Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/6250 E. 2026/10088 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/3571 E., 2023/2413 K. SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi müdafileri TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; I- Sanıklar ... ve ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 04.05.2023 tarihli ve 2022/3571 Esas, 2023/2413 Karar sayılı kararının sanık ... ve sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; Sanıklar hakkında, Soma 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2021 tarihli ve 2020/296 Esas, 2021/792 Karar sayılı kararı ile konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1-4, 119/1-c ve 151/1. maddeleri uyarınca sırasıyla kurulan 2 yıl ve 4 ay hapis cezaları ile mahkûmiyet hükümlerine konu cezaların türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararları ve bu kararlara yönelik temyizlerin niteliği karşısında; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları” nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ...'nın ve sanık ... müdafiinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,

II- Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, "müvekkilinin üzerine atılı hırsızlık suçunun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, dosyada müvekkili sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına"; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, "dosyada müvekkilinin mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak yeterli delil olmaması sebebiyle şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği müvekkili sanık hakkında ceza tayin edilmemesi, müvekkilinin beraatine karar verilmesi gerektiğine, sanıkların soruşturma ve kovuşturma evresindeki beyanlarında müvekkili ...'in katılandan alacağı olduğunu belirttiğine, bu konuda sanık beyanları arasında herhangi bir çelişki bulunmadığına, TCK'nın 144. maddesi uyarınca bu durumun daha az cezayı gerektiren bir hal olduğuna, yapılan yargılamada müvekkili ve katılan arasında bir hukuki ilişki, alacak borç ilişkisi olup olmadığı hususunun araştırılmadığına, suçu kabul anlamına gelmemek kaydıyla müvekkili lehine olan hükümlerin uygulanmamasının da bozma nedeni olduğuna, istinaf mahkemesinin de dosya hakkında yeteri kadar inceleme yapmadan soyut gerekçelerle istinaf başvurularının esastan reddine karar verdiğine, bu haliyle kararın müvekkili lehine bozulması gerektiğine"; sanık ...'nın temyiz isteminin, "sanık ...'in katılandan alacağını olduğunu ve katılanın ödemek için evinde beklediğini söylediğine, diğer sanıkları katılanın evinin önüne kendisinin götürdüğüne, ancak kendisinin arabadan inmediğine, suça konu eşyalar ile araca geri dönen sanıkların, katılan tarafından borcuna karşılık bu eşyaları verdiğini söylediğine, olayın hırsızlık olduğunun farkında olmadığına, hırsızlık olduğunu bilseydi engel olacağına" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; A. Sanıklar ... hakkında kurulan hüküm yönünden

Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesi’nin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, B. Sanık ... ve ... hakkında kurulan hükümler yönünden Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak, 1. Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Kırkağaç Asliye Ceza Mahkemesinin 29.09.2017 tarihli ve 2016/92 Esas, 2017/519 Karar sayılı ilâmından dolayı ikinci kez mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, anılan ilamda birinci kez mükerrirliğe esas alınan Kırkağaç Asliye Ceza Mahkemesinin 17.10.2012 tarihli ve 2012/75 Esas, 2012/153 Karar sayılı ilâmı uyarınca verilen 6.000,00 TL adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca verilmiş olduğu, bahse konu suçun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına alındığı ve UYAP’tan yapılan incelemede uyarlama yargılaması sonucunda uzlaşma sağlanarak 09.12.2022 tarihli ek karar ile düşme kararı verildiği, bu durumda bu hükmün tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın UYAP üzerinden yapılan sorgulamada ikinci kez mükerrirliğe esas olabilecek başkaca bir ilâmın da bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik koşullarının oluşmadığının gözetilmemesi, 2. Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7. madde ve fıkra hükümleri uyarınca hükmolunan cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de; tekerrüre esas alınan Kırkağaç Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2009 tarihli ve 2008/301 Esas, 2009/103 Karar sayılı 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesi uyarınca hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin ilâmında aynı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmadığının, dolayısıyla sanık hakkında bu ilam sebebiyle ikinci kez mükerrerlik koşullarının oluşmadığının; ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2017 tarihli ve 2016/1093 Esas, 2017/276 Karar sayılı 5237 sayılı TCK'nın 292/1. maddesi uyarınca hükmedilen 6 ay hapis cezasına ilişkin ilamında aynı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle bu ilam sebebiyle sanık hakkında ikinci kez mükerrerlik hükümlerinin uygulanabileceğinin ve 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek sürenin de Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2017 tarihli ve 2016/1093 Esas, 2017/276 Karar sayılı ilâmında yer alan 6 ay hapis cezasına göre belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün, tekerrür uygulamasına ilişkin hüküm fıkrasında yer alan "sanığın ikinci kez mükerrir olduğu" ve "sanığın koşullu salıverilmemesine," ibarelerinin çıkartılmasına; sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün, tekerrür uygulamasına ilişkin paragrafı kül halinde hükümden çıkarılarak yerine "Sanık hakkında Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2017 tarihli ve 2016/1093 Esas, 2017/276 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 292/1. maddesi uyarınca hükmedilen 6 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınarak sanık hakkında ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin, infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca usûl ve yasaya uygun bulunan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Soma 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.