Yargıtay 3. Ceza Dairesi 2021/10317 E. 2025/5284 K. – Cumhurbaşkanına

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/908 E., 2019/358 K. İLK DERECE MAHKEMESİ : Ilgın Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2018/470 E., 2019/78 K SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret, kamu görevlisine hakaret HÜKÜM : TCK 299/1, 53 ve 58. maddeleri ve uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemin reddi Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle; Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü; 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz edilmekle; Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi; Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; 1.Sanığın sarfettiği iddia edilen hangi sözlerin TCK'nın 299. maddesinde düzenlenen Cumhurbaşkanına hakaret ve TCK'nın 125. maddesinde düzenlenen kamu görevlisine hakaret suçlarının unsurlarını oluşturduğu açıkça gösterilip tartışılmadan, Cumhurbaşkanına hakaret ve kamu görevlisine hakaret suçlarına esas alınan sözlerin neler olduğu, denetime olanak verecek biçimde tarihleri gösterilip ne şekilde mahkûmiyete esas alındığı karar yerinde belirtilmeden Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddesinin birinci fıkrası, Anayasa'nın 141 inci maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 230 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi maddelerine aykırılık oluşturacak biçimde gerekçesiz hüküm kurulması, 2.Kabul ve uygulamaya göre de; A.Anayasa'nın 138/1 inci maddesi hükmü, TCK'nın 61/1 inci maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle aynı Kanun'un 3/1 inci maddesi uyarınca; sanık yönünden suçun işleniş biçimi, işlendiği yer ve zaman, meydana gelen tehlikenin ağırlığı göz önünde bulundurularak, hakkaniyete uygun bir ceza tayini gerekirken, yetersiz gerekçe ile teşdit derecesinde yanılgı yapılarak yazılı şekilde fazla ceza tayin edilmesi, B.Sanığın daha önceden işlemiş olduğu kasten yaralama suçundan dolayı Akşehir Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/369 Esas, 2012/320 Karar sayılı ilamı ile 10 ay hapis cezasına mahkum edildiği, bu cezasının kesinleşme tarihinin 10.03.2014 tarihi olduğu, bu suretle tekerrüre esas olduğu belirtilerek sanık hakkında 2. kez tekerrür hükümlerinin uygulandığı ancak UYAP üzerinden yapılan araştırmada tekerrüre esas alınan bahse konu kararının Yargıtay tarafından sanık hakkında tekerrür uygulamasının hatalı olduğu belirtilerek kesin olarak düzeltilerek onanmasına karar verildiği, bu nedenle sanık hakkında 2. kez tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağının gözetilmemesi, Kanuna aykırı, sanığın temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebeplerden dolayı hükümlerin 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Ilgın Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.