Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2023/7408 E. 2024/4174 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI: 2015/458 E., 2016/25 K. Sanık müdafiinin temyiz isteğinin görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükme yönelik olduğu anlaşılmıştır. Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR Temyiz İncelemesinin Kapsamına Göre 1. Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kararıyla mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında atılı suçtan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 265/1. ve 50/1-a. maddeleri uyarınca 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 01.03.2023 tarihli ve 2021/7887 Esas, 2023/15596 Karar sayılı kararıyla "...İddianamede açıklanıp hükümlerde kabul edilen eylemlere ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunca kabul edilen Yargıtay iş bölümü kararına göre, temyizin incelenmesi Yargıtay 9. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE,..." karar verilmiştir. 3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. GEREKÇE 1. Sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 265/1. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturup, öngörülen cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e. maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d. maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 26.01.2016 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve belirtilen tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. 3. Yukarıda açıklanan nedenlerle Tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir. III. KARAR Gerekçede açıklanan nedenlerle Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2024 tarihinde karar verildi.