Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/2722 E. 2026/7059 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/4168 E., 2023/2763 K. SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

I. Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde Sanığın konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan mahkûmiyetine dair İlk Derece Mahkemesi kararının istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 17.05.2023 tarihli ve 2022/4168 Esas, 2023/2763 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü; Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, "İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin; "Eksik inceleme ve araştırmayla varsayıma dayalı olarak karar verildiğine, sanığın herkesçe girilebilen yerdeki eklentiden hırsızlık yaptığına, sanığın mala zarar verme fiilini gerçekleştirmediğine, sanık lehine olan hükümlerin uygulanmadığına, konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun uzlaşmaya tabi olduğuna ve sanığın uyuşturucu bağımlılığı sebebiyle bu işlere kalkışıp çok pişman olduğuna ve bir şans daha verilmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık ... 'in adli sicil kaydında bulunan, Uşak 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.01.2021 tarihinde kesinleşen 2020/613 Esas, 2020/932 Karar sayılı ilâmında sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulandığı dikkate alındığında, sanığın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerekirken, Burdur 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.03.2021 tarihli, 2020/258 Esas, 2021/164 Karar sayılı ilâmı tekerrüre esas alınmak suretiyle cezasının birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.