Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2021/10494 E. 2023/3818 K. – Hakkı Olmayan

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme HÜKÜM : Mahkûmiyet Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Karapınar Cumhuriyet Başsavcılığının 22.10.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında (hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası uyarınca hapis cezasından çevrili 3.000,00 TL ile doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası cezalandırılmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi atılı suçu işlemediğine, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, taşınmazı katılanın kardeşinden kiraladığına kira bedelini gönderdiğine, hakkında lehe hükümlerin ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR 1. Dava konusu olay sanığın bir hakka dayanmadan katılana ait ... mahallesi ... mevkii 1351 parsel numaralı taşınmazını ekip biçerek tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir. 2. Kolluk olay yerinde inceleme yapmış belirtilen tarlanın ekil olduğuna ilişkin tutanak tutmuştur. IV. GEREKÇE Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5841 sayılı Kanunun 1. maddesiyle değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 154 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında katılanın taşınmazına tecavüz suçunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 73 üncü maddesi gereğince şikayete bağlı olması, katılanın kovuşturma aşamasında 27.11.2015 tarihli beyanında sanıkla uzlaşmak istediğini bildirmesi, sanığa uzlaşma hususunun sorulmaması ve söz edilen uzlaştırma teklifinin hukuken geçerli bir teklif olmaması karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253 üncü ve 254 üncü maddeleri gereğince taraflar arasında uzlaştırma girişiminde bulunulup sonucuna göre sanığın, hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2023 tarihinde karar verildi.