacak olduğunu, -Diğer yandan davalının, sözleşme konusu araçları teslim aldıktan 2 sene sonra icra takibi açılıncaya kadar herhangi bir ayıp ihbarında bulunmayıp icra takibi açıldıktan sonra ayıp iddiasıyla itiraz etmiş olmasının hem yasaya aykırı olduğu gibi hem de iş bu itirazın alacağın tahsilini geciktirme amacıyla yapıldığını ve hakkın kötüye kullanıldığını açıkça ortaya koyduğunu, -Ayrıca mahkemenin ilk kararının İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi'nin 07.11.2022 tarih, 2020/1574 Esas ve 2022/1917 Karar sayılı ilamı kaldırılması üzerine yapılan yargılamada ayıp ihbarında bulunulan davalı şirketin, 8 adet aracın sadece 2 tanesinin Türkiye'de bulunduğu, diğer 6 adetinin yurtışına satıldığı ve yurdışındaki adreslerinin, maliklerinin tespit edilemediğinin anlaşıldığını, Türkiye'de bulunan araçların incelenmesi için talimat yazıldığı, talimat mahkemesince araçların bilirkişi incelemesine sunulmaması nedeniyle incelenemediği, Nevşehir'e yazılan talimatın aracın bulunmaması nedeniyle iade edildiği, İstanbul'a yazılan talimat sonucunda ise gönderilen belgeler üzerinde yapılan inceleme sonucunda araçtaki yazılımın üründeki ayıbın ürünün reddini ya da ayıplı eserden dolayı ücretten indirim istenilecek nitelikte olmadığı, kaldı ki taraflar arasında 28.09.2012 tarihli "özel satış sözleşmesi" imzalandığı, bu sözleşmle kapsamında davacı tarafından davalı tarafa bir ay ücretsiz test hakkı verildiği ve davalının cayma hakkının olduğunun bildirildiği, davalının test yapmadığı ve kendi denemeleri ile ürünü satın aldığının tespit edildiğini, ayıbın bildirilmesi, içeriği ve zamanında yapıldığını ispat külfetinin, alıcıya ait olduğunu, davalı tarafından ayıp ihbarının bu dava tarihinden önce olduğuna ilişkin davalı tarafından bildirimde bulunulmadığı ve sistemin yüklü olduğu araçlardan ayıplı olduğu iddia edilen 8 adet araçtan 6 adetinin yurtdışında olması ve malikinin tespit edilememesi nedeniyle incelenemediği, 2 adedinin Türkiye'de bulunduğu ancak dava dışı kişilere satıldığı, talimat mahkemesince de davalı tarafça incelemeye sunulmadığı için incelenemediği, davalı tarafından da sözleşmenin deneme süresi içerisinde tespit de yaptırılmadığı anlaşılmakla davalının ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı, ayıp iddiasını ispat edemediğinin tespit edildiğini, -Yapılan yargılama sırasında davalı iş sahibinin, eser sözleşmesine konu ayıp ihbarında bulunduğu araçları davacıdan teslim aldıktan sonra ve dava açmadan önce satmış olduğu ve dolayısıyla malik olmadığının tespit edildiğini, dolayısıyla malik olmadığı araca ilişkin zaten kanunen ayıp ihbarı ve iddiasına dayalı hakları kullanmasının ve talep etmesinin mümkün olmadığını, -Bu sebeplerle davalı iş sahibinin, dava konusu araçlar kendisine teslim edildikten sonra devir ederek malik olma sıfatını kaybettiği araçlara ilişkin ayıp iddiasında bulunarak açılan icra takibine itiraz ederek durdurması ve yine artık maliki olmadığı araçlara ilişkin eser sözleşmesinin ayıplı ifası nedeniyle sözleşmeden dönme ve ödenen bedelin iadesi isteği ile birleşen davayı açmış olmasının, amacın sadece alacağın tahsilini geciktirmek olduğunu, hakkını kötüye kullanıldığını ve kötüniyetin varlığını açıkça ortaya koyduğunu, -Yukarıda izah edilen sebeplerle taraflar arasında yapılan 28.09.2012 tarihli "Özel Satış Sözleşmesi"nin, "Ücretlendirme Ve Ödeme Şekli" başlıklı 5. maddesindeki anlaşma ve teslim tutanakları ile hesaplanabilir ve likit nitelikte olan icra takibine konu edilen dava konusu icra takibine konu likit olan alacağa yapılan itiraz ve ayıp iddiası da kötüniyetli olduğundan icra inkar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerekirken aksi gerekçe ile reddinin dosya delil durumuna ve Yasaya aykırı olduğunu, bu sebeple mahkeme kararının iş bu icra inkar tazminatının reddine dair hükmünün bozulmasına/kaldırılmasına, icra inkar tazminatı taleplerinin kabulüne, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini, Belirterek asıl dava yönünden kurulan kararının icra inkar tazminatına hükmedilmesine yer olmadığına dair hükümünün dosya delil durumuna ve hukuka aykırı olması nedeniyle kararın bu yönden bozulmasına/kaldırılmasına, icra inkar tazminatı taleplerinin kabulüne, yargılama masraflarının ve vekalet ücretinin davalıya yükletilmesi istemiyle istinaf kanun yoluna başvurmuştur. Dairemizin 06.11.2025 tarih ve 2025/1419 Esas, 2025/1427 Karar sayılı kararında özetle; ''... taraflar arasındaki imzalanan sözleşme, 6098 sayılı TBK'nın 207 vd maddelerinde düzenlenen "taşınır satışı" değil TBK'nın 470 vd maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi niteliğinde olduğundan uyuşmazlığın eser sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiği; istinaf kaldırma kararından önce yapılan yargılamada dava konusu yazılımın yüklü olduğu araçlar üzerinde keşif yapılmadan dosya üzerinden bilirkişi raporları alındığı; 28.07.2017 tarihli kök ve 22.02.2018 tarihli ek bilirkişi heyet raporlarında yüklenicinin vaad ettiği %17 yakıt tasarrufunun gerçekleşmesinin zor olduğu, afaki ve subjektif olduğu, bilimsel verilere ve belgelendirmeye dayalı olmadığı, ürünü kullanacak alıcı veya tüketicileri yanıltıcı nitelikte olduğu, bu tür uygulamaların aracı garanti kapsamından çıkaracağı, yapılan yazılımın sağlayacağı getiri, fayda, motorun ömrü, periyodik bakım masrafları ve süreci egzoz emisyonları gibi açılardan ortaya çıkabilecek olumsuzlukların yeterince bilgilendirilmediği, sağlayacağı belirtilen yakıt tasarruf değerinin akredite bir laboratuvardan alınmış sertifikası bulunmadığı, sistemin sağlayacağı fayda ve sonuçları hakkında iş sahibinin yeterince bilgilendirilmediği, yüklenicinin ağır kusurlu sayılması gerektiği ve ürünün gizli ayıplı olduğunun belirtildiği; yine 05.07.2018 tarihli ikinci bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen raporda yüklenicinin iş sahibine vaad ettiği yakıt tüketim tasarruf değerini sağlayamadığı, yüklenicinin ağır kusurunun bulunduğu, ayıbın gizli ayıplı olduğu ve ayıbın giderilmesinin artık mümkün olmadığının belirtildiği görülmüştür. İstinaf kaldırma kararından sonra dava konusu yazılımın yüklü olduğu araçların bir kısımının yurt dışında olması, bir kısmının ise dava dışı kişilere satılması nedeniyle araçlar ve araçlara yüklenen yazılım programı üzerinde keşif yapılamadığı, yeniden oluşturulan bilirkişi kurulundan dosya üzerinden 16.04.2024 tarihli heyet bilirkişi raporunun alındığı, sözkonusu raporda yüklenicinin %17 yakıt tasarrufu sağladığına dair bilimsel veri sunmadığı, ürünün teknik broşüründeki vaatleri karşıladığından bahsedilemeyeceği ve ürünün ayıplı olduğunun belirtildiği görülmüştür. Dosya kapsamında düzenlenen bilirkişi raporlarının tamamında araçları optimize ederek yakıt tasarrufu yazılımı yüklemesi işini yapan yüklenicinin vaad ettiği yakıt tasarrufu değerini sağlayamadığı, yapılan işin ayıplı ifa edildiği ve ayıbın gizli ayıp olduğunun belirtildiği görülmüştür. Buna göre eser sözleşmesine konu araç yakıt tasarrufu yazılımının %17 yakıt tasarrufu sağlayamadığı ve teknik olarak sağlamasının da mümkün olmadığı, eserin gizli ayıplı olduğu ve yüklenicinin ağır kusurlu olduğu anlaşılmıştır. Ayıp ihbarının yapıldığının tanık dahil hür türlü delille ispatlanabileceği, dinlenen yüklenici tanıkları ... ve ...'in yeminli beyanlarında iş sahibi şirketin sahibi ....'in sözkonusu programın performansını yeterli bulmadığı, programdan memnun kalmadığından ödeme yapmayacağını söylediğini beyan ettikleri, böylece iş sahibinin yükleniciye ayıp ihbarında bulunduğu, iş sahibinin TBK'nın 478.maddesi uyarınca ağır kusurlu olan yükleniciye karşı eserin teslim edildiği 2012 tarihinden itibaren 20 yıl içinde seçimlik haklarını kullanabileceği, iş sahibinin zamanaşımı süresi içinde asıl davada ayıp definde bulunduğu ve birleşen davayı 26.01.2016 tarihinde açarak TBK'nın 475.maddesinde düzenlenen seçimlik haklardan olan sözleşmeden dönme ve.... plakalı araç için ödediği 3.000,00TL'nin iadesini talep ettiği; eser sözleşmesine konu araç yakıt tasarrufu yazılımının %17 yakıt tasarrufu sağlayamadığı ve teknik olarak sağlamasının da mümkün olmadığından iş sahibinin sözleşmeden dönmede haklı olduğu; iş sahibi tarafından yükleniciye gönderilen 04.05.2015 tarihli 9036 yevmiye nolu ihtarnamenin yükleniciye tebliğine ilişkin belge sunulmadığından birleşen dava tarihi itibariyle yüklenicinin temerrüde düştüğü anlaşıldığından Mahkemece "birleşen davanın kabulüne, 3.000,00TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, eser sözleşmesine konu .... plakalı araca takılan ayıplı yakıt tasarrufu yazılımının davacı tarafından davalıya iadesine karar verilmesi" gerekirken "birleşen davanın reddine" karar verilmesi usule ve yasaya aykırı olduğu; yine asıl dava yönünden eserdeki ayıpların eserin reddini gerektirecek nitelikte olduğundan yüklenicinin bakiye iş bedelini talep edemeyeceğinden "asıl davanın reddine, davalının kötü niyet tazminat talebinin, davacının icra takibinde kötü niyetli olduğu kanıtlanamadığından reddine" karar verilmesi gerekirken "asıl davanın kabulüne" karar verilmesi usule ve yasaya aykırı olduğundan asıl davada davalı-birleşen davada davacı .... A.Ş vekilinin istinaf istemi yerinde görülmüş, açıklanan nedenlerle asıl davada davacı-birleşen davada davalı.... vekili'nin istinaf istemi yerinde görülmemiştir. Dosya kapsamı, mahkeme gerekçesi ve yapılan değerlendirmeye göre; yasal düzenlemeler ve yargısal içtihatlar karşısında, asıl davada davacı-birleşen davada davalı .... vekilinin asıl dava yönünden istinaf başvurusunun 353/(1)-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine, asıl davada davalı birleşen davada davacı .... A.Ş vekilinin asıl davada ve birleşen davada istinaf başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)-b-2. maddesi gereğince kaldırılarak, Dairemizce yeniden esas hakkında karar verilmesine'' dair karar verilmiştir. Verilen karara karşı asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili tarafından yapılan temyiz kanun yolu başvurusu üzerine dosyanın Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'ne gönderildiği anlaşılmıştır. Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 14.04.2026 tarih ve 2026/222 Esas, 2026/1435 Karar sayılı bozma ilamında özetle; ''...Uyuşmazlık asıl davada eser sözleşmesi uyarınca bakiye iş bedelinin tahsili amacıyla başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali, takibin devamı ve icra inkâr tazminatı istemlerine ilişkin olup; birleşen davada ise aynı sözleşme uyarınca eserin kabul edilemeyecek seviyede ayıplı olması nedeniyle ödenen bedelin iadesi istemlerine ilişkindir. 1. Dosya içeriğine göre birleşen davada hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar 3.000,00 TL olup dava tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 25.000,00 TL’nin altında kaldığından birleşen davaya ilişkin davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir. 2. Asıl davaya ilişkin davacının temyiz itirazlarına gelince; 16.07.2012 tarihli taraflar arasında imzalanan “Test Sözleşmesi” ile davacı yüklenici, belirlenmiş olan süreyle sınırlı olmak kaydıyla araçlarda yakıt tasarrufu sağlayan ürünü davalıya deneme imkanı sunmuş, sözleşmede deneme süresinin ise her bir araç için ürünün kullanım tarihinden itibaren bir ay olduğu kararlaştırılmıştır. Bu test sözleşmesi uyarınca davalıya ait olan iki araca 18.07.2012 tarihinde yazılım yüklemesi yapılmıştır. Test süresi tamamlandıktan sonra taraflar arasında bu kez 28.09.2012 tarihli asıl sözleşme imzalanmıştır. Söz konusu sözleşme uyarınca davacı yüklenici, davalıya ait olan plaka, marka ve model bilgileri verilmiş olan araçların kumandasının optimize edilerek yakıt tasarruf yazılımını araç başına 1.250,00 Euro’dan toplam 22.500,00 Euro bedelle yapmayı üstlenmiştir. Davacı yüklenici belirlenen tarihlerde test araçları dahil toplam 18 araca yakıt tasarrufu yazılımı yüklemiştir. Davalı iş sahibinin sözleşme uyarınca yazılım yüklemesi yapılan 10 araç için iş bedelini ödediği, kalan 8 araç için ise iş bedelini ödemediği dosya kapsamı ile sabittir. Davacı yüklenici asıl davada, ödenmeyen bu iş bedeli alacağının tahsilini talep etmiş, davalı iş sahibi ise yüklenen yazılımın ayıplı olduğunu, yakıt tasarrufu sağlamadığını savunmuştur. Eser sözleşmelerinde iş sahibinin eseri teslim aldıktan sonra varsa eserdeki açık ayıpları işlerin normal seyrine göre imkânını bulur bulmaz, gizli ayıpları ise ayıbı gecikmeksizin yükleniciye ihbar etmesi gerekli olup, bu ihbar külfeti yerine getirilmediği takdirde eseri olduğu gibi kabul edilmiş sayılacağından yüklenici ayıba dayalı taleplerden kurtulmuş olur. Bölge Adliye Mahkemesince, dinlenen davacı yüklenici tanıkları ile davalıca ayıp ihbarının süresinde yapıldığı kabul edilmiş ise de, bu beyanlar sadece ayıp ihbarının süresinde yapıldığını ispatlayabilir. Somut olayda, mahkemece dava konusu yazılımın yüklü olduğu araçların bulunduğu yerin bildirilmesi için kesin süre verildiği, davalı vekilince 04.10.2023 tarihinde verilen dilekçe ile iki araç hariç diğer araçların Bulgaristan plakalı olup satıldığı ve şimdiki maliklerinin bilinmediği, Türkiye plakalı iki aracın ise satıldığı bildirilmiş, 09.02.2024 tarihli dilekçesi ile de yurt dışında bulunan araçların keşif için hazır edilemeyeceği belirtilmiştir. Türkiye plakalı diğer iki araç da farklı kişilere satıldığından keşif mahallinde davalıca hazır edilememiş, böylelikle davacı yüklenici tarafından yapılan işin kabule zorlanamayacak ölçüde ayıplı olduğu davalı iş sahibi tarafından kanıtlanamamıştır. Çünkü, bedeli uyuşmazlık konusu olan ürünler üzerinde teknik inceleme yapılamamış ve davacı yüklenici tarafından yapılan işin ayıplı olup olmadığı, ayıplı ise derecesi saptanamamıştır. Bilirkişi kurulu tarafından araçlar üzerinde keşif yapılmadan soyut olarak değerlendirmeler yapılarak rapor düzenlendiği anlaşılmış olup, sonuçta ayıpların varlığı ve niteliği ispatlanamadığından kanıtlanamayan ayıp savunması reddedilerek asıl davanın kabul edilmesi gerekirken, Bölge Adliye Mahkemesinin soyut bilirkişi kurulu raporunu hükmüne esas alarak asıl davanın reddine karar vermesi doğru olmamış denilmek suretiyle; 1. Birleşen davada davalı vekilinin temyiz dilekçesinin kararın miktar itibariyle kesin olması nedeniyle REDDİNE, 2. Asıl dava bakımından temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA'' karar verilmiştir. Dairemizce Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin anılan bozma kararına direnilerek yapılan yargılama sonucunda; DELİLLER, DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE: İstinaf kanun yolu başvurusuna konu edilen karar hakkında HMK'nın 355.maddesi gereğince, istinaf dilekçesinde belirtilen nedenler ve kamu düzenine ilişkin aykırılık bulunup bulunmadığı yönü gözetilerek yapılan inceleme sonucunda aşağıdaki değerlendirmeler yapılmıştır: Asıl dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili amacıyla yapılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Birleşen dava ise, eser sözleşmesinin ayıplı ifası nedeniyle sözleşmeden dönme ve ödenen bedelin iadesi istemine ilişkindir. İş sahibi ... AŞ. ile yüklenici .... Şti. arasında 28.09.2012 tarihli "Özel Satış Sözleşmesi" başlıklı eser sözleşmesi yapıldığı hususunda uyuşmazlık bulunmadığı; sözleşmeye göre yüklenicinin 18 adet aracın optimize edilerek yakıt tasarrufu yazılımının yüklenmesi işini üstlendiği, sözleşme bedelinin araç başına 1.250,00 Euro olup toplam 22.500,00 Euro olarak belirlendiği anlaşılmıştır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, sözleşmeye konu işin ayıplı ifa edilip edilmediği, bu kapsamda yüklenicinin bakiye iş bedelini hak kazanıp kazanmadığı ile sahibinin sözleşmeden dönme ve ödenen bedelin iadesi isteminin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Taraflar arasındaki ilişki 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi niteliğinde olup, uyuşmazlığın bu hükümlere göre çözümlenmesi gerektiği açıktır. Eser sözleşmesi, karşılıklı edimleri içeren bir iş görme akdîdir. Yüklenicinin edimi, eseri meydana getirmek ve iş sahibine teslim etmek, iş sahibinin karşı edimi ise teslim edilen eserin bedelini ödemektir. Eser yüklenicinin sermayesi, sanat ve becerisini kullanarak gerçekleştirdiği sonuçtur. İş sahibi ısmarladığı eserin belli nitelikler taşımasını, amacını karşılamasını arzu eder. Şayet ısmarlanan eser iş sahibinin beklentisini karşılamıyorsa sözleşmenin yararlar dengesi iş sahibi aleyhine bozulur. Bu bakımdan eser, fen ve sanat kurallarına uygun ve iş sahibinin amacını karşılar nitelikte imâl edilmelidir. Aksi halde eser ayıplıdır ve yüklenicinin ayıba karşı zararlı sonuçtan sorumluluğu ortaya çıkar. Bir tanımlama yapmak gerekirse; yüklenicinin ayıba karşı zararlı sonuçtan sorumluluk borcu, yüklenicinin eseri teslim borcunun tamamlayıcısı olarak, meydana getirdiği eserde ortaya çıkan ayıp ve eksiklikleri üstlenme borcudur. Bu gibi durumlarda eserde dürüstlük kuralları gereğince bulunması gereken niteliklerin yokluğu söz konusudur. Eser sözleşmesinde ayıba dair hükümler 6098 sayılı TBK'nın 474-478 maddeleri arasında düzenlenmiştir. İmâl edilen eserde ayıp varsa, iş sahibi tarafından süresi içersinde ayıp ihbarında bulunulması şartıyla dava tarihinde yürürlükte bulunan Borçlar Kanunu'nun 475. maddesinde sayılan seçimlik haklarından birisini kullanabilir. 6098 sayılı TBK'nın 475. maddesinde ayıp halinde iş sahibine üç seçimlik hak tanınmıştır. Bunlar eserin kullanılamayacak ve kabule zorlanamayacak ölçüde ayıplı ya da sözleşme hükümlerine aykırı olması halinde sözleşmeden dönme, ayıp oranında bedelden indirim isteme ve aşırı bir masraf gerektirmediği takdirde onarımı isteme ya da onarım bedellerini talep etme hakkıdır. Eser sözleşmesi ilişkilerinde 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı TBK'nın 474. maddesi hükümlerine göre iş sahibi açık ayıplarda eserin tesliminden sonra, işlerin olağan akışına göre imkân bulur bulmaz (makul süre içerisinde) eseri muayene ve açık ayıpları ihbar etmek zorunda olduğu, TBK'nın 472/son maddesi hükümleri gereğince ayıbın gizli olup sonradan ortaya çıkması halinde gecikmeksizin (derhal) ayıbı yükleniciye bildirmek zorunda olduğu, aksi halde eseri olduğu gibi kabul etmiş sayılacağı hükümleri getirilmiştir. Bu hükümler gereğince gerek açık gerek gizli ayıplarda iş sahibinin ihbar zorunluluğu bulunmakta ise de yüklenici eserdeki işçilik, malzeme ve yapımla ilgili açık ve gizli ayıplardan dolayı sorumluluğu garanti ettiği süre için önceden kabul ettiğinden yüklenici lehine olan iş sahibinin ihbar zorunluluğunu aramaktan vazgeçtiği ve garanti süresi içinde ortaya çıkan bu ayıpları ücretsiz olarak gidermeyi sözleşme tarihinde peşinen kabul ve taahhüt ettiği kabul edilmektedir. İş sahibi ihbar zorunluluğu olmaksızın garanti süresi içinde ortaya çıkan açık ve gizli ayıplarla ilgili zamanaşımı süresi içinde seçimlik haklarını kullanarak yükleniciden ayıpların giderilmesini talep edebileceği gibi, aleyhine dava açabilecek ve iş bedelini ayıp giderim bedeli miktarınca ödemekten kaçınabilecektir (Yargıtay 15. HD. 19.06.2014 gün, 2013/4976 E., 2014/4282 K.). Ayıp ihbarının yapıldığı savunması tanık dahil hür türlü delil ile ispata elverişlidir (Yargıtay 15. HD. 2015/4566 E., 2016/2604 K.). Yargıtay 6. HD. tarafından dairemiz kararı, uyuşmazlık konusu olan ürünler üzerinde teknik inceleme yapılamamış olup, bilirkişi kurulu tarafından araçlar üzerinde keşif yapılmadan soyut olarak değerlendirmeler yapılarak rapor düzenlenmiş olması sebebiyle, davacı yüklenici tarafından yapılan işin kabule zorlanamayacak ölçüde ayıplı olduğu davalı iş sahibi tarafından kanıtlanamadığı gerekçesiyle asıl davanın kabul edilmesi gerekirken reddine karar verilmesinin hatalı olduğundan bahisle bozulmasına karar verilmiştir. Dairemizce yeniden yapılan yargılama sonucunda, somut olayda, taraflar arasında imzalanan sözleşme 6098 sayılı TBK'nın 470 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi niteliğinde olduğundan, uyuşmazlığın eser sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerekmektedir. Her ne kadar Yargıtay 6. HD. ilgili bozma kararında, uyuşmazlık konusu olan ürünler üzerinde teknik inceleme yapılamamış olması sebebiyle, bilirkişi kurulu tarafından yapılan değerlendirmelerin soyut nitelikte olduğu, bu sebeple davalı tarafın iddialarını ispatlayamadığından davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği ifade edilmişse de, dosya içerisinde bulunan raporlar bilimsel nitelikte olup, iş bu raporların aksini ispatlar nitelikte davacı yüklenici tarafından dosyamız içerisine sunulmuş herhangi bir bilgi ya da belge bulunmamaktadır. Dosya içerisinde bulunan bilimsel nitelikteki raporlarda açıkça, yüklenicinin vaad ettiği %17 yakıt tasarrufunun gerçekleşmesinin zor olduğu, afaki ve subjektif olduğu, bilimsel verilere ve belgelendirmeye dayalı olmadığı, ürünü kullanacak alıcı veya tüketicileri yanıltıcı nitelikte olduğu, bu tür uygulamaların aracı garanti kapsamından çıkaracağı, yapılan yazılımın sağlayacağı getiri, fayda, motorun ömrü, periyodik bakım masrafları ve süreci egzoz emisyonları gibi açılardan ortaya çıkabilecek olumsuzlukların yeterince bilgilendirilmediği, sağlayacağı belirtilen yakıt tasarruf değerinin akredite bir laboratuvardan alınmış sertifikası bulunmadığı, sistemin sağlayacağı fayda ve sonuçları hakkında iş sahibinin yeterince bilgilendirilmediği, yüklenicinin ağır kusurlu sayılması gerektiği ve ürünün gizli ayıplı olduğu tespit edilmektedir. İş bu bilirkişi raporlarında da ifade edildiği üzere, davacı yüklenici tarafından iddia edilen %17 yakıt tasarrufunu gösteren herhangi bir akredite laboratuvar raporu ya da bilimsel veri veyahut da belge sunulamamıştır. Bu durumda söz konusu bilirkişi raporlarının soyut olduğunun kabulü mümkün olmayıp, tam tersine davacı yüklenicinin söz konusu ürüne ilişkin iddia ettiği hususların soyut nitelikte olduğunun kabulü gerekmektedir. Ayrıca dava tarihinin üzerinden uzunca bir süre geçmiş olması sebebiyle davalıdan iş bu sürede satmış olduğu araçları hazır etmesi ya da yerlerini bildirmesi beklemek mümkün değildir. Ayıpsız bir imalat yaptığını iddia eden yüklenicinin iddia ettiği alacağını almak için uzun bir süre beklemesi hayatın olağan akışına aykırı olduğu gibi, yüklenicinin iş bu davayı geç açmış olması sebebiyle davalının ürünün uygulandığı araçları satması aleyhine değerlendirilmesinin hukuk düzenince korunmaması da gerekmektedir. Yine birleşen davanın miktar itibariyle de olsa kesinleşmesi karşısında, iş bu asıl dava kapsamında Yargıtay 6. HD.'nin bozma kararı doğrultusunda karar verilecek olması halinde, iş bu asıl dava ile birleşen dava kapsamında verilmiş olan kararlar arasında tezatlık meydana çıkacak, bu durumda da iş bu iki kararın uygulanmasında sorunlara sebebiyet verebilecektir. Sonuç olarak dairemizce yeniden yapılan yargılama sonucunda, dosya kapsamında düzenlenen bilirkişi raporlarının tamamında araçları optimize ederek yakıt tasarrufu yazılımı yüklemesi işini yapan yüklenicinin vaad ettiği yakıt tasarrufu değerini sağlayamadığı, yapılan işin ayıplı ifa edildiği ve ayıbın gizli ayıp olduğunun belirtilmesi karşısında, eser sözleşmesine konu araç yakıt tasarrufu yazılımının %17 yakıt tasarrufu sağlayamadığı ve teknik olarak sağlamasının da mümkün olmadığı, eserin gizli ayıplı olduğu ve yüklenicinin ağır kusurlu olduğu, eserdeki ayıpların eserin reddini gerektirecek nitelikte olduğu anlaşılmıştır. Ayıp ihbarının yapıldığının tanık dahil hür türlü delille ispatlanabileceği, dinlenen yüklenici tanıklarının beyanlarından iş sahibi şirketin sahibinin sözkonusu programın performansını yeterli bulmadığı, programdan memnun kalmadığından ödeme yapmayacağını söylediğinin, böylece iş sahibinin yükleniciye ayıp ihbarında bulunduğunun anlaşılması karşısında, iş sahibinin sözleşmeden dönmede haklı olduğu, anlaşıldığından yüklenicinin bakiye iş bedelini talep edemeyeceğinden "asıl davanın reddine, davalının kötü niyet tazminat talebinin, davacının icra takibinde kötü niyetli olduğu kanıtlanamadığından reddine" karar verilmesi gerekirken "asıl davanın kabulüne" karar verilmesi usule ve yasaya aykırı olduğundan asıl dava bakımından davalı .... AŞ. vekilinin istinaf istemi yerinde görülmekle dairemiz önceki kararında direnilmesi gerektiği anlaşılmaktadır. Dosya kapsamı, mahkeme gerekçesi ve yapılan değerlendirmeye göre; yasal düzenlemeler ve yargısal içtihatlar karşısında, Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 14.04.2026 tarih ve 2026/222 Esas, 2026/1435 Karar sayılı bozma ilamına direnilmesine ve davanın reddine karar vermek gerektiği kanaati ile aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur. HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 1-Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 14.04.2026 tarih ve 2026/222 Esas, 2026/1435 Karar sayılı bozma ilamına DİRENİLMESİNE, 2-Davanın REDDİNE, -Davalının kötü niyet tazminat talebinin, davacının icra takibinde kötü niyetli olduğu kanıtlanamadığından REDDİNE, 3-Alınması gereken 732,00 TL'den davacı tarafından yatırılan 381,53 TL peşin harcın mahsubu ile bakiye 350,47 TL'nin davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına, (Mükerrer harç tahsilinin önlenmesi için ilk derece mahkemesi tarafından harç tahsil müzekkeresi yazılmış ise işlemsiz iadesinin istenmesine, harç tahsil edilmiş ise yatırana iadesine), 4-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına, 5-Davalı tarafından yapılan 6.200,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine, 6-Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre hesap edilen 31.587,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, 7-Davalı vekilinin istinaf isteminin kabulüne karar verilmiş olmakla, istinaf karar harcı alınmasına yer olmadığına, davalı tarafından yatırılan 615,40 TL istinaf nispi karar harcının talebi halinde yatıran davalıya geri verilmesine, 8-Davalı tarafından yatırılan 1.683,10 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı ile istinaf yargılama giderlerinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 9-Yargıtay bozma ilamı sonrası dairemizce yapılan yargılamada, davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına, 10-Yargıtay bozma ilamı sonrası dairemizce yapılan yargılamada, davalı tarafından yapılan 30,00 TL tebligat giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 11-HMK 333. maddesi gereğince karar kesinleştiğinde kullanılmayan gider avansının yatırana iadesine, 12-Kararın dairemizce taraflara tebliğine, Dair, davacı vekilinin ve davalı vekilinin yüzüne karşı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 361/(1) maddesi gereğince, kararın taraflara tebliğinden itibaren 2 hafta içinde Yargıtay nezdinde temyiz kanun yolu açık olmak üzere 23.09.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.