Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/4260 E. 2026/7997 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/1420 E., 2023/3651 K. SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

I. Sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin "sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin delil mevcut olmadığına, sanığın aşamalarda atılı suçu işlemediğine dair savunmaları tutarlı iken katılanın beyanlarının tutarsız ve çelişkili olduğuna, katılanın beyanlarının hükme esas alınamayacağına"; sanık ...'in temyiz isteminin "dosyada somut bir delil olmadığına, soyut olarak karar verildiğine, geçmiş sicili ile yargılandığına, cezayı asla hak etmediğine"; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin ise "sanığın suçu işlediğine dair tanık beyanı, kamera görüntüsü gibi herhangi bir somut delil bulunmadığına, katılana ait iş yerine olayda kullanılan araç ile sanık ...'in tek başına geldiğine, salt katılan beyanı ile sanığın suçu işlediğinin kabulünün yasa ve usule aykırı olduğuna, katılanın beyanını teyit eden herhangi bir delil ve olgu bulunmadığına, akülerin sayısının şüpheden uzak bir şekilde ve tam olarak belli olmadığına, katılanın aşamalarda çelişkili beyanlarda bulunduğuna, şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil olmaksızın sanık hakkında cezaya hükmedilmesinin ve teşdiden ceza verilmesinin, sanık hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmamasının yanlış olduğuna" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede, Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen istinaf başvurularının esastan reddine dair kararlarda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararları hukuka uygun bulunduğundan, sanık ... ve sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan kararlara yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Akşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.