Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2025/2034 E. 2026/4417 K. – Kasten Öldürmeye

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/1811 E., 2025/8 K. SUÇ : Kasten öldürmeye yardım etme HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.10.2024 tarihli ve 2022/302 Esas, 2024/317 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule yönelik kasten öldürmeye yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk

Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 39/2-c, 53/1 ve 58. maddeleri uyarınca 11 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02.01.2025 tarihli ve 2024/1811 Esas, 2025/8 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafilerinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanunun 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle; yetersiz gerekçeye, gerekçe ile hüküm arasında çelişki olduğuna, fazla cezaya, eksik incelemeye, sanık hakkında beraat kararı verilmesine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan incelemede; 1.Dosya kapsamı itibariyle; kısa kararda sanık hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanmamasına ve cezanın 1. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine kararı verildiği halde, gerekçenin son iki paragrafının sonunda ''cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri nazara alınarak hakkında TCK'nın 62. maddesinde düzenlenen takdiri indirim nedenleri tatbiki ile sanığın sabıka kaydında yer alan Diyarbakır 12. Asliye Mahkemesi'nin 06/02/20 20... /272 Esas ve 2020/167 Karar sayılı ilamına istinaden belirlenen tekerrür süreleri içerisinde iş bu dosyaya konu suçu işlediği anlaşılmakla; bahsi geçen ilamın sanığın cezasının infazı sırasında TCK'nın 58. maddesi gereğince ikinci kere mükerrirlere özgü infaz rejimine esas alınmasına, TCK'nın 58/7 maddesi gereğince sanığın cezasının infazından sonra sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.'' şeklinde gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişkiye neden olunması hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Sanık, hakkında Diyarbakır 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.02.2020 tarih ve 2019/272 Esas, 2020/167 Karar sayılı kararı ile uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanma suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, verilen cezanın 2 yıl denetim süresine tabi tutularak 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelendiği, kararın 01.07.2020 tarihinde kesinleşerek denetim süresinin başladığı, denetim süresi içinde 20.05.2021 tarihinde İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.10.2024 tarihli ve 2022/302 Esas, 2024/317 Karar sayılı dosyasına konu kasıtlı suçu işlediği ve böylelikle denetim süresini ihlal ettiği anlaşılmasına rağmen 5237 sayılı Kanun 51/7 maddesi uyarınca ihbarda bulunulmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

3. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Kanun 39/2-c maddesi uyarınca uygulama yapılırken ceza miktarının belirlenmesine ilişkin hükümde gerekçe gösterilmeksizin sanık hakkında ''11 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına'' karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR Başkaca yönleri incelenmeksizin gerekçe bölümünde açıklandığı üzere gerekçe ile hüküm arasında çelişki ve eksik gerekçe bulunması nedeniyle sanık müdafilerinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02.01.2025 tarihli ve 2024/1811 Esas, 2025/8 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a. maddesi uyarınca İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.06.2026 tarihinde karar verildi.