Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2025/5364 E. 2026/4411 K. – Kasten Öldürmeye

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/468 E., 2025/405 K. SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. İstanbul Anadolu 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.02.2024 tarihli ve 2022/737 Esas, 2024/43 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81/1, 35, 29, 62... . maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.03.2025 tarihli ve 2024/468 Esas, 2025/405 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun süre yönünden reddine, sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 3 03... /1-c maddeleri uyarınca düzeltilerek (hükmün 1 nolu bölümünde yer alan "5271 sayılı CMK'nın" ibaresinin çıkartılarak aynı yere gelmek üzere "5237 sayılı TCK'nın" ibaresinin eklenmek suretiyle) teşebbüsün derecesi nedeniyle eksik cezaya hükmedilmesi hususu aleyhe istinaf başvurusu bulunmadığından eleştirilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına, sanık lehine meşru savunma hükümlerinin ve şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanması gerektiğine, gönüllü vazgeçme koşullarının oluştuğuna, haksız tahrikin derecesine ve eksik incelemeye ilişkindir.

III. GEREKÇE Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik inceleme bulunmadığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçta kullanılan aletin elverişliliği, sanığın hedef aldığı vücut bölgeleri ile meydana gelen zararın ağırlığı nazara alındığında sanığın eylemine uyan suç vasfının doğru bir şekilde belirlendiği, meşru savunma koşullarının gerçekleşmediği, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin ihlal edilmediği, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı, dosya içeriğine göre ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespit edilememesi nedeni ile asgari oranda haksız tahrik indirimi yapılmasında isabetsizlik bulunmadığı, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan eleştirinin yerinde olduğu anlaşıldığından ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.03.2025 tarihli ve 2024/468 Esas, 2025/405 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 16. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.06.2026 tarihinde karar verildi.