Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/6292 E. 2026/10695 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI: 2023/3092 E., 2024/417 K. SUÇ: Hırsızlık HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin "mahkûmiyete yetecek somut delil bulunmadığına" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanık hakkında Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 11.02.2021 tarihli ve 2019/2121 Esas, 2021/181 Karar sayılı bozma ilamından önce verilen ve sanık müdafii tarafından istinaf edilen 17.04.2019 tarihli kararda; sanık hakkında Söğüt Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2010 tarihli ve 2007/132 Esas, 2010/3 Karar sayılı ilamlı dosyada hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 8 ay hapis cezası tekerrüre esas alınmış olup, bu hususun 5271 sayılı CMK'nın 283. maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma sonrası kurulan hükümde, sanığa ait adli sicil kaydında bulunan daha ağır cezayı içeren Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.02.2008 tarihli ve 2006/387 Esas, 2008/94 Karar sayılı ilamı uyarınca hırsızlık suçundan verilen 3 yıl 9 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına rağmen sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, Söğüt Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2010 tarihli ve 2007/132 Esas, 2010/3 Karar sayılı ilamı uyarınca verilen 1 yıl 8 ay hapis cezası esas alınarak belirlenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, açıklanan nedenle 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından; 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılmasına ve yerine ''Sanığın sabıkasında yer alan Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.02.2008 tarihli ve 2006/387 Esas, 2008/94 Karar sayılı ilamı uyarınca 5237 sayılı TCK'nın 141/1 ve 143. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçundan verilen 3 yıl 9 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 283. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, Söğüt Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2010 tarihli ve 2007/132 Esas, 2010/3 Karar sayılı ilamlı dosyada hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 8 ay hapis cezası esas alınarak belirlenmesine" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca usul ve yasaya uygun bulunan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.