Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2025/1570 E. 2025/5367 K. – Hükümlü Veya

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2021/335 E.,2023/569 K. SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması KARARLAR : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması İskenderun 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.11.2021 tarihli kararı ile hükümlü hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292/1,62/1. maddeleri ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun’un (5271 sayılı Kanun) 251/3. maddesi uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 24.11.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309/1. maddesi uyarınca, 20.01.2025 tarihli ve 2024/10556 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.02.2025 tarihli ve KYB-2025/11016 Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.02.2025 tarihli ve KYB-2025/11016 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “Dosya kapsamına göre, sanığın sabıkasında görünen Dörtyol 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/10/2015 tarihli ve 2015/849 esas, 2015/70 sayılı kararında tekerrür uygulandığından, sanığın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi gerektiği anlaşılmış ise de, sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda İskenderun 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/11/2019 tarihli kararı ile ilk kez mükerrir olduğu kabul edilerek cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi üzerine kararın sanık tarafından istinaf edildiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/5. maddesinde yer alan, "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklindeki hükümler gereğince, sanık yönünden bu hususta aleyhe istinaf olmadığı, bu nedenle sanık hakkında Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 01/07/2021 tarihli tarihli kararından önce tayin olunan cezanın birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinin sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği, bu nedenle sanığın cezasının birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/06/2009 tarihli ve 2008/279 esas, 2009/538 sayılı kararı esas alınarak sanığın cezasının ikinci kez mükerirlere özgü olarak infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE 1. Hükümlünün İskenderun 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.11.2019 tarihli ve 2019/68 Esas, 2019/51 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 292/1 ve 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 01.07.2021 tarihli ve 2019/6163 Esas, 2021/1123 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulünün değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verildiği anlaşılmıştır. Bozma öncesi verilen mahkumiyet kararının sadece sanık tarafından istinaf edildiği anlaşılmıştır. 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" Şeklinde düzenlenmiştir. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 01.07.2021 tarihli tarihli kararından tayin olunan cezanın birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinin sanık lehine kazanılmış hak olduğu, bu nedenle sanığın cezasının birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Mahkemesince ikinci kez tekerrüre esas alınan , İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/06/2009 tarihli ve 2008/279 Esas, 2009/538 Karar sayılı kararınında mükerrirlere özgü infaz rejimine göre kararın infaz edilmesine ilişkin bir hüküm bulunmadığı bu sebeple esas alınamayacağı , Dörtyol 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.10.2015 tarihli ve 2015/849 Esas, 2015/70 Karar sayılı kararında tekerrür uygulandığından ikinci kez mükerrirlere esas alınmasının mümkün olduğu ancak kazanılmış hakkı gözetilerek ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulama olanağı bulunmamaktadır. Hükümlünün adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas geçmiş hükümlülüğünün bulunduğu belirlenmiştir. 2. Açıklanan nedenlerle kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir. Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür. III. KARAR 1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. İskenderun 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.11.2021 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3.5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin hükümlünün lehine olduğu belirlendiğinden; hükümden 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına dair olan (6) nolu bendin çıkarılmasına, yerine "Sanığın adli sicil kaydında görülen Hatay 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.12.2018 tarihinde kesinleşen, 31.01.2018 tarih ve 2017/687 Esas, 2018/54 Karar sayılı kararı ile verilen 1 yıl 6 ay hapis cezası tekerrüre esas alınarak birinci kez mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına”ibaresinin yazılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,” Dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2025 tarihinde karar verildi.