Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2024/5899 E. 2026/2036 K. – Tehdit

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/200 E., 2024/1270 K. SUÇ : Tehdit HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ A. İlk Derece Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.10.2021 tarihli ve 2019/612 Esas, 2021/669 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-e Maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B. İstinaf Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 05.06.2024 tarihli ve 2022/200 Esas, 2024/1270 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinim istinaf başvurusunun kabulü ile, duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, sanığın, nitelikli tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106/1-1, 29, 53, 58. maddeleri uyarınca 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, oy çokluğu ile karar verilmiştir.

II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri 1. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Şartları oluşmadığından haksız tahrik indiriminin yapılamayacağına, ilişkindir.

2. Sanık Müdafiilerinin Temyiz İstemi Sanığın cezalandırılması için kesin, somut, inandırıcı delilin bulunmadığına, şikâyetçinin beyanlarının çelişkili olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, tanıkların beyanlarının birbirleri ile çelişkili olduğuna, tehdit suçunun unsurlarının oluşmadığına, ilişkindir.

3. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın ağırlaştırıcı sebepler gözetilerek teşdiden ve lehe hükümler uygulanmadan cezalandırılması gerektiğine, katılanın kadın olması sebebiyle 106/1-2. cümle gereği cezanın alt sınırının 9 aydan az olamayacağına, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesi gerektiğine, haksız tahrik hükmünün uygulanmayacağına, ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe 1. Dava konusu olayda şartları oluştuğu anlaşılmakla sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanması hukuka uygun bulunduğundan tebliğnamede yer alan bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. 2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, yeterli araştırma ve incelemenin yapıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemle uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararında, sanık müdafiileri, katılan vekili ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun’un 2 88... . Maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN AYRI AYRI ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 04.03.2026 tarihinde karar verildi.