Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2009/17124 E. 2010/1802 K.

Mahkemesi:Asliye Ceza Mahkemesi

Kasten yaralama, mala zarar verme suçlarından sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/3, 151, 59, 86/2, 58/3, 86/3-e, 35, 62. maddeleri gereğince 3 ay 10 gün ve 2 ay 15 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına, 58/7. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Kocaeli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/11/2008 tarihli ve 2008/273-650 sayılı kararı ile ilgili olarak; Tüm dosya kapsamına göre; 1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/5. maddesinde yer alan, "Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz.", şeklindeki düzenleme karşısında, sanık hakkında 18 yaşını doldurmadan işlediği suçlardan verilen Kocaeli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 1999/580 esas, 2003/2 sayılı mahkûmiyet hükmü sebebiyle ve tekerrüre esas olduğu gerekçesiyle, sanık aleyhine hüküm doğuracak surette temel ceza belirlenerek hükmedilen hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesinde, 2- Sanığın adlî sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek başkaca mahkumiyetlerinin bulunduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 25.08.2009 gün ve 47052 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.09.2009 gün ve 2009/205585 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla; Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 30.01.2007 gün ve 2007/9-18 sayılı kararında da belirtildiği gibi, hükme karşı kanun yollarına başvuru olanağı bulunup bulunmadığı, başvuru olanağı varsa süresi, şekli ve merciinin tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinde CMK 34/2 ve 232/6 maddeleri uyarınca zorunluluk bulunduğu, incelemeye konu hükümde temyiz süresinin ne şekilde başlayacağı ve yöntemi bakımından bu zorunluluğa uyulmamış olduğu, kararın bu meşruhatı da içerir şekilde sanığa yeniden tebliğ edilmesi ve temyiz edilmemesi halinde kesinleşmiş sayılacağı anlaşıldığından, henüz kesinleşmemiş bulunan karar bakımından koşulları bulunmayan kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.