Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2010/16204 E. 2012/5289 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Mala zarar verme, kasten yaralama, hakaret, görevi yaptırmamak için direnme Hüküm : 1- TCK'nın 152/1-a, 58/6-7, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet 2- TCK'nın 125/3-a, 43/2-1, 58/6-7, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet 3- TCK'nın 86/2, 21/2, 86/3-c, 58/6-7, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet 4- TCK'nın 265/1, 58/6-7, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1- Hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin incelemede; Görevi yaptırmamak için direnme suçunun birden fazla polis memuruna karşı cebir ve şiddet göstererek hukuksal anlamda tek bir fiil ile gerçekleştirilmesi nedeniyle aynı nev'iden fikri içtimaın koşulları gerçekleşmiş bulunduğundan, sanık hakkında anılan suçtan tayin olunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesi ile arttırılması gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 2- Mala zarar verme ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyize gelince; Sanığın arama sonrasında koğuşuna girdiğinde mala zarar verme kastıyla koğuş camına sert bir cisim atarak kırması ve kırılan cam parçalarından birinin mağdur ...'nın gözüne isabet etmesi sonucu yaralanmasına neden olması şeklinde gerçekleşen eyleminin mala zarar verme ve olası kasıtla yaralama suçlarını oluşturduğu, TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gereğince bir fiil ile birden farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren sanığın bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan cezalandırılması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden her iki suçtan da mahkumiyet hükmü kurulması, Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 24.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.