Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2024/12158 E. 2026/6974 K. – Tefecilik

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/848 Esas, 2024/1099 Karar SUÇ : Tefecilik HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmünün kaldırılarak yüklenen suçtan mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ A. İlk Derece Ankara Batı 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.02.2023 tarihli ve 2022/431 Esas, 2023/162 sayılı Kararı ile sanığın yüklenen suçtan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-(e) madde-fıkra-bendi gereği beraatine hükmolunmuştur. B. İstinaf Katılan vekilinin ve O yer Cumhuriyet savcısının istinaf talepleri üzerine duruşma açılarak yapılan yargılama neticesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 24.04.2024 tarihli ve 2023/848 Esas, 2024/1099 sayılı Kararı ile İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararının kaldırılarak sanığın tefecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereği 2 yıl 1 ay hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53/1-2-3. maddesi gereğince hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Sanık ve Müdafiinin Temyiz İstemleri Sanığın uzaktan akrabası olan kişilere iş kurmaları için faizsiz olarak senette yazılı miktarı verdiğine, tanıkların dosyanın tarafı olduklarına, suçun unsurlarının oluşmadığına, dosya kapsamında somut delil bulunmadığına, eksik inceleme ile mahkumiyet kararı verildiğine ve sair hususlara ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe 5237 sayılı Kanun'un 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazan elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12.05.2015 tarihli ve 2014/4-655 Esas, 2015/152 sayılı Kararında da açıklandığı üzere kişiler arasında doğmuş bir alacak borç ilişkisine dayanmayan kazanç elde etme amaçlı ödünç para verme eylemlerinin tefecilik suçu kapsamında bulunması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya ticari ilişki bulunmayan kişiler arasında yüksek meblağlarda karşılıksız para verilmesinin olağan bir borç ilişkisiyle izah edilemeyecek olması karşısında, sanığın yüksek miktardaki parayı karşılıksız olarak şikayetçiye verdiği yönündeki savunmasına itibar edilemeyeceği, şikayetçinin aşamalardaki tutarlı beyanlarının tanık beyanları, tapu kaydı, senet, para gönderme dekontları ve icra takibi ile doğrulandığı, bu itibarla suçun sübut bulduğuna ilişkin kabulde isabetsizlik bulunmadığı gözetilerek tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir. 28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmesinin infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı bulunmuştur. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanık ve müdafiinin temyiz itirazları yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir. III. KARAR Değerlendirme ve gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararında, sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, aynı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca, Ankara Batı 8. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.06.2026 tarihinde karar verildi.