Yargıtay 5. Hukuk Dairesi 2026/316 E. 2026/12130 K.

MAHKEMESİ: Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi SAYISI : 2024/1834 Esas, 2025/678 Karar KARAR : Esastan ret İLK DERECE MAHKEMESİ: Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 1996/748 Esas, 1998/613 Karar

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) mülga 16 ncı maddesine dayanan tescil davasında yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı idare vekili 18.05.2017 tarihli dilekçe ile dava konusu Antalya ili, Merkez ilçesi, ... Mahallesi 7 01... parsel ve 7 01... parsel sayılı taşınmazlarda imar uygulaması yapıldığını, ada ve parsel numarası ile yüzölçümü farklılığı nedeniyle kararın infaz edilemediğinden bahisle hükmün tavzihine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 06.01.2022 tarihli ek karar ile tavzih isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davacı idare vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Mahkeme kararının kesinleşmesinden sonra verilen tavzihe ilişkin ek karar da asıl kararın tabi olduğu kanun yoluna tabidir. Temyiz başvurusuna konu edilen ek kararın incelenmesinin kararın verildiği tarihteki yasal düzenlemeye göre Yargıtay tarafından yapılması gerekmekte olup Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yok hükmünde olup ortadan kaldırılması gerekir.

Temyiz istemi, tavzih isteminin reddine yönelik Mahkemenin 06.01.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 305 inci maddesinin ikinci fıkrasının ''Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez.'' hükmü gözetildiğinde hükmü değiştirecek şekilde tavzih kararı verilmesinin usul ve kanuna uygun olmayacağı anlaşıldığından tavzih talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR Açıklanan sebeplerle; Mahkemece verilen 06.01.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.