Yargıtay · 1. Ceza Dairesi
Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2025/2430 E. 2026/4418 K.
- Mahkeme
- Yargıtay
- Daire
- 1. Ceza Dairesi
- Esas No
- 2025/2430
- Karar No
- 2026/4418
- Karar Tarihi
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2025/179 E., 2025/329 K. SUÇLAR : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten öldürmeye teşebbüse yardım etme, silahla tehdit HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması
Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik silahla tehdit suçundan verilen hüküm yönünden; İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ile bu suça yönelik temyizin niteliği dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.
İlk Derece Mahkemesince kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten öldürmeye teşebbüse yardım etme suçlarına ilişkin kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Burhaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.11.2024 tarihli ve 2023/421 Esas, 2024/497 Karar sayılı kararı ile; a) Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 53/1 ve 58. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,
b) Sanıklar .. ve .. hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüse yardım etme suçlarından ayrı ayrı 5271 sayılı Kanun 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.
2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 23.01.2025 tarihli ve 2025/179 Esas, 2025/329 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafileri, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının (sanıklar ... ve ... yönünden aleyhe) istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanunun 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1. Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; beraat kararlarının kaldırılması ile sanıklar hakkında tasarlama hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.
2. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; takdiri indirim ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına, sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına ilişkindir.
3. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; vekalet ücreti verilmesi gerektiğine ilişkindir.
4. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; vekalet ücreti verilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE 1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık ... tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, dosya kapsamında eksik incelemenin söz konusu olmadığı, suçun tasarlanarak işlendiğinin kabulü için, bir kimseye karşı belli bir suçu işleme kararının verilmesi, suç işleme kararı ile fiilin icrası arasında makul bir sürenin geçmesi, bu süre içerisinde sebat ve ısrar gösterilerek karardan dönülmemesi gerekmekte olup, incelemeye konu somut olayda, sanık ...'ın öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık ...'ın aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının oluşmadığı, suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde ve yaptırımın belirlenmesinde isabetsizlik bulunmadığı, haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşulunun oluşmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle sanık ... hakkında uygulanmamasına karar verildiği, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanıklar ... ve ...'ın katılan ...'a yönelik üzerine atılı suçları işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüphe sanıklar ... ve ... lehine değerlendirilerek atılı suçlardan beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. Sanıklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama neticesinde beraat kararı verildiği anlaşılmakla; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.04.2025 tarihli ve 2025/10-67 Esas, 2025/184 Karar sayılı ilamında detayları açıklandığı üzere; 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca yargılama merciinin talebi üzerine Baro tarafından kendisine zorunlu müdafii görevlendirilen ve fakat yargılama sonucunda beraat eden sanıklar lehine Hazineden alınan ücretin mahsubu suretiyle vekalet ücretine hükmedilmemesi suretiyle oluşan hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.
IV. KARAR A. Sanık ... Hakkında Katılan ...'a Yönelik Silahla Tehdit Suçundan Verilen Hüküm Yönünden; 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, oy birliğiyle REDDİNE,
B. Sanık ... Hakkında Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçundan Verilen Hüküm Yönünden; Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 23.01.2025 tarihli ve 2025/179 Esas, 2025/329 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
C. Sanıklar ... ve ... Hakkında Kasten Öldürmeye Teşebbüse Yardım Etme Suçundan Verilen Hükümler Yönünden; Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 23.01.2025 tarihli ve 2025/179 Esas, 2025/329 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasının mahsus bölümüne; "5320 sayılı Kanun'un 13., ilgili Yönetmelik'in 8 ve 9. maddeleri ile A.A.Ü.T.'nin 14/4. maddesi gereğince, beraat eden ve dava dosyasında müdafii ile temsil edilen sanıklar ... ve ... yararına 48.000,00 TL maktu avukatlık ücretinin Hazine'den alınarak sanıklar ... ve ...'a ayrı ayrı verilmesine, bu hükmün, kovuşturma için Hazineden alınan ücretin mahsubu suretiyle uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğame’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Burhaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
04.06.2026 tarihinde karar verildi.