Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2026/3012 E. 2026/7804 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/2449 E., 2022/255 K. SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

I) Sanık ... hakkında kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde Sanık ... müdafiinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 30.06.2025 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE, II) Sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,

III) Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin ''Sanığın olay günü uyuşturucu madde etkisi altında olduğuna, olay yerinde suç işleme kastı olmaksızın diğer sanığın zorlaması neticesinde bulunduğuna, atılı suçu işlediğine yönelik somut bir delil bulunmadığına ve atılı suçu kabul anlamına gelmemekle birlikte hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanmadığına'' yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Van 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.11.2017 tarihinde kesinleşen 2017/247 Esas, 2017/424 Karar sayılı ilâmı tekerrüre esas alınarak, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uygulanmış ise de; sanığın adlî sicil kaydında yer alan 16.07.2019 kesinleşme tarihli Tatvan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/83 Esas, 2019/241 Karar sayılı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292/1, 62. maddeleri gereğince verilmiş 5 ay hapis cezasına ilişkin ilâmın bahse konu ilâmı tekerrüre esas almasından dolayı sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ve sonuç cezanın 6 yıl 3 ay hapis olduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.