Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/5509 E. 2026/10931 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/4043 E., 2023/5220 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

1)Sanığın temyiz isteminin incelenmesinde; Sanığa Bölge Adliye Mahkemesince, "5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi gereğince yasal süresi içerisinde temyiz nedenlerinin gösterilmemesi halinde temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden itibaren yedi (7) gün içerisinde ... ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak veya bu hususta bir dilekçe vermek suretiyle temyiz gerekçelerini içeren ek dilekçe verebileceği" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin 26.12.2023 tarihinde usûlüne uygun olarak yapıldığı, fakat sanığın 27.12.2023 havale tarihli temyiz dilekçesinde herhangi bir gerekçe sunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE,

2)Sanık müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde; İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; "Eksik inceleme ve araştırmayla varsayıma dayalı olarak karar verildiğine, işlenen suçla sanığın bir ilgisinin bulunmadığına, yetersiz kamera görüntüleri dikkate alınarak hüküm kurulduğuna ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği müvekkili hakkında verilen cezanın yerinde olmadığına" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 280/1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde Bölge Adliye Mahkemelerinin hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Saruhanlı Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2020 tarihli ve 2020/2816 Esas, 2021/1900 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık ve müdafiinin istinaf talebi üzerine yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 16.11.2021 tarihli ve 2020/2816 Esas, 2021/1900 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan kurulan hükmün "1-İddianame ile suça sürüklenen çocuklar ve sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesinin uygulanması talebiyle kamu davası açıldığının anlaşılması karşısında, aynı kanunun 142/2-f maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı verildiği, ancak 142/2-h maddesinin uygulanması ihtimaline binaen de ek savunma hakkı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması, 2-Suça sürüklenen çocuk ... ile sanık ...'ın tüm aşamalarda güvenlik kamerasında görünen kişilerin kendileri olmadığını dile getirmeleri karşısında, teşhise yarar fotoğraflarının temin edilerek görüntü kayıtlarıyla birlikte Adli Tıp Kurumu ya da Ulusal Kriminal Büroya gönderilerek görüntülerdeki kişiler olup olmadıkları hususunda rapor aldırılması ve sonucuna göre hukuki durumlarının tayin ve takdirinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi, 3-İlk derece mahkemesinin gerekçesinde aynen "tüm dosya kapsamından sanık ve suça sürüklenenlerin suçu işlerken kamera görüntüsü olduğu, her ne kadar yüzlerini gizlemek için kıyafetlerinin kapüşonlarını takmış olsalar dahi kamera görüntülerinde kendileri olduğu belli olduğu," ibarelerine yer verildiği, ancak sanık ve suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nın 142/2-f maddesi uyarınca uygulama yapılmak suretiyle kendi içerisinde çelişkili hükümler kurulması," gerekçeleri ile bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararının 5271 sayılı Kanun’un 280/1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, 1 No.lu bozma sebebinin hukuka kesin aykırılık hâllerini düzenleyen yine aynı Kanun’un 289. maddesinin 1. fıkrasının (h) bendinde yer alan “hüküm için önemli olan hususlarda mahkeme kararı ile savunma hakkının sınırlandırılmış olması” kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilerek Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilmek suretiyle yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı, Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 30.04.2025 tarihli ve 2024/6-490 Esas, 2025/197 Karar sayılı kararında “… bölge adliye mahkemelerinin, kanuni dayanağı bulunmayan (5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin birinci fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sayılanlar hariç) bozma kararları ile iş bu bozma kararına istinaden ilk derece mahkemesince tesis edilen kararların, görevsiz mahkeme tarafından verilmiş olmaları nedeniyle hukuka açık ve ağır aykırılıkla malul olduklarından hükümsüz sayılmaları gerektiğinin…” kabul edildiği, keza Anayasa Mahkemesinin 12.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 09.01.2025 tarihli ve 2023/33667 sayılı kararı ile de “İstinaf Dairesi kanunda açıkça öngörülmüş hâller dışında bir nedenle bozma kararı vermiş, bunun sonucunda başvurucunun temyiz kanun yoluna başvurma hakkının elinden alınmasına yol açmıştır. Böylelikle istinaf kanun yolu incelemesine ilişkin kuralların İstinaf Dairesince yapılan yorumun kişilerce öngörülebilecek belirlilikte olmadığı ve kanunun lafzıyla çeliştiği görülmüştür. Diğer bir ifadeyle İstinaf Dairesinin bu kararıyla başvurucunun mahkemeye erişim hakkına kanuni dayanağı bulunmayan bir müdahalede bulunulmuştur. Açıklanan gerekçelerle İstinaf Dairesinin 5271 sayılı Kanun'da sınırlı olarak sayılı hâller dışında bir sebeple bozma kararı vermesiyle gerçekleşen müdahalenin kanuni dayanağının olmaması nedeniyle başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine..." hükmedilmekle yukarıda anılan şekilde verilen bozma kararlarının “hukuka açık ve ağır aykırılıkla malûl” olduğunun teyit edildiği dikkate alınmak suretiyle; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 16.11.2021 tarihli ve 2020/2816 Esas, 2021/1900 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine Saruhanlı Asliye Ceza Mahkemesinin 09.05.2023 tarihli 2021/778 Esas, 2023/522 sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek buna göre yapılan incelemede; 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g bendi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.