Yargıtay · 2. Ceza Dairesi

Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/10692 E. 2025/5711 K. – Hırsızlık

Konu: Hırsızlık

Mahkeme
Yargıtay
Daire
2. Ceza Dairesi
Esas No
2022/10692
Karar No
2025/5711
Karar Tarihi
Konu
Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/1557 E., 2020/1644 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İlk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararının değiştirilerek sanığın beraatine şeklinde düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan mahkûmiyet kararı verildiği, sanığın istinaf talebi üzerine Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince duruşma açılmaksızın ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararının değiştirilerek, sanığın beraatine şeklinde düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmakla, hükmün temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, olaya ilişkin tek delil tanık ...'in beyanı olduğundan 5271 sayılı CMK'nın 210/1. maddesi uyarınca tanığın duruşmada dinlenmesi zorunlu olup duruşma açılıp tanığın duruşmada dinlenmesinden sonra beyanlarının değerlendirilmesi gerekirken, dosya üzerinden tanığın beyanlarının değerlendirilmesinin usûle aykırı olduğuna, yargılama dosyasında derhal beraat kararını gerektirir bir neden bulunmadığından tanık ...'in görgüye dayalı anlatımlarının değerlendirilmesinin CMK'nın 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar çağrılarak yapılması gerektiğine, ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararı hukuka uygun olduğu hâlde Bölge Adliye Mahkemesince beraat kararı verilmesinin esas yönünden de hukuka aykırı olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında suçlamayı kabul etmemesi ve atılı suçu işlediğine dair tanık ...'in beyanı haricinde başkaca delil bulunmaması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 210/1. maddesinde yer alan "olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez" şeklindeki düzenleme uyarınca tanık ...'in bilinen tüm adreslerinden ve adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinden araştırılarak duruşmaya çağrılması, sanığa yüklenen suçu oluşturan olayların aydınlatılması için tanığın duruşmada dinlenilmesi, tüm araştırmalara rağmen tanığın duruşmada dinlenmesinin mümkün olmaması hâlinde ise daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanakların duruşmada okunması gerekirken, belirtilen işlemler yapılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının bozma kararının içeriği doğrultusunda işlem yapılmak üzere 5271 sayılı Kanun'un 304/2-b maddesi uyarınca takdiren Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2022/10692, K. 2025/5711, T. 08.04.2025, www.arakarar.com/karar/yargitay-2-ceza-dairesi-2022-10692-e-2025-5711-k-cf10801e5201