Bölge Adliye Mahkemesi ·
Bölge Adliye Mahkemesi 2024/335 E. 2026/1384 K.
- Mahkeme
- Bölge Adliye Mahkemesi
- Esas No
- 2024/335
- Karar No
- 2026/1384
- Karar Tarihi
T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ 2024/335 Esas 2026/1384 Karar T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21.HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2024/335 KARAR NO : 2026/1384
TÜRK MİLLETİ ADINA KARAR
İNCELENEN DOSYANIN MAHKEMESİ : ESKİŞEHİR ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ TARİHİ : 20/12/2023 NUMARASI : 2022/467 Esas 2023/1145 Karar DAVA : Şirket Yöneticisinin Sorumluluğundan Kaynaklanan Tazminat DAVA TARİHİ : 23/05/2022 KARAR TARİHİ : 16/10/2026 GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH : 16/10/2026
Taraflar arasındaki tazminat istemine ilişkin davanın yargılaması sonunda ilamda yazılı gerekçelerle davanın reddine yönelik olarak verilen hükme karşı davacı vekilince süresinde istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müteveffa ...'nun 26/06/2020 tarihinde vefat etmesi ile müvekkilinin 475 pay karşılığı % 47.5 hisse ile ... San. ve Tic. A.Ş'nin ortağı olduğunu, şirketin toplam 1000 hissenin 475 payının ...'e ve 50 payının davalı ...'e ait olduğunu, davalı ...'in aynı zamanda yönetim kurulu başkanı ve münferiden atacağı imza ile dava dışı şirketi temsil ve ilzama yetkili olduğunu, Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesinin 2022/197 Esas sayılı dosyası ile TTK'nın 531. maddesi uyarınca müvekkilinin dava dışı şirket ortaklığından çıkmasına izin verilmesi ve çıkma payının tahsili talebi ile açılan davanın yargılaması sırasında şirket adına kayıtlı fabrika binasına ait tapu kayıtlarının dosyaya getirtilmesi ile taşınmaz üzerinde iki icra dosyası nedeniyle haciz bulunduğunun öğrenildiğini, Eskişehir 6. İcra Müdürlüğünün 2021/4027 sayılı ve Eskişehir 4. İcra Müdürlüğünün 2022/108 sayılı icra dosyalarının dayanağının 27/05/2010 tarihli "Borç Belgesidir" başlıklı belge olduğunu, bu belgede dava dışı ...'in kendisine ait olan ... mevki, 25 pafta, 116 ada 1 parselde tapuya kayıtlı B-17 numaralı dubleks meskenini 27.05.2010 tarihinde ... isimli kişiye sattığı, bu satış bedelinin 200.000 TL'sini aynı tarihte borçlu şirketin ... Bankasında bulunan hesabına havale ettiği ve borçlu şirketin bankaya olan borcunun kapatıldığı, ödenen 200.000 TL'nin 27.05.2010 tarihindeki dolar kurunun hesaplandığı ve bu paranın 127.000 USD ettiği, şirketin parayı kısa zamanda ödeyemeyeceği de hesap edilerek 50.000 USD'nin 01.06.2014 tarihinde, kalan 77.000 USD'nin 01.06.2016 tarihinde ödeneceği, alacaklı ...'e bu borçları için 01.06.2014 tarihli 50.000-USD ve 01.06.2016 tarihli 77.000-USD tutarında belge verildiği, şirket vadesinde ödemediği takdirde zamanaşımı hükümlerinin uygulanmayacağının belirlendiğini, söz konusu belgeyi ve kredinin dışı ... tarafından kapatıldığını kabul etmemekle birlikte belge içeriğinin bir an için doğru olduğu kabul edilse dahi yapılan işlemin hükümsüz olmakla birlikte şirkete zarar verici mahiyette olduğunu, sözleşmede borcun zamanaşamı hükümlerinin uygulanmayacağı belirtilmiş ise de TBK'nın 148. maddesi uyarınca sözleşme ile zamanaşımı sürelerinin değiştirilemeyeceğini, her iki takip dosyasına konu borcun 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, şirket yetkilisi davalı ...'in kasıtlı olarak icra takip dosyalarına itiraz etmediğini ve takiplerin kesinleştiğini ve haciz işlemleri uygulandığını, şirketin zarara uğratıldığını, aksinin kabulü halinde dahi şirket ortaklarının şirkete verdikleri ödünç veya borç paraya faiz işletilmesinin mümkün olmadığını, borç miktarının verildiği tarihteki dolar kuruna çevrilerek alacağın şirketten tahsili yoluna gidilmesinin de haksız olup şirket zararına bir işlem olduğunu, öte yandan şirket yetkilisi davalı ile dava dışı ...'in evli olduklarını ve aralarında yapılan bu işlemin muvazaalı olduğunu ileri sürerek ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 501.000,00 TL şirket zararının zararın oluştuğu ve ilk icra takibinin yapıldığı 30/06/2021 tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile davalıdan tahsiline ve dava dışı ... San. ve Tic. AŞ'ye ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir. CEVAP Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; 2010 yılında mali yönden güç duruma düşen Şirketin bu dönemde bir gelirinin olmadığını, şirketin ... Bankasına 200.000 TL borcu bulunduğunu ve bu borcu ödeme gücünün bulunmadığını, alacaklı bankanın icra takibine geçmesi durumunda şirketin zarara uğrayacak olması nedeniyle müvekkilinin eşi ...'in ... sitesinde bulunan evini ... isimli şahsa sattığını, ...'ın satış bedelini doğrudan şirketin ... Bankasındaki borcuna gönderdiğini, borcun kısa sürede ödenemeyeceği bilindiğinden paranın 27/05/2010 tarihindeki kur üzerinden hesaplanarak 127.000 USD olarak belirlendiğini, eşler arasında zamanaşımı işlemeyeceğini, müvekkilinin şirketi zarara uğratmadığını, müvekkilince dava konusu icra takiplerine itiraz edilmesi durumunda açılacak itirazın iptali davası neticesinde şirketin daha çok zarara uğrayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI Mahkemece; davaya konu borçlanmanın yapıldığı eski T.T.K. hükümleri ile, borçların ödendiği yeni T.T.K. hükümleri doğrultusunda şirketin ortaklarına borçlanması ile ilgili özel bir hüküm ya da öngörülen bir yasaklama bulunmadığı, 27.05.2010 tarihli borç belgesine göre, şirket ortağı ...'in dava dışı şirkete 200.000,00 TL borç verdiği, banka kayıt ve sunulan dekonta göre, verilen borcun şirketin banka hesabına yatırıldığı, yine borç belgesine göre, 200.000,00 TL'lik tutarın 27.05.2010 tarihli dolar kuruna göre 127.000,00 USD'ye çevrildiği, borç belgesinde, tarafların üzerinde anlaştığı “dolar kuru”nun belirtilmediği, bu nedenle T.C. Merkez Bankası'nın Döviz Alış Kuru esas alınarak yapılan hesaplama sonucuna göre, borç miktarı dolar kuruna çevrilirken şirketin zarara uğratılmadığı, ayrıca, şirketlerin ortaklarından, iştiraklerinden veya bağlı ortaklıklarından döviz cinsinden veya dövize endeksli olarak borç para alması veya vermesi konusunda T.T.K. hükümlerine göre bir yasaklama veya kısıtlama bulunmadığı, dolayısıyla, şirketin ortağından alınan borcun dolar kuruna çevrilmesinde de şirket zararının söz konusu olmadığı, şirketin borç belgesinde belirlenen taksitleri 01.06.2014 ve 01.06.2016 tarihlerinde ödemediği için hakkında icra takibi yapıldığı, icra takiplerinde talep edilen alacak miktarlarının TL'ye çevrilmesinde kullanılan döviz kurunun belirtilmediği, bu nedenle takip tarihindeki T.C. Merkez Bankası'nın Döviz Alış Kuru esas alınarak yapılan hesaplamaya göre de, borcun ödenmesinde de şirketin zarara uğratılmadığı, ayrıca icra takibi, şirket yetkilisi olan davalı tarafından itiraz edilmeksizin kesinleşmiş ise de, şirketin, şirket ortağının icra takibine konu yaptığı alacak iddiasına yönelik başta menfi tespit davası olmak üzere hukuki yollara başvurma imkanı da bulunduğu, şirket malları üzerine haciz konulmuş ise de, henüz şirketten tahsil edilmiş bir alacak, eş söyleyişle şirket zararı da bulunmadığı, bu haliyle, yapılan işlem sonucu davalı müdür tarafından şirketin zarara uğratıldığı hususunun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. İSTİNAF SEBEPLERİ Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu icra takiplerindeki alacağın zamanaşımına uğramış olması nedeniyle dava dışı şirket ortağı tarafından talep edilmesinin hukuken mümkün olmadığını, borç belgesinde zamanaşımının işlemeyeceğinin düzenlenmiş olmasının TBK'nın 148. maddesi uyarınca geçersiz olduğunu ve 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, ticari defter ve kayıtların verilen kesin süreye karşın davalı tarafça ibraz edilmemesi nedeniyle HMK'nın 222/5 maddesi uyarınca iddialarının ispat edilmiş sayılması gerektiğini, Türk Parasının Kıymetini Koruma Hakkında 32 sayılı kararda değişiklik yapılmasına dair 85 nolu ve 13/09/2018 tarihli Cumhurbaşkanlığı kararı ile eklenen maddeyle Şirket işletmelerinde döviz cinsinden ve dövize endeksli borçlanmanın yasaklandığını, ticari şirketlerde tüketim ödüncünün karşılaşıldığı alanlardan birinin de şirketin finansman ihtiyaçlarının karşılandığı borçlanmalar olup, ilgili borçlanmaların da bu kapsamda sayıldığını, bir an için alacağın varlığı kabul edilse dahi Şirket kasasına Türk Lirası üzerinden girişi yapılan nakdin döviz kuru üzerinden tahsilinin mümkün olmadığını, alacağın tahsilinin mümkün olması halinde dahi uygulanacak faizin menkul sermaye iradı kapsamında temerrüt faizi olduğunu, 27.05.2010 tarihli "borç belgesidir" başlıklı belge içeriğinde, taraflar arasında belirlenmiş ve uygulanması kabul edilmiş bir faiz alacağı bulunmadığını, buna göre şirket ortağının şirkete verdiği borç tutarına yasal veya ticari faiz işletilmesi mümkün olmadığı gibi borç miktarının verildiği tarihteki dolar kuruna çevrilerek alacağın şirketten tahsili yoluna gidilmesinin yasaya aykırı ve şirket zararına yapılmış bir tasarruf işlemi olduğunu, şirket ortaklarının, şirket cari hesabından çekim yapmaları halinde, şirket ortaklarının yapacakları geri ödemeye adat faizi uygulanırken; şirket ortaklarının şirket tüzel kişiliğine verdiği ödünçlerde istisnai haller dışında adatlandırma yapılmadığını, bu hususta açık mevzuat düzenlemesi olmamasına ve iş bu davanın konusunu oluşturmamasına rağmen, Danıştay Vergi Dava Daireleri’nin 23.03.2022 tarihli, E. 2021/206 K.2022/364 sayılı emsal niteliğinde kararıyla ortakların elde ettiği faiz gelirinin, gelir unsuru olarak bir menkul sermaye iradı olarak kabul edildiğini ve GVK md. 75 içerisinde değerlendirilmesi gerektiğinin belirtildiğini, yani ortağın şirket tüzel kişiliğinden olan alacaklarında istisnai haller dışında adatlandırma yapılmamakla beraber, asıl alacakla birlikte bir faiz alacağının varlığı kabul edilse dahi, ilgili karar ışığında uygulanacak faizin yine temerrüt faizi olduğunu, şirket tüzel kişiliğinin ortaklara olan borçlarının öz sermayenin 3 katını aşması halinde, bu durum örtülü sermaye artışı olarak değerlendirilmesi gerektiğini, şirkete ait ticaret sicil gazetesi kayıtları incelendiğinde, şirketteki son sermaye artışının 2002 yılında yapıldığını ve şirketin sermayesinin 50.000 TL (2002 yılındaki karşılığı 50.000.000.000 TL) olarak belirlendiğini, şirket ortağı ... tarafından şirkete verildiği iddia edilen 200.000,00 TL tutarındaki borcun aynı zamanda örtülü bir sermaye artışı oluşturduğunu, verilen tutarın örtülü sermaye artışını oluşturması halinde, ödenen tutarın öz sermaye olarak kabul edileceğinden geri alınamayacağı gibi, ödenen bu tutar için faiz de talep edilemeyeceğini, bu tutara ilişkin herhangi bir faiz ödemesi yapılması halinde ise gerek borç alan gerekse borç veren açısından, örtülü sermaye şartlarının gerçekleştiği hesap döneminin son günü itibarıyla dağıtılmış kar payı olarak kabul edileceğini, talep konusu alacağın muhasebe tekniği anlamında gelecek yıllara aktarılmamış ve elde edilen şirket karından karşınlanmamış olduğundan şirketin yine zarara uğratılmış olduğunu, 2010 yılında doğduğu ve dolar kuruna çevrilebildiği kabul edilen borcun 2010 yılı Aralık ayı üzerindeki USD kuru üzerinden güncellenerek ortaklardan alacaklar hesabına aktarılması ve şirket aktifinde nakit bulunması halinde şirket faaliyetlerini kısıtlamayacak ve şirkete zarar vermeyecek şekilde derhal ödenmeye başlanması gerektiğini, söz konusu borcun varlığının büyümesi ve şirkete zarara uğratacak veya iflasa götürebilecek duruma gelmesi halinde alternatif çözüm yollarının aranması, şirket aktif malvarlığından satış yapılarak borcun kapatılması yoluna gidilmesi ve hatta gerekmesi halinde şirketin tasfiye edilmesi gerektiğini, ancak davalı şirket yetkilisi ve eşi ... tarafından borcun kapatılması yönünde hiçbir girişimde bulunulmayarak kötü niyetli davranıldığını ve tamamıyla kendi menfaatleri doğrultusunda hareket edildiğini, dava dışı şirketin gayri faal olduğu ve tek gelirinin şirkete ait fabrika binasından elde edilen kira gelirleri olduğu düşünüldüğünde, söz konusu borcun varlığı kabul edilse dahi varlığı iddia edilen borcun kapatılmadığını, elde edilen kira gelirlerinin diğer şirket ortaklarının şahsi harcamalarında kullanıldığını, şirketin genel kurullarının düzenli olarak yapılmadığını ve gerçekleştirilen genel kurullarda da hiçbir suretle kar dağıtımı yapılmadığını, yine müvekkili tarafından şifahi olarak talep edilmesine rağmen şirketin tasfiyesi yoluna gidilmediğini ve fabrika binasının rayiç değer üzerinden satışına da izin verilmediğini, 2010 tarihinde doğduğu iddia edilen borcun, elde edilen kira gelirlerine rağmen yaklaşık 13 yıl kapatılmadğını, verildiği iddia edilen nakdin usulsüz olarak dolar kuruna çevrildiğini, şirketin kasıtlı olarak zarara uğratıldığını, doğduğu iddia edilen borç kapatılmadığı gibi şirket aktifi de satılmayarak borcun büyümesine sebebiyet verildiğini, kasıt içeren kötü yönetimle birlikte müvekkilinin zarara uğratıldığını, muhasebesel anlamda gerekli işlemlerin yapılmadığını, alternatif çözüm yollarının üretilmediğini, müvekkilinin şirket ortaklığından ayrılmak istemesiyle birlikte kötü niyetli olarak 13 yıl sonra borç belgeleri düzenlenerek icra takiplerine geçildiğini, söz konusu hususların hiçbirinin bilirkişi tarafından göz önüne alınmadığı gibi, yazılı olarak ispatlanamamış olmasına rağmen nakit girişinin varlığı kabul edilerek nakdin döviz kuruna çevrilmesinde hiçbir sakınca görülmediğini, davalı şirket yetkilisinin eşi olan diğer şirket ortağı ... ile yaptığı işlemlerin muvazaalı olduğunu, bu durumda müvekkil şirket ortağının, icra takibinin tarafı olmadığından menfi tespit davası açması yasal olarak mümkün olmadığı gibi, davanın temelini şirket yetkilisi ve diğer şirket ortağı arasındaki muvazaalı işlemler oluşturduğundan, menfi tespit davasının açılmasının gündeme gelmeyeceğini, söz konusu işlemlerin müvekkilinin çıkma ve tasfiye payının azaltılmasına yönelik olduğunu, müvekkilinin icra dosyasının borçlusu olmadığından menfi tespit davası açma hakkı bulunmadığını, davalı şirket yetkilisinin de şirket tüzel kişiliği adına eşi şirket ortağı aleyhine menfi tespit davası açmayacağını, gerekçeli kararda şirket zararının oluşmadığı belirtilse de; davaya dayanak icra dosyalarının kesinleştiğini ve haciz işlemlerinin tamamlandığını, satış masraflarının yüksekliği nedeniyle sadece satış işlemlerine başlanmadığını, dava dışı şirkete ait fabrika binası üzerinde davalının eşi ...'in ilk sırada haciz alacaklısı olduğunu, takiplerin kesinleşmiş olması nedeniyle satış işlemlerine her koşulda devam edebilecekleri gibi, taşınmazın başka bir icra dosyası üzerinden satılması halinde ise bu tutarlar ilk sıradaki haciz alacaklısı olarak davalının eşi ...'e ait icra dosyalarına aktarılacağını, müvekkil şirket ortağının menfi tespit davası açma ve satış işlemlerini durdurma gibi bir hukuki yetkisi bulunmadığına göre, eldeki tek yolun TTK md 553 ve 555 uyarınca açılacak sorumluluk davası olduğunu, yapılan tasarruf işleminin muvazaalı olması, müvekkilin başka bir hukuki yola başvurma olanağının bulunmaması, kusur-zarar ve illiyet bağı şartlarının birlikte gerçekleşmiş nedeniyle de dava dışı şirket tüzel kişiliği şirket yetkilisi tarafından kasıtlı olarak zarara uğratılmış olup, oluşan zararın TTK md. 553 ve 555 uyarınca davalıdan tahsili gerektiğini beyan ederek kararın kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir. HUKUKİ NİTELENDİRME, DELİLLERİN VE İSTİNAF SEBEPLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ Dava; anonim şirket yöneticisinin sorumluluğundan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. 6100 Sayılı HMK'nun 355. maddesi gereğince, istinaf incelemesinin istinafa gelen tarafın sıfatı ile istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak kamu düzenine aykırılık bulunup bulunmadığı hususu gözetilerek ilk derece mahkemesinin taraflar arasındaki ihtilafta görevli mahkeme oluşu ve eldeki davada kesin yetki kuralına da aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla işin esasına girilerek yapılan incelemede; 6102 sayılı TTK'nın 553/1 maddesi; "Kurucular, yönetim kurulu üyeleri, yöneticiler ve tasfiye memurları, kanunda ve esas sözleşmeden doğan yükümlülüklerini kusurlarıyla ihlal ettikleri takdirde, hem şirkete hem pay sahiplerine, hem de şirket alacaklılarına karşı verdikleri zarardan sorumludurlar.", aynı Yasanın 555/1 maddesi; "Şirketin uğradığı zararın tazminini, şirket ve her pay sahibi isteyebilir. Pay sahipleri tazminatın ancak şirkete ödenmesini isteyebilirler." hükmünü içermektedir. Dava dilekçesinde davacının dava dışı Şirket ortaklığından çıkmasına izin verilmesi ve çıkma payının ödenmesi talebi ile açılan davanın Mahkemenin 2022/197 Esas sayılı dosyasında derdest olduğunun bildirilmesi nedeniyle söz konusu dosyanın UYAP üzerinden incelenmesinden; Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesinin 2022/197 Esas -2023/551 Karar sayılı ve 31/05/2023 tarihli kararı ile eldeki davacının davacısı olan ...'ın ...nden şirketten çıkmasına izin verilmesine ve çıkma payının davalı Şirketten tahsili ile davacıya ödenmesine karar verildiği, karara karşı davalı Şirket ve feri müdahil ... ... tarafından istinaf kanun yoluna başvurulduğu, istinaf incelemesi için dosyanın Dairemize gönderilmesinden sonra davalı Şirket ve feri müdahilin istinaf taleplerinden feragat etmeleri üzerine Dairemizin 2023/1563 Esas-2024/676 Karar sayılı ve 16/05/2024 tarihli karar ilamı ile davalı şirket ve fer'i müdahil vekillerinin istinaf başvurularının feragat nedeniyle reddine karar verildiği, karara karşı temyiz yoluna başvurulmadığı ve hükmün 02/07/2024 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Öte yandan Ticaret Sicil Gazetesinin 21/05/2024 tarihli nüshasına göre 21/05/2024 tarihli Genel Kurul Kararı ile davalı ... ...'in ve dava dışı ... ...'in yönetim kurulu üyeliklerinin sona erdiğinin, ...nin tek pay sahipli ve pay sahibinin dava dışı ... olduğunun ilan edildiği anlaşılmaktadır. Davacı eldeki davayı Şirket ortağı sıfatıyla açmış olup, ortaklık hak ve sıfatına bağlı olarak açılan davalarda, dava açan kişinin davanın başından sonuna kadar bu sıfatını sürdürmesi gereklidir. Şayet yargılama sırasında bu sıfatı sona erecek olursa, artık davayı takip ve sonuçlandırmakta hukuki yararı kalmaz. Dava takip ehliyetine ilişkin olan bu hususlar mahkemece resen göz önüne alınır. Buna göre davanın açıldığı tarih itibariyle ile Şirket ortağı olan davacının bu sıfatının davanın kesinleşmesine kadar devam etmesi gerekeceği, davacının Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesinin 2022/197 Esas -2023/551 Karar sayılı ve 31/05/2023 tarihli kararı ile ...nden şirketten çıkmasına izin verildiği ve kararın kesinleştiği, buna göre davacının şirket ortaklığı sıfatının sona erdiği, böylece dava takip ehliyetinin kalmadığı anlaşılmakla ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın dava takip ehliyeti yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekmiştir. Tüm bu nedenlerle davacının istinaf başvurusunun kamu düzenine aykırılık nedeniyle kabulüne ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davacının davasının aktif husumet ehliyeti yokluğu nedeniyle reddine karar vermek gerekmiş ve takdiren aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur. HÜKÜM: Yukarıda Açıklanan Nedenlerle; 1-A)1-Davacının istinaf başvurusunun kamu düzeni gözetilmek suretiyle HMK'nun 353/(1)b.2 maddesi gereğince KABULÜNE, 2-Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 20/12/2023 tarih ve 2022/467 Esas 2023/1145 Karar sayılı kararının kamu düzenine aykırılık gözetilerek KALDIRILMASINA, B)1-Davanın dava takip ehliyeti yokluğu nedeniyle REDDİNE, 2-Alınması gereken 732,00 TL harcın peşin alınan 8.555,83 TL harçtan mahsubu ile bakiye 7.823,83 TL harcın davacıya iadesine, 3-Davacı tarafından yapılan yargılama masraflarının davacı üzerinde bırakılmasına, 4-Davalı tarafından yapılan yargılama gideri bulunmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, 5-Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden kararın kaldırma gerekçesi gözetilerek AAÜT'nin 7/2 maddesi hükmüne göre taktir ve tayin olunan 45.000,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, 6-6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 5/A ve 6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanununun 18/A-13. maddesi uyarınca alınması gereken 1.560,00 TL arabuluculuk ücretinin davacıdan alınarak hazineye irat kaydına, 7-Artan avansın karar kesinleştiğinde ve istem halinde taraflara iadesine, C)1-Davacı tarafından yatırılan 427,60 TL maktu istinaf karar harcının karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacıya iadesine, 2-İstinaf aşamasında davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin kararın kaldırma gerekçesi gözetilerek üzerinde bırakılmasına, 3-İstinaf incelemesi sırasında duruşma açılmadığından taraflar yararına vekalet ücreti taktirine yer olmadığına, Dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda HMK'nın 361. maddesi uyarınca gerekçeli kararın tebliğinden itibaren iki haftalık süre içerisinde Yargıtay'da temyiz kanun yolu açık olmak üzere oy birliği ile karar verildi. 16/10/2026
Başkan- ... Üye - ... Üye - ... Zabıt Katibi-... ... ... ... .../