Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/16072 E. 2024/7768 K. – Çocuğun Cinsel

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/476 E., 2016/103 K. SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR 1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.12.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.10.2014 tarihli ve 2014/15 Esas, 2014/649 Karar sayılı Kararı ile sanığın eylemine uyan çocuğun cinsel istismarı suçu yönünden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci ve altıncı fıkraları uyarınca yargılanmak üzere görevli ve yetkili mahkemenin Bursa Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesi olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiştir. 3. Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2014/476 Esas, 2016/103 Karar sayılı Kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun değişikliğinden önceki 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci madde ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. GEREKÇE Mahkemece yapılan duruşmada hazır bulunan sanığa 5271 sayılı Kanun'un 147 ve 191 inci maddelerine uygun şekilde kanuni hakları hatırlatıldıktan sonra iddianame yerine geçen asliye ceza mahkemesinin görevsizlik kararı ile ekleri okunarak atılı suçla ilgili sorgusunun yapılması gerektiği gözetilmeden okunan iddianameye göre gerçekleştirilen sorgu sonrası yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur. III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2014/476 Esas, 2016/103 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden esası incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.09.2024 tarihinde karar verildi.