Yargıtay 8. Hukuk Dairesi 2026/1647 E. 2026/2722 K.

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi EK KARAR TARİHİ : 09.01.2026 SAYISI : 1993/172 E., 1994/182 K.

İlk Derece Mahkemesinin tavzih ek kararı davacı mirasçısı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: K A R A R Davacı mirasçısı ... vekili tavzih talepli dilekçesinde; dava dosyasında davanın kabulüne karar verildiğini, söz konusu davanın davacısı müvekkilin murisinin ...'ın 2004 yılında vefat ettiğini, murisi lehine karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, murisin sağlığında tapu işlemlerini yaptırmadığını, tapunun halen eski maliklerinin üzerinde olduğunu, tapudan tescil işlemlerinin talep edildiğini, öncelikle ifraz işlemlerinin yapılması gerektiğine ilişkin cevap verildiğini ve talebin reddedildiğini, bunun üzerine Kadastro Müdürlüğüne başvuru yapıldığını ancak taşınmazın revizyon gördüğü için bu haliyle infaz edilemeyeceğini, keşif tutanağı ve kroki temin edilirse ifraz işlem, yapılabileceğinin belirtilerek talebin reddedildiğini, Mahkeme kaleminin de dosyanın imha edildiğini sadece kararın karar kartonunda olduğunu söylediğini ve müvekkilinin mağdur olduğunu belirterek, dosyanın infaza elverişli hale getirilmesi için tavzih talep etmiştir. Gemerek Asliye Hukuk Mahkemesinin 1993/172 Esas ve 1994/182 Karar sayılı kararıyla davacı ...'ın davasının kabulüne karar verilerek .....Mahallesi 1 69... parsel haritasının iptal edilerek fen raporunda krokide kırmızı ile boyalı kısmının ifraz edilerek ayrı bir parsel numarası verilerek davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen tavzih ek kararıyla "İlk Derece Mahkemesince verilen 23.09.1994 tarihli ve 1993/172 Esas, 1994/182 Karar sayılı dosyasının Adliye bünyesinde yapılan imha çalışmaları sonucu imha edildiği, karar kartonunda gerekçeli karar suretinin bulunduğu, eldeki dosyaya ilişkin talep, hüküm fıkrasındaki belirsizliğin, kararın icrasındaki tereddütün yahut hükmün birbirine aykırı fıkralar içeriyor olmasından doğan belirsizliğin giderilmesi niteliğinde olmayıp, dosya kapsamında tekrar keşif yapılıp imha edilen dosyada yer aldığı iddia edilen krokinin hükme eklenmesi niteliğinde olduğu, usul ekonomisi gereğince dosya üzerinde yapılan incelemede İlk Derece Mahkemesince verilen 23.09.1994 tarihli ve 1993/172 Esas, 1994/182 Karar sayılı kararda hüküm yeterince açık olduğundan veya icrasında tereddüt bulunmadığından, taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçların, tavzih yolu ile sınırlandırılamayacağı, genişletilemeyeceği ve değiştirilemeyeceği sarih olduğundan, dilekçede belirtilen hususun tavzihe konu olamayacağı değerlendirildiği" gerekçesiyle tavzih talebinin reddine karar verilmiştir. Davacı mirasçısı ... vekili temyiz dilekçesinde; ek kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesinin tavzih ek kararının bozulmasını talep etmiştir. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428. maddesi ile 439. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre İlk Derece Mahkemesi tavzih ek kararındaki gerekçe dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı mirasçısı ... vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. SONUÇ: Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi tavzih ek kararının ONANMASINA, 732,00 TL davacı mirasçısı tarafından yatırılan peşin harcın onama harcına mahsubuna, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440/I. maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 20.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.