Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/1202 E. 2026/4865 K. – Müstehcenlik

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2021/899 E., 2022/367 K. SUÇ : Müstehcenlik HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; sanık müdafileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ Mahkemenin sanık hakkında müstehcenlik suçundan 5237 sayılı TCK'nın 226/4. maddesi yardımı ile 226/5, 43/2-1, 52, 53/1-2-3, 63... . maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ve 100,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, mahsuba ve adlî emanete alınan eşyanın müsaderesine ilişkin kararına yönelik sanık müdafiinin ve katılan ... vekilinin temyiz isteklerine dayalı olarak yapılan inceleme sonucunda Yargıtay 4. Ceza Dairesince verilen bozma kararı üzerine Mahkemece sanık hakkında müstehcenlik suçundan 5237 sayılı TCK'nın 226/4. maddesi yardımı ile 226/5, 43/2-1, 62/1, 52, 53/1-2-3, 63... /4-1. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ve 100,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, mahsuba ve adlî emanete alınan eşyanın müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri; kararın usûl ve kanuna aykırı olduğuna, hükme esas alınan delilerin hırsızlık suçuna istinaden yapılan arama sırasında ele geçirilmesi nedeniyle yasak delil niteliğinde olduğuna, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, kararın usûle uygun gerekçe içermediğine, atılı suçun unsurunun oluşmadığına, dosya arasındaki CD içeriklerine göre sanığın eylemin 5237 sayılı TCK'nın 226/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, mağdurların atfı cürümden ibaret beyanları dışında sanığın mahkûmiyetine yeter delil bulunmadığına, zamanaşımı süresinin dolduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR Mahkemece, Yargıtay 4. Ceza Dairesince verilen bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonunda dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın, doğal olmayan yoldan yapılan cinsel ilişki görüntülerini mağdur çocuklara izletmesi eylemi nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 226/5. maddesindeki müstehcenlik suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanık müdafilerinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1. Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 25.06.2020 tarihli ve 2018/18-461 Esas ve 2020/323 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 5237 sayılı TCK’nın 226/4. maddesindeki “doğal olmayan” kavramı, bireylerin cinsel yaşamının içerisinde yeri olmayan, aşağılayıcı veya toplumun geneli tarafından da doğal olarak kabul edilmeyen ilişkileri tanımlamaktadır. Anal ya da oral yoldan yapılan, eşcinsel veya grup halinde bulunulan cinsel birleşmelere ait görüntüler tek başına bu kavram içerisinde değerlendirilemeyecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulunun 02.06.2008 tarihli rapor içeriğine göre sanığın, kadın kadına sevişme, anal ve grup ilişki görüntülerin yer aldığı görüntüleri mağdur çocuklara izletmesi şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 226/1-a maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçunu oluşturduğu gözetilmeden delillerin takdirinde hataya düşülerek aynı Kanun'un 226/5. maddesindeki müstehcenlik suçundan yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,

2. 5237 sayılı TCK'nın 54/4. maddesinde üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan eşyanın müsadere edileceği düzenlenmiş olup, sanıktan ele geçirilen ve müstehcen görüntü içeren CD'lerin bu kapsamda olmadığı gibi sanığa atılı suçun delili niteliğinde olduğundan dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde 5237 sayılı TCK'nın 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

Ancak sanığa yüklenen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan yargılama konusu eylem, 5237 sayılı TCK’nın 226/1-a maddesinde müstehcenlik başlığı altında yaptırıma bağlanmış olup, cezanın türü ve üst sınırına göre anılan suçun asli dava zamanaşımı süresinin TCK’nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıl, kesintili dava zamanaşımı süresinin ise aynı Kanun'un 67/4. maddesi göz önünde bulundurulduğunda 12 yıl olduğu ve ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.02.2025 tarihli ve 2023/4-375 Esas, 2025/53 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere sanık hakkındaki 30.07.2008 tarihli mahkûmiyet hükmünün kesinleştiği 16.04.2009 tarihi ile bu hükmün Yargıtay 14. Ceza Dairesince kanun yararına bozulmasına karar verildiği 14.05.2013 tarihi arasındaki 4 yıl 28 günlük süre eklendiğinde 14.10.2007 olan suç tarihinden itibaren 12 yıllık kesintili zamanaşımı süresinin temyiz inceleme tarihinden önce 11.11.2023 tarihinde dolduğu anlaşıldığından, sanık müdafilerinin temyiz istekleri bu sebeple yerinde görülmüş olup, hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği BOZULMASINA,

1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, adlî emanetinin 2007/2846 sırasında kayıtlı 7 adet CD'nin DOSYADA DELİL OLARAK SAKLANMASINA, aynı emanette kayıtlı suçun işlenmesinde kullanılan 1 adet Philips marka televizyonun 5237 sayılı TCK'nın 54/1. maddesi uyarınca MÜSADERESİNE,

Dava dosyasının, Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.05.2026 tarihinde karar verildi.