Yargıtay · 1. Ceza Dairesi

Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2026/1215 E. 2026/4303 K. – Nitelikli Kasten

Konu: Nitelikli Kasten Öldürme

Mahkeme
Yargıtay
Daire
1. Ceza Dairesi
Esas No
2026/1215
Karar No
2026/4303
Karar Tarihi
Konu
Nitelikli Kasten Öldürme

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2025/990 E., 2025/2787 K. SUÇ : Nitelikli kasten öldürme HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 14.01.2025 tarihli ve 2023/292 Esas, 2025/9 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında maktûle karşı nitelikli kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-d-f, 29/1, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 25.12.2025 tarihli ve 2025/990 Esas, 2025/2787 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik katılan Kurum vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk

Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında maktule karşı nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 82/1-d-f, 29/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 18... ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan Kurum vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE 1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, adli raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında yasal yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Sanık ile maktulün evlilik birliği devam ederken sanığın maktulden şüphelenmesi nedeniyle evlilik birliği içinde ... çocukları ... için DNA testi yaptırdığı ve çocuğun kendisinden olmadığını öğrenmesi üzerine olay tarihinden önce boşandıkları, olay günü sanık ile maktulün konuşmak üzere buluştukları, olay yerinde oturdukları esnada tartıştıkları ve sanığın ateşli silahla maktule ateş ederek öldürdüğü olayda; haksız tahrik nedeniyle 18 yıldan 24 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca, alt ve üst sınır arasında makul (orta) bir ceza tayin edilmesi yerine yazılı şekilde 22 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle katılan Kurum vekilinin temyiz istemi haksız tahrikin derecesi yönünden yerinde görüldüğünden Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 25.12.2025 tarihli ve 2025/990 Esas, 2025/2787 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-(b) maddesi uyarınca Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.06.2026 tarihinde karar verildi.

Atıf: Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2026/1215, K. 2026/4303, T. 02.06.2026, www.arakarar.com/karar/yargitay-1-ceza-dairesi-2026-1215-e-2026-4303-k-e9d25dcf5ee7