Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/7427 E. 2025/4968 K. – Hırsızlık, Konut

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/1757 E. 2020/963 K. SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

1- Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz nedenlerinin incelemesinde; Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, mala zarar verme suçu yönünden 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, konut dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden ise , 5271 sayılı CMK'nın 286/2-d maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE, 2- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz nedenlerinin incelenmesinde; İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, “eylemin teşebbüs aşamasında kaldığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine” sanığın temyiz isteminin ise ''fazla ceza tayin edildiğine, TCK' nın 143. maddesinin uygulanmaması gerektiğine'' ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanık hakkında ikinci kez mükerrerlere ilişkin tekerrür hükümleri uygulanırken tekerrüre esas alınan Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/277 Esas, 2015/423 Karar sayılı ilâmının UYAP üzerinden yapılan kontrolünde, kesinleşme tarihinin 04.02.2020 olduğu ve suç tarihinden sonra kesinleştiği için tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1-h. maddesi gereği hükümden 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine '' 25.03.2015 tarihinde infaz edilen Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2011 tarih, 2010/1436 Esas, 2011/746 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınarak sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesine'' ibaresi eklenmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca usûl ve yasaya uygun olan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi'nin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bursa 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.