Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/10453 E. 2024/3145 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI: 2015/77 E., 2015/430 K. Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR 1. Sanıklar hakkında, beden veya ruh bakımından kendisini savunabilecek durumda olmayan mağduru, odun toplamaya gittiği ormanlık alanda zorla hürriyetinden yoksun kılıp, fiili livatada bulunarak cinsel saldırıda bulundukları iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a), (d) bentleri ile aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d), (f) bendleri, beşinci fıkrası ile Kanun'un 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Muğla 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.11.2015 tarihli ve 2015/77 Esas, 2015/430 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanıkların atılı suçlardan ayrı ayrı delil yetersizliği nedeni ile beraatlerine karar verilmiştir. 2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan Vekilinin Temyiz İsteği Mağdurun istikrarlı beyanları karşısında yeterli olmayan bilirkişi beyanına itibarla sanıkların atılı suçlardan mahkumiyetleri yerine eksik inceleme ve araştırma ile delillerin takdir ve değerlendirilmesinde düşülen yanılgı neticesi, beraat kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ve saire ilişkindir. III. GEREKÇE 1. Olayın intikal şekli ve süresi, aldırılan raporların içerikleri, sanıkların süreçteki savunmaları, mağdurun aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümlerde aşağıdaki husus dışında hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, atılı suçları işlediklerine dair katılanın soyut iddiası dışında mahkumiyetlerine yeter derecede, kuşku sınırlarını aşan, kesin ve yeterli delilin bulunmadığı gerekçesi ile delil yetersizliğinden beraatlerine karar verilen sanıklar hakkında kurulan hüküm fıkrasında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendinin gösterilmeyerek Kanun'un 230'uncu maddesine muhalefet edilmesi, hukuka aykırı görülmüştür. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.11.2015 tarihli ve 2015/77 Esas, 2015/430 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan ilişkin paragrafa; delil yetersizliğinden ibaresinden sonra gelmek üzere "5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün,Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2024 tarihinde karar verildi.