Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/1615 E. 2026/5464 K. – Müstehcenlik

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/362 E., 2015/661 K. SUÇ : Müstehcenlik HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Mahkemece verilen kararın; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ Mahkemece sanık hakkında müstehcenlik suçundan 5237 sayılı TCK'nın 226/4. maddesi yardımı ile 226/5, 62/1, 53/1-2-3 ve 52/2. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ve 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz sebepleri; kendisinden borç para alarak ödemeyen mağdurun anne ve babasının yönlendirmesiyle beyanlarda bulunduğuna, mahkûmiyetine yeter delil bulunmadığına, koşulları oluşmasına rağmen kişiselleştirme kurumlarının uygulanmamasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın, doğal olmayan yoldan yapılan cinsel ilişki görüntülerini mağdur çocuğa izletmesi eylemi nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 226/5. maddesindeki müstehcenlik suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığın yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 25.06.2020 tarihli ve 2018/18-461 Esas ve 2020/323 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 5237 sayılı TCK’nın 226/4. maddesindeki “doğal olmayan” kavramı, bireylerin cinsel yaşamının içerisinde yeri olmayan, aşağılayıcı veya toplumun geneli tarafından da doğal olarak kabul edilmeyen ilişkileri tanımlamaktadır. Anal ya da oral yoldan yapılan, eşcinsel veya grup halinde bulunulan cinsel birleşmelere ait görüntüler tek başına bu kavram içerisinde değerlendirilemeyecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, 16.12.2013 tarihli bilirkişi rapor içeriğine göre sanığın, anal ve oral yoldan yapılan ilişkilerin yer aldığı görüntüleri mağdur çocuğa izletilmesi şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 226/1-a maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçunu oluşturduğu gözetilmeden delillerin takdirinde hataya düşülerek aynı Kanun'un 226/5. maddesindeki müstehcenlik suçundan yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

Ancak;

Sanığa yüklenen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan yargılama konusu eylem, 5237 sayılı TCK’nın 226/1-a maddesinde müstehcenlik başlığı altında yaptırıma bağlanmış olup, cezanın türü ve üst sınırına göre anılan suçun aslî dava zamanaşımı süresinin TCK’nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık olağan zamanaşımına tabi olduğu, aynı Kanun'un 67/2-d maddesi gereğince zamanaşımını kesen son işlemin 09.06.2015 tarihli mahkûmiyet hükmü olduğu, bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımının inceleme tarihinden önce 09.06.2023 tarihinde dolduğu anlaşıldığından, hükmün gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Polatlı 1. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.06.2026 tarihinde karar verildi.