Yargıtay · 10. Hukuk Dairesi

Yargıtay 10. Hukuk Dairesi 2025/18923 E. 2026/7727 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
10. Hukuk Dairesi
Esas No
2025/18923
Karar No
2026/7727
Karar Tarihi

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi SAYISI : 2025/897 E., 2025/821 K. İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi SAYISI : 2018/128 E., 2024/692 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 03.08.2017 tarihinde meydana gelen iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğradığını iddia ederek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur. II. CEVAP Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir. IV. İSTİNAF İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekilince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle, davacının sürekli iş göremezlik oranının Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 27.03.2024 tarihli raporu ile belirlendiği, bu tarihten itibaren işlemeye başlayacak olan zamanaşımı süresinin ise belirsiz alacak davası niteliğinde olan iş bu davanın açıldığı tarih itibariyle dolmadığı anlaşılmakla davalının zamanaşımına yönelik istinaf itirazlarına itibar edilmediği, hükme dayanak alınan bilirkişi heyeti raporunun, 6331 sayılı Kanun'un öngördüğü koşulları gözönünde tutarak ve özellikle işyerinin niteliğine göre, işverenin, işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususları ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyetini ve oranını hiç bir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptadığı anlaşılmakla davalının kusura yönelik istinaf itirazlarının da yerinde görülmediği, davalı taraf lehine oluşan usuli kazanılmış hak kapsamında mahkemece %47 düzeyindeki sürekli iş göremezlik oranının dikkate alınmış olması giderek Yüksek Sağlık Kurulu raporu ile Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu raporlarının birbirini doğrulaması karşısında Adli Tıp 2. Üst Kurulundan rapor alınmasını gerektirici bir durum olmadığı, manevi tazminat istemine dair mahkeme kabulünün yerinde olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle, davacının sürekli iş göremezlik oranının gerçeği yansıtmadığını ve çelişkilerin Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulundan alınacak raporla giderilmesi gerektiğini, davacının tam ve asli kusurlu olduğunun kabulü gerektiğini, davacı kusuru nedeniyle tazminattan indirim yapılması gerektiğini, ıslahın zamanaşımına uğradığını, davacının emeklilik aylığı almaya başlayıp başlamadığı araştırılarak, emeklilik aylığı almaya başladığı tarihin pasif devre başlangıcı olarak dikkate alınması gerektiğini, hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeple; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 01.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2025/18923, K. 2026/7727, T. 01.06.2026, www.arakarar.com/karar/yargitay-10-hukuk-dairesi-2025-18923-e-2026-7727-k-038d2b8341fd