Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/16215 E. 2023/1873 K. – Suç Eşyasının

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/318 E., 2022/560 K. SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Sanık hakkında, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 04.11.2013 tarihli ve 2013/144879 Soruşturma numaralı iddianame ile; "sanığın şikâyetçinin evinin önüne bıraktığı motosikleti çaldıktan sonra, polis ekiplerinin yaptıkları uygulama sırasında suça konu motosiklet ile birlikte yakalandığı" iddiasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 53/1, 58. ve 63. maddeleri gereğince hırsızlık suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2. İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2015 tarihli ve 2013/432 Esas, 2015/88 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 165/1 ve 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis ve 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına; sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adlî para cezasına çevrilerek aynı Kanun'un 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri gereğince 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve 6 eşit şekilde taksitlendirilmesine karar verilmiştir. 3. Anılan kararın, sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 09.09.2019 tarihli ve 2019/2683 Esas, 2019/12888 Karar sayılı ilâmıyla özetle "sanık hakkında hırsızlık suçundan kamu davası açıldığı halde ek savunma hakkı verilmeden 5237 sayılı Kanun'un 165/1. maddesinde yer alan suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan cezalandırılmasına karar verilerek 5271 sayılı Kanun'un 226/1. maddesine aykırı davranılması "nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 4. İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.10.2019 tarihli ve 2019/476 Esas, 2019/592 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 165/1 ve 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis ve 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına; sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adlî para cezasına çevrilerek aynı Kanun'un 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri gereğince 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve 6 eşit şekilde taksitlendirilmesine karar verilmiştir. 5. Anılan kararın, sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 09.07.2020 tarihli ve 2020/846 Esas, 2020/8157 Karar sayılı ilâmıyla özetle "uzlaşma" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 6. İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.09.2022 tarihli ve 2020/318 Esas, 2022/560 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 165/1 ve 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adlî para cezasına çevrilerek aynı Kanun'un 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri gereğince 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve 10 eşit şekilde taksitlendirilmesine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; "sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve 5237 sayılı Kanun'un 165/1. maddesi uyarınca hapis ve adlî para cezasının birlikte uygulanması gerekirken yalnızca hapis cezasına hükmedildiğine" ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR 1. Şikâyetçinin, adına kayıtlı olan suça konu ... plaka sayılı motosikletini evinin önüne park ettiği, suç tarihi olan 27.06.2013 günü şehir dışında olan şikâyetçinin ikametinin önünde park halinde bulunan motosikletinin çalınmış olduğunu öğrendiği, 23.10.2013 günü saat 16.30 sıralarında kolluk görevlilerinin şüphe üzerine sanığın üzerinde bulunduğu motosikleti durdurdukları ve motosikletin de plakasından hareketle şikâyetçiye ait olduğunun belirlenmesi üzerine kendisine teslim edildiği anlaşılmıştır. 2. Sanık aşamalarda, suçlamayı kabul etmediğini, motosikletle bir ilgisinin olmadığını, motosikletin otopark olarak kullanılan bir yerde durduğunu, kendisinin arkadaşları ile orada sohbet ettikleri sırada görevlilerin hakkında işlem yaptıklarını beyan ederek inkâr içeren savunmada bulunmuştur. 3. Tutanak tanıkları E.C., O.K. ve M.S. yukarıda belirtildiği şekilde olayın anlatıldığı kolluk tutanağını destekler mahiyette beyanda bulunmuşlardır. IV. GEREKÇE 5237 sayılı Kanun'un 58. ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un 108. maddelerine göre, yalnızca hasip cezası ile mahkûmiyet halinde mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanabileceği, sanık hakkında hükmolunan adlî para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmıştır. Ancak; Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan sanık hakkında atılı suçtan uygulama yapılırken hapis cezasının yanında adlî para cezasına da hükmedilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe başlığı altında açıklanan nedenlerle İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.09.2022 tarihli ve 2020/318 Esas, 2022/560 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.