Yargıtay · 12. Ceza Dairesi

Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2026/324 E. 2026/5583 K. – Trafik Güvenliğin

Konu: Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Mahkeme
Yargıtay
Daire
12. Ceza Dairesi
Esas No
2026/324
Karar No
2026/5583
Karar Tarihi
Konu
Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2019/259 E., 2019/562 K. SUÇ : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı TCK'nın 179/3. maddesi delaletiyle 179/2, 62/1, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri gereğince 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 6 eşit taksitte tahsiline dair Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.09.2019 tarihli ve 2019/259 Esas, 2019/562 Karar sayılı kararının 01.10.2019 tarihinde istinaf yoluna başvurulmadan kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 22.12.2025 tarihli ve 94660652-105-07-20213-2025-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.01.2026 tarihli ve KYB-2025/152881 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.01.2026 tarihli ve KYB-2025/152881 sayılı kanun yararına bozma isteminin:

"Sanığın adli sicil kaydına konu olan suçun taksirli suç niteliğinde olması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel mahkûmiyeti bulunmayan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul eden sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun objektif şartlarının oluştuğunun anlaşılması karşısında, incelemeye konu suç bakımından sübjektif koşul yönünden değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, 'Sanığın adli sicil kaydından hakkında tekerrüre esas teşkil etmeyecek nitelikte sabıkası bulunması nedeniyle, CMK nun 231. Maddesinin uygulanmasına taktiren yer olmadığına' şeklindeki gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE 1. 5271 sayılı CMK'nın "Hükmün açıklanması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması'" başlıklı 231/6. maddesi "Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için; a) Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması, b) Mahkemece, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması, c) Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi, gerekir. Sanığın kabul etmemesi hâlinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez." şeklinde düzenlenmiştir.

2. İncelenen dosya kapsamına göre, adli sicil kaydına konu olan suçun taksirli suç niteliğinde olması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel mahkûmiyeti bulunmayan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul eden sanık hakkında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun objektif şartlarının oluştuğunun anlaşılması karşısında, incelemeye konu suç bakımından sübjektif koşul yönünden değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

III. KARAR 1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.09.2019 tarihli ve 2019/259 Esas, 2019/562 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.06.2026 tarihinde karar verildi.

Atıf: Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2026/324, K. 2026/5583, T. 03.06.2026, www.arakarar.com/karar/yargitay-12-ceza-dairesi-2026-324-e-2026-5583-k-8500ad64a52a