Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2026/3951 E. 2026/5350 K. – Kasten Yaralama

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi SAYISI : 2024/493 E., 2025/391 K. SUÇ : Kasten yaralama İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Konya 2. Çocuk Mahkemesinin, 08.07.2025 tarihli ve 2024/493 Esas, 2025/391 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 86/3-a, e, 31/3, 62, 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibariyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 272/3-a maddesi uyarınca kesin nitelikte olmakla, 08.07.2025 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 23.06.2026 tarihli ve 2023/29911 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.07.2026 tarihli ve KYB - 2026/89641 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.07.2026 tarihli ve KYB - 2026/89641 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 07.02.2023 tarihli ve 2021/12[2]85 esas, 2023/319 karar sayılı ilâmında yer alan '..hükümlünün gerçekleştirdiği kasten yaralama eyleminin kişi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsurunu oluşturması nedeniyle hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan da mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.' şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, Dosya kapsamına göre, olay günü suça sürüklenen çocuğun müştekiyi bıçakla yaraladıktan sonra odanın kapısını kilitlemek suretiyle dışarı çıkmasını engellemesine konu olayda; suça sürüklenen çocuğun mahkûmiyetine konu 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi kapsamında kalan kasten yaralama suçlarının anılan Kanun'un 109/2. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun 'cebir' unsurunu oluşturduğu ve aynı Kanun'un 42. maddesi uyarınca kasten yaralama suçlarından ayrıca hüküm kurulamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE 1. 5237 sayılı Kanun’un 109. maddesinin inceleme konusu ile ilgili bölümleri "(1) Bir kimseyi hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakan kişiye, ... hapis cezası verilir. (2) Kişi, fiili işlemek için veya işlediği sırada cebir, tehdit veya hile kullanırsa, ... hapis cezasına hükmolunur. ... (6) Bu suçun işlenmesi amacıyla veya sırasında kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır." şeklinde düzenlenmiştir.

2. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde; hükümlünün ablası olan mağdur ile birlikte aynı evde oturdukları, olay günü aralarında bir sebeple tartışmaya başladıkları ve hükümlünün mağduru bıçakla basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaraladığı, ardından mağdurun bulunduğu odanın kapısını kilitleyerek evden ayrıldığı, mağdurun 112 ekiplerine haber verdiği ve hastaneye götürüldüğü olayda; mağdurdaki yaralanmanın hürriyeti kısıtlama eylemi öncesinde gerçekleşen tartışma sırasında olduğu ve Mahkemece ayrı bir suç olarak nitelendirilip ceza tayin edilmesinde isabetsizlik bulunmadığı belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.09.2026 tarihinde karar verildi.