Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/919 E. 2026/4300 K. – Müstehcenlik

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/594 E., 2021/277 K. SUÇ : Müstehcenlik HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bozma kararı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir. Sanık müdafii tarafından hükmün duruşma talepli olarak temyiz edildiği görülmüş ise de, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması ve duruşma talebinin uygun bulunmaması nedeniyle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318. maddesi gereğince reddine karar verilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ Yerel Mahkemece sanık hakkında müstehcenlik suçundan 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat kararı verilmiş, katılan vekilinin beraat kararına yönelik temyiz istemi kapsamında Yargıtay 4. Ceza Dairesince 05.11.2020 tarihinde hükmün bozulmasına karar verilmesi üzerine Yerel Mahkeme tarafından sanık hakkında müstehcenlik suçundan 5237 sayılı TCK'nın 226/5, 62/1, 52/2, 53/1-2-3. maddeleri gereğince 5 yıl hapis cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; suçun unsurlarının oluşmadığına, aynı eylem nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 136. maddesi gereğince hüküm verildiğinden yeniden ceza verilmesinin mümkün olmadığına ve gerekçeli kararda savunmalarına yer verilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR İlk Derece Mahkemesince, bozma ilâmı üzerine yapılan yargılama sonunda; sanığın, katılanın kendisine gönderdiği müstehcen görüntüleri 18 yaşından küçük olan ve tanık olarak beyanı alınan ...'a göndermek suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 226/5. maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçunu işlediği sabit görüldüğünden mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR 5237 sayılı TCK'nın 226/3-1. cümlesinde, müstehcen görüntü, yazı veya sözleri içeren ürünlerin üretiminde çocukların kullanılması suretiyle gerçekleştirilen fiiller suç olarak düzenlenmiş olup, TCK'nın 226/5. maddesinde ise TCK'nın 226/3 ve 226/4. maddelerindeki içeriğe sahip müstehcen yazı, söz, görüntü veya ses içeren ürünlerin basın yayın yolu ile yayınlanmasını, yayınlanmasına aracılık edilmesini veya çocukların görmesini, dinlemesini veya okumasını sağlayan kişilerin cezalandırılması amaçlanmıştır.

Bu itibarla, anılan düzenlemelerin koruduğu hukuki değerler ile suçların maddi unsurlarının farklılık arz ettiği, dolayısıyla söz konusu eylemlerin bağımsız suç tipleri niteliğinde bulunduğu, bu nedenle 5237 sayılı TCK'nın 44. maddesi kapsamında fikri içtima hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı ve her bir suçtan ayrı ayrı hüküm kurulması gerekmesine karşın yaşı küçük mağdur tarafından kendisine gönderilen müstehcen görüntüleri depolayan sanık hakkında yalnızca 5237 sayılı TCK'nın 226/5. maddesi gereğince mahkûmiyet kararı verilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni olarak kabul edilmemiş, eleştiri konusu yapılmakla yetinilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Ankara Batı 7. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştiri dışında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.04.2026 tarihinde karar verildi.