Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2023/5098 E. 2026/6214 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/833 Esas, 2022/430 Karar SUÇLAR : Rüşvet vermeye teşebbüs, kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümlerin temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; Başvurularının kapsamına göre katılan vekilinin temyiz isteminin rüşvet vermeye teşebbüs suçundan kurulan hükme, sanık müdafiinin temyiz isteminin ise kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenmiştir. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2017 tarihli, 2015/5-95 Esas, 2017/71 sayılı ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere "suçtan zarar görme" kavramının "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılması gerektiği, dolaylı veya muhtemel zararların davaya katılma hakkı vermeyeceği, bu nedenle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237. maddesine göre kamu görevlisi olmayan sanığa isnat edilen rüşvet vermeye teşebbüs suçundan doğrudan zarar görmeyen İçişleri Bakanlığının bu suçtan açılan kamu davasına katılma ve hükmü temyiz hakkının bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince usulsüz olarak verilen katılma kararının da temyiz hakkı vermeyeceği kabul edilmiştir. Sanık hakkında kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan kurulan hükmün 5271 sayılı Kanun'un 286/3. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, sanık müdafinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir başkaca bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ A. İlk Derece Edirne 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.01.2021 tarihli ve 2020/181 Esas, 2021/2 sayılı Kararı ile sanığın kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/3-a, 125/4, 43/2 delaletiyle 43/1, 62/1 ve 52/1. maddeleri uyarınca 8.840 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmolunmuştur. B. İstinaf İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 09.02.2022 tarihli ve 2021/833 Esas, 2022/430 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, suçun yasal unsurları ile aleniyet unsurunun gerçekleşmediğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemine ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır. III. KARAR 1. Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle, katılan vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, 2. Değerlendirme ve gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin Kararında, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, aynı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Edirne 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2026 tarihinde karar verildi.