Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2025/3950 E. 2025/7611 K. – Defter, Kayıt

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/510 E., 2024/1866 K. SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun (5271 sayılı Kanun) 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince, sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/a-2, Türk Ceza Kanununun 62, 53. ve 58'inci maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın istinaf başvurusu üzerine duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a ve 303/1-a maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesinin kararındaki mahkûmiyet hükmünün kaldırılmasına, sanığın 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmiş, kararın temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 10.01.2024 tarih, 2021/41695 Esas, 2024/259 Karar sayılı ilamı ile "..sanığın ilk derece mahkemesindeki, kendisinin mükellef şirketin yetkilisi görünmesine rağmen aslında bu şirkette çaycı olarak çalıştığı, diğer işlerle şirketi fiilen işleten şahısların ilgilendiği dolayısı ile ilgili defter ve belgeleri ibraz edemeyeceği yönündeki savunması nazara alındığında, sanığın savunmasında ileri sürdüğü hususların mücbir sebep olarak kabul edilip edilemeyeceği, saklama ve ibraz hükümlülüğünü ortadan kaldırıp kaldırmayacağının 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 280'inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşma açılarak ve taraflarda çağrılarak delillerin değerlendirilmesi ile sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, duruşma açılmaksızın dosya üzerinden sanığın beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunduğu.." gerekçesi ile bozma kararı verildiği, bozma üzerine Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılarak yapılan incelemede sanığın 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca katılan vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz istemi; eksik inceleme ve değerlendirme sonucu verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, kararının bozulması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler ve sanığın savunması dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Maliye Bakanlığı Vergi Denetimli Kurulu Şanlıurfa Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 27/04/2017 tarihli belge isteme yazısında, 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 134. maddesi uyarınca 2014 dönemine ait hesap ve işlemlerin vergi kanunları yönünden incelenmesi amacıyla iş bu yazının tebliğ edildiği tarihten 15 gün içerisinde defter ve belgelerin ibraz etmesinin sanıktan istendiği, bu yazının 28/04/2017 tarihinde, sanığın eşine usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine karşın verilen 15 günlük süre içerisinde sanığın, defter ve belgelerini ibraz etmediği gibi kuruma herhangi bir cevap da vermediği, bu haliyle sanığın üzerine atılı "varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit olduğu halde, inceleme sırasında vergi incelemesine yetkili kimselere defter ve belgelerini ibraz etmemek" suretiyle VUK'a muhalefet suçunu işlediği kabulü ile hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozma üzerine yapılan incelemede; tüm dosya kapsamından sanığın yetkilisi olduğu şirketin 2014 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini 28.04.2017 tarihinde yapılan usulüne uygun tebligata rağmen incelenmek için vergi idaresine ibraz etmediği, savunmalarında kendisinin mükellef şirketin yetkilisi görünmesine rağmen aslında bu şirkette çaycı olarak çalıştığı, diğer işlerle şirketi fiilen işleten şahısların ilgilendiğini, tebligat yapıldıktan sonra ceza evine girdiğini, ceza evine girmeseydi ifadesinde ismi geçen kişilerle görüşüp belgeleri ibraz edebileceğini savunması, defter ve belge isteme yazısının 28.04.2017 tarihinde sanığa tebliğinden sonra ve 15 günlük yasal ibraz süresi dolmadan 09.05.2017 tarihinde cezaevine alınması ve ancak 30.01.2018 tarihinde tahliye olması hep birlikte değerlendirildiğinde kendisine tanınan yasal ibraz süresi dolmadan cezaevine bulunan ve cezaevine alınmasa defter belgeleri temin ederek ibraz etme ihtimali bulunan sanığın üzerine atılı suçun unsurları oluşmadığı gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesinin mahkumiyete ilişkin kararının kaldırılması ile sanığın 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR Sanığın savunmasında kendisinden usulüne uygun tebligatla istenilen defter ve belgeleri cezaevinde olduğu için ibraz edemediğini savunması karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin kararında, katılan vekili tarafından öne sürülen tüm temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Şanlıurfa 8. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2025 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.