Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2009/18924 E. 2012/1767 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Mala zarar verme, saldırgan sarhoşluk, memura yalan beyanda bulunma Hüküm : 1- Sanıklar ... ve ... hakkında; a) 765 sayılı TCK'nın 516/3, 522, 72, 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet b) 5237 sayılı TCK'nın 206, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet c) 5326 sayılı Kanunun 35. maddesi uyarınca idari para cezası 2- Sanıklar ..., ... hakkında; a) 765 sayılı TCK'nın 516/3, 522, 72, 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet b) 5326 sayılı Kanunun 35. maddesi uyarınca idari para cezası Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1- Saldırgan sarhoşluk eyleminden tayin olunan idari para cezalarının niteliği itibarıyla 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 29. maddesi uyarınca itiraza tabi olup, temyizi mümkün bulunmadığından, bu konuda inceleme yapılmasına yer olmadığına, gereğinin merciince yapılmasına, 2- Sanıklar ... ve ... hakkında memura yalan beyanda bulunma suçundan kurulan hükümlere ilişkin yapılan temyiz incelemesinde; 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesindeki temyiz sınırı ve hükmolunan adli para cezalarının miktarları karşısında hükümlerin kesin olması nedeniyle ... müdafii ve sanık ...'nun temyiz taleplerinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 3- Mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyizlere gelince: 765 sayılı TCK'nın 516/2. madde 3. bendinin kamu hizmetine ayrılmış binalarla eklentilerine veya bunların mütemmim cüz'ünü teşkil eden taşınır nitelikteki eşya ve parçalarına zarar verilmesi halinde uygulanabileceği, polis ekip otosuna zarar verilmesine neden olan sanıkların eyleminin suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK'nın 516/ilk maddesine uyan suçu oluşturduğu ve takibinin şikayete bağlı olduğu, sanıklar hakkında bu suçtan şikayetin de bulunmadığı, bu nedenle davaların düşürülmesi gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, Kanuna aykırı, sanık ... müdafiinin ve sanıklar ..., ..., ...'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.