Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2026/1509 E. 2026/5690 K. – Taksirle Öldürme

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/729 E., 2024/22 K. SUÇ : Taksirle öldürme HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ Mahkemenin sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62, 53/1, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba ilişkin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteğine dayalı olarak yapılan inceleme sonucunda Dairemizce verilen bozma kararı üzerine Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesi ve 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz sebepleri; kararın usûl ve kanuna aykırılığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR Mahkemece, Dairemizce verilen bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonunda dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın idaresindeki kamyonet ile yerleşim yeri içinde, gündüz vakti, 6.5 metre genişliğindeki iki yönlü yolda seyir halinde iken, seyrine göre sol taraftan yola giren 2010 doğumlu yayaya, çarpmadan önce 11.5 metre fren izi ile yol içinde çarptığı, çarpmanın etkisi ile kaldırıma fırlayan yayanın ölümüyle sonuçlanan olayda, dikkatsiz şekilde araç kullanarak asli kusuruyla neticeye sebebiyet verdiği kabul edilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE VE KARAR Dairemizce de kabul edilen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.01.2026 tarihli ve 2025/522 Esas, 2026/14 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, kazanılmış hak nedeniyle, infazın anılan ceza üzerinden yapılacağı yerine netice cezanın 2 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlenmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden ve sanığın sürücü belgesinin 5237 sayılı TCK'nın 53/6 maddesi gereğince geri alınması hususu mahkemenin takdirinde olduğu, kararda değinilmeyerek zımni olarak uygulanmamasına hükmedilmesi hukuka aykırı bulunmadığından bu konulardan bozma öneren Tebliğname'deki iki ve üç numaralı görüşlere iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, katılan vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 50/4. maddesinde, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceği, 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiğinin anlaşılması karşısında, bilinçli taksirin koşullarının oluşmadığının Mahkemece de kabul edildiği somut olayda, “Sanığa verilen cezanın miktarı bakımından” şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Bursa 24.Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.06.2026 tarihinde karar verildi.