Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/7860 E. 2026/11987 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/2776 E., 2024/481 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; "Suça konu eylemle ilgili dosyada sadece kamera görüntülerinin bulunduğuna, kamera görüntülerindeki şahıslardan birinin sanık olduğunun tespit edilemediğine, Adli Tıp Kurumundan alınan raporda görüntülerdeki kişinin sanık olmadığının açıkça anlaşıldığına, kısmî benzerlik olmasının cezalandırılması için yeterli olmadığına, sanığın suçu işlediğinin kesin olarak ispatlanamadığına ve şüpheden sanık yararlanır ilkesine göre beraatine karar verilmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Tüm dosya içeriğine göre; sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmediği, dosya içerisindeki Adli Tıp Kurumunun 27.02.2023 tarihli raporunda analizi yapılan görüntü örneklerinin, mukayeseye konu görüntü örnekleri ile kısmî benzerlikler göstermekle birlikte karar vermek için yetersiz olduğunun belirtildiği gibi sanığın kardeşi ...'nun da bahse konu suçu kendisinin işlediğini ve sanığın olayla bir alâkası olmadığını ifade ettiği dilekçeler sunduğunun anlaşılması karşısında; eylemi gerçekleştiren faillerden birinin sanık olup olmadığının tereddüte mahal vermeyecek şekilde belirlenmesi için, sanık ve kardeşi ...'nun teşhise elverişli olacak şekilde önden, profilden ve boydan çekilmiş fotoğrafları temin edildikten sonra, görüntüler üzerinde netleştirme ve karşılaştırma tekniği de kullanılmak suretiyle, olay anını gösterir kamera görüntülerinde kaydı bulunan şahsın sanık olup olmadığının tespiti için Adli Tıp Kurumu... Başkanlığı veya TRT Kurumundan mümkünse görüntü netleştirilmesi sağlanarak ve alın, kaş, göz, burun mesafesi ölçümü de yapılarak rapor aldırılıp sonucuna göre sanığın hukukî durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, 2- Kabule göre de; Sanığın adli sicil kaydına göre 08.04.2021 kesinleşme tarihli İstanbul Anadolu 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/357 Esas ve 2020/128 Karar sayılı 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 62. maddeleri uyarınca verilmiş 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin ilâmının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerekirken, Mahkemece aynı ilâmdaki 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 35, 62. maddeleri uyarınca verilmiş 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınması, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 5271 sayılı Kanun'un 307. maddesi uyarınca sanığın tekerrür hükümleri yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesine, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 67. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.