Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2021/39177 E. 2026/5268 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/317 E., 2018/2023 K. SUÇ : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükümlerin onanması

Katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz istemlerinin, sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükme münhasır olduğu belirlenmiştir.

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ 1. Tavşanlı Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.07.2017 tarihli ve 2015/143 Esas, 2017/45 Karar sayılı kararıyla sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-(f) maddesi uyarınca bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundna cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-(a) maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 11.10.2018 tarihli ve 2018/317 Esas, 2018/2023 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanın istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı CMK’nın 280/1-(g) maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2 maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılması ile sanığın bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı TCK’nın 158/1-f-son, 43/1, 52/2-4, 53/1 ve 58/6 maddeleri uyarınca 5 yıl hapis ve 90.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri 1. Katılan Vekilinin Temyiz Sebebi Sanığın, nitelikli dolandırıcılık suçundan en üst hadden cezalandırılması talebine ilişkindir.

2. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Sanığa isnat olunan nitelikli dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına, suçta kullanılan çekin sahteliğinden kuşku duyulduğuna, katılanın iradesinin sakatlanmadığına, sanığın tek eyleminden iki ayrı suç ihdas edildiğine, sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün bozulmasına ve sanığın beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe Sanık hakkında hükmolunan adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde hapse çevrileceğine karar verilmiş ise de adlî para cezasının ödenmemesi halinde izlenecek yöntemin, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/3 maddesinde belirtildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 23.01.2018 tarihli ve 2017/12-463 Esas, 2018/20 Karar sayılı kararı uyarınca da bu hususun infaz aşamasında dikkate alınabileceği ve sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde, yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53/3 maddesinin birinci cümlesine; “... ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen; “... denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen ...” ibarelerinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Güncel adli sicil kaydına göre Kütahya(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin, 31.03.2009 tarihli ve 2007/105 Esas, 2009/238 Karar (devir nedeniyle Kütahya 5. Asliye Ceza Mahkemesi, 2007/5 E.) sayılı ilâmı ile mükerrir olan sanık hakkında, suç tarihinden sonra, 10.09.2015 tarihinde kesinleşmekle tekerrüre esas alınamayacağı anlaşılan Kütahya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2010 tarihli ve 2010/128 Esas, 2010/882 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması suretiyle hüküm tesisi hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR Değerlendirme ve Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı CMK’nın 302/2 maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 Kanun’un 303/1 maddesi uyarınca sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 58/6 maddesinin uygulandığı paragrafta yer alan "Kütahya 1 Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/128-882 esas karar sayılı TCK 207/1 maddesine ilişkin 10 ay hapis cezasının" ibaresinin hükümden çıkarılması ve yerine "Kütahya(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin, 31.03.2009 tarihli ve 2007/105 Esas, 2009/238 Karar (devir nedeniyle Kütahya 5. Asliye Ceza Mahkemesi, 2007/5 E.) sayılı ilâmının" ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Tavşanlı Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.05.2026 tarihinde karar verildi.