Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/9325 E. 2023/8039 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/86 E., 2015/150 K. SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı (Mağdurlara karşı) HÜKÜMLER : Mahkumiyet (İki kez) TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Sivas Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/1307 Esas sayılı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında mağdurlara yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan iki defa cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.09.2015 tarihli ve 2015/86 Esas, 2015/150 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında mağdurlara yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonraki 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca iki kez 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 30.04.2019 tarihli ve 14-2015/351585 sayılı bozma görüşlü Tebliğname ile Dairemize tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz Sebebi Mağdurlar, müşteki ve tanıkların beyanlarının çelişkili olduğuna, müvekkilin üzerine atılı suçu işlemediğine, mağdurların yaşları dikkate alındığında işlendiği iddia edilen eylemlerin hemen fark edilmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, müvekkilin evde hiçbir zaman mağdurlarla yalnız kalmadığına, mağdurlarda fiili livata izine rastlanmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği suça sürüklenen çocuk hakkında beraat hükümleri kurulması gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Mahkemece ''SSÇ'nin eyleminin cinsel organını mağdurlara dokundurmakla sınırlı kaldığı, organ sokmadığı ve bu itibarla SSÇ'nin her iki mağdura yönelik eyleminin TCK'nun 103/1.maddesinde kaldığı kanaatine varılmakla; SSÇ'nin her bir mağdura yönelik gerçekleştirdiği 'cinsel istismar' suçundan eylemine uyan TCK 103/1, 31/2.maddeleri uyarınca ayrı ayrı cezalandırılmasına, SSÇ'nin yaşı dikkate alınarak verilen hapis cezasının geleceği üzerindeki olası etkileri nazara alınarak TCK'nun 62.maddesi uyarınca cezasından indirim yapılmasına...'' şeklinde kabul ile suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçtan mahkumiyet hükümleri tesis edilmiştir. IV. GEREKÇE 1. Oluşa uygun kabule göre, suç tarihinde on iki - on beş yaş grubunda bulunan sürüklenen çocuğun yargılama konusu çocuğun cinsel istismarı eylemlerinin zamanaşımı yönünden lehe sayılıp 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonraki 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi ve 66 ıcı maddesinini ikinci fıkrası gereği 7 yıl 6 aylık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 10.09.2015 tarihli mahkumiyet hükümleri olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 7 yıl 6 aylık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.09.2015 tarihli ve 2015/86 Esas, 2015/150 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, Dava dosyasının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2023 tarihinde karar verildi.