Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2011/10501 E. 2013/6250 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık, başkasına ait kredi kartının kötüye kullanılması HÜKÜM : Her iki suçtan ayrı ayrı mahkumiyet Tekerrüre esas sabıkası nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından, temel ceza belirlendikten sonra, tespit edilen gün para cezası üzerinden TCK'nun 35/2. maddesi gereğince indirim yapıldıktan sonra TCK'nun 52/2. maddesi gereğince, sanığın sosyal ve ekonomik durumuna göre belirlenen 30,00 TL üzerinden çevrilerek sonuç adli para cezasının tespit edilmesi gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılarak aynı Yasanın 61/8 maddesine aykırı davranılması sonuca etkili olmadığından, hırsızlık suçunun bina dahilinde işlendiği anlaşılmasına rağmen TCK'nun 142/1-b yerine 141/1. maddesi ile uygulama yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, hükmün verildiği son celseye ait tutanağın birinci sayfasındaki katip imza eksikliğinin mahallinde giderilmesi mümkün görülmüş, sanığın sorgusunun yapıldığı 03.05.2007 tarihli oturumda yüklenen suçun anlatılması nedeniyle ve iddianamadeki olaya uygun savunma yaptığının anlaşılması ve mahkemenin teşebbüs uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki aksi düşüncelere iştirak edilmemiştir. Suç tarihinden önce kasıtlı suçtan kesinleşmiş mahkumiyeti bulunması nedeniyle karar tarihinden sonra 08.02.2008 günü yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinin uygulanması olanağı bulunmayan sanık hakkında, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine: ancak; 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine " 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkranın diğer bentlerinde yazılı haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.