Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/2295 E. 2025/11569 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/886 E., 2023/646 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin 291/1.maddesi gereği süresinde olduğu, 294/1.maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın atılı suçu işlemediği, etkin pişmanlık hükümlerinden tam anlamıyla yararlandırılmadığına ve takdiri indirim nedenlerinin uygulanmadığı gerekçesinin yeterli olmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.11.2016 tarihli ve 2016/390 Esas, 2016/631 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-c maddesinde tanımlanan hırsızlık suçundan mahkûmiyet kararı verildiği, bu kararın O yer Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 29.03.2017 tarihli ve 2017/267 Esas, 2017/660 Karar sayılı kararıyla ilk derece mahkemesinin kararını kaldırarak 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 143. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararının temyiziyle, Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 03.11.2022 tarihli ve 2021/18515 Esas, 2022/15134 Karar sayılı kararıyla 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiğinin gözetilmemesi gerekçesiyle bozularak dosyanın gereği için Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesine gönderildiği ve Mahkemece dosya ele alınarak karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede; 5271 sayılı Kanun'un 304/2. maddesi gereğince dosyanın gereğinin yerine getirilmesi için hükmü bozulan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmesi gerekirken dosyanın sehven ilk derece mahkemesi olan Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla; 5271 sayılı Kanun'un 3-7 maddeleri gereğince, kamu düzenini ilgilendiren ve kanunla belirlenen görev hususunun kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen gözetilmesinde zorunluluk bulunması nedeni ile dava dosyasının yetkili ve görevli Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.