Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2024/3561 E. 2026/5457 K. – Taksirle Yaralam

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/713 E., 2024/483 K. SUÇ : Taksirle yaralama HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraatine ilişkin hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesince kabulü ile duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 62, 52/2-4 ve 63/1. maddeleri gereğince 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilen adlî para cezasının 4 eşit taksitler halinde ödenmesine ve mahsuba karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri; sanığın beslemek suretiyle bakmış olduğu köpek veya köpeklerin katılanın yaralanmasına sebebiyet verdiğinin kesin ve inandırıcı delillerle tespit edilemediğine, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, vesaire ilişkindir.

Sanığın temyiz sebepleri; olay günü katılanın ve diğer çocukların köpeklere taş attığına ve köpeklerden birinin mağduru yaraladığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR 1.İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü 9 yaşında olan katılanın sokak köpeklerinin saldırması sonucunda basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralandığı, katılan ile aynı mahallede yaşayan sanığın sokak köpeklerini beslediği ancak bu durumun köpeklerin sanık tarafından sahiplenildiği veya gözetim yükümlülüğünün sanığa ait olduğu anlamına gelmeyeceği anlaşıldığından sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesindeki taksirle yaralama suçundan beraat hükmü kurulmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesince duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, her ne kadar sanık mülkiyet anlamında sokak köpeklerini sahiplenmese de, köpeklere uzun süredir bakıp onları besleyerek, belediye görevlilerinin havyanlara müdahale etmesine izin vermeyerek sokak köpeklerini kendince koruma altına aldığı, bu şekilde köpeklerin oyun alanlarına ve parklara kümelenmesine, insan ve çevre sağlığı açısından tehlike arz etmesine sebep olduğu, katılana saldıran köpeklerin sanık tarafından beslenen köpekler olduğunun tanık beyanı ile doğrulandığı, katılana saldıran köpeklerin bizzat sanık tarafından beslenen köpekler olmasa bile olayın meydana geldiği park civarında köpekleri besleyerek köpekler için ekolojik bir yaşam alanı oluşturan sanığın bizzat beslediği köpekler haricine beslenme amacıyla buradaki ekolojik ortama dahil olan başkaca köpeklerin vereceği zarardan da sorumlu olacağı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesindeki taksirle yaralama suçundan yeniden hüküm kurulmuş ve sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR Bölge adliye mahkemesinin sübuta ilişkin takdir ve kanaatinde isabetsizlik görülmediğinden, bozma öneren Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesinin kararında bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, aynı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.06.2026 tarihinde karar verildi.