Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2020/10663 E. 2024/3373 K.

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/929 E., 2016/145 K. SUÇ : Taksirle öldürme HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii ile katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca 12.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 1 yıl süre ile sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Sanık müdafiinin temyiz sebebi; hükmü temyiz etme iradesine ilişkindir. B. Katılan vekilinin temyiz sebebi; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 16:00 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki araç ile meskun mahalde asfalt kaplama düz yolda seyir halindeyken, olay mahalline geldiğinde karşıdan karşıya geçmekte olan yaya ...'a çarpması sonucu ölümüne neden olduğu, mahkemece hükme esas alınan keşfe dayalı düzenlenen 19.03.2015 tarihli raporuna göre, sanık sürücünün kazanın meydana gelmesinde tali kusurlu olduğunun kabul edildiği, Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca 18.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 1 yıl süre ile sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiştir. IV. GEREKÇE ve KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafii ile katılan vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak; Sanık hakkında kurulan hükümde, TCK'nın 85/1. maddesi gereğince belirlenen cezanın aynı Kanunun 62/1 maddesi gereği indirim yapılması esnasında tam gün sayısının 605 gün yerine 600 gün olarak hesaplanması sebebiyle, sonuç para cezasının 12.100,00 TL yerine 12.000,00 TL olarak eksik ceza tayini ile hapis cezasının gün para cezasına çevrilmesi sırasında, uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle, Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasının (4) numaralı paragrafın hükümden çıkarılarak yerine, "Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, ekonomik ve sosyal durumu ile suçun işlenmesindeki özellikler göz önünde bulundurularak, TCK'nın 50/4-1.a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesine göre adli para cezasına esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesine göre bir gün karşılığı 20,00 TL olmak üzere sanığın neticeten 12.100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin yazılması suretiyle, hükmün Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2024 tarihinde karar verildi.