Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2012/31348 E. 2013/18205 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç :Taksirle Öldürme Hüküm :TCK'nın 85/1, 62/1, 50/3-4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkûmiyet Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Olay günü gündüz saat 13:15 sularında bulutlu havada, meskun mahalde, bölünmüş, tek yönlü, 8 metre genişliğindeki yüzeyi kuru, asfalt kaplama, eğimsiz düz yolda idaresindeki bisikletle, arkasında yolcu olarak köylüsü ve arkadaşı ölen de bulunduğu halde seyir halinde bulunan sanığın, ışık kontrollü dört yönlü kavşakta kendisine kırmızı ışık yanmasına rağmen, seyrine devam ederek karşıdan karşıya geçerken, idaresindeki otomobille seyir halinde bulunan ...'nun aracıyla kavşak içerisinde çarpışması şeklinde gelişen ve bir kişinin ölümüyle sonuçlanan olayda; kırmızı ışık ihlali yaparak tam kusurlu eylemiyle kazaya sebebiyet veren sanık hakkında temel ceza tayin edilirken failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden alt sınırdan ve bilinçli taksir nedeniyle TCK'nın 22/3. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma konusu yapılmamış; sanık hakkında tayin olunan hapis cezası süresinin 1 yıldan fazla olması ve TCK'nın 49/2. maddesi kapsamında kısa süreli hürriyeti bağlayıcı ceza niteliğinde olmaması nedeniyle, TCK'nın 50/3. maddesinin uygulanmasına yasal olanak bulunmadığı halde, sanık hakkında belirlenen 1 yıl 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, 68 yaşında olan sanık hakkında tayin olunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi zorunluluğundan söz edilmesi, bilinçli taksir hükmünün uygulanmaması da gözetildiğinde, para cezasına çevirmeye ilişkin diğer gerekçeler karşısında fazlalık olarak kabul edilmiş; gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sair nedenlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak; 1.) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi, 2.) 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilirken, infazı kısıtlayacak şekilde aylık taksit miktarlarının belirlenmesi, Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının B bendinin 1 no.lu alt bendinde yer alan “sanığın amacı ve” ibaresinin hükümden çıkarılmasına, keza, B bendinin 7 no.lu alt benddinde yer alan “20 eşit” ibaresinden önce gelmek üzere “aylık” ibaresinin eklenmesine ve aynı bentte yer alan “605 TL taksitler halinde tahsiline” ibaresinin hükümden çıkarılarak hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.