Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2025/6122 E. 2026/4655 K. – Kasten Öldürmeye

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/2155 E., 2025/1081 K. SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs HÜKÜMLER : Ret, istinaf başvurusunun esastan reddi kararları TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Develi Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.06.2024 tarihli ve 2024/20 Esas, 2024/272 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 14.05.2025 tarihli ve 2024/2155 Esas, 2025/1081 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 279/1-b maddesi uyarınca reddine, sanık müdafiinin istinaf başvurusunun teşebbüs nedeniyle eksik ceza tayini hususu eleştirilerek, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığına ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastı olmadığına, suçun unsurlarının gerçekleşmediğine, meşru savunmaya ilişkindir.

III. GEREKÇE 1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, eylemin sanık tarafından öldürme kastı ile gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının oluştuğu, meşru savunma koşullarının oluşmadığı, teşebbüsün ulaştığı aşama ile meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre belirlenen cezanın isabetli olduğu anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunamamıştır.

2. Olay tarihinden önce, Develi Ağır Ceza Mahkemesinin 2024/29 Esas sayılı dosyasına konu 18.09.2022 tarihinde yaşanan olayda katılanın, tabanca ile ateş ederek sanığı yaraladığı, Adli Tıp 2. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 12.12.2024 tarihli rapora göre sanığın yaralanmasının yaşamını tehlikeye soktuğu göz önüne alındığında, 5237 sayılı Kanun'un 1/4 ile 3/4 oranında ceza indirimi öngören 29. maddesi uyarınca sanık lehine makule yakın oranda haksız tahrik indirimi yapılması gerekirken, asgari oranda haksız tahrik indirimi yapılarak fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi "haksız tahrikin derecesi" yönünden yerinde görüldüğünden, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 14.05.2025 tarihli ve 2024/2155 Esas, 2025/1081 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Develi Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2026 tarihinde karar verildi.