Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2023/1882 E. 2024/543 K. – Hakkı Olmayan

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/993 E., 2022/1604 K. SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığının 30.10.2020 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır 2.Afyonkarahisar 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223/2-a. maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir. 3.Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 28.09.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanın istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca hapis cezasından çevrili 6000 TL ve doğrudan verilen 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafinin temyiz istemi katılanın Çetinkaya İmar Mahallesi 4202 ada 7 ve 8 numaralı parsellerin maliki olduğuna, sanığın taşınmazının katılanın taşınmazı ile sınır olduğuna, taşınmazların sınırlarını belirleyen taş çit vs birşey bulunmadığına, söz konusu taşınmazın öncesinde amcasına ait olduğuna bu taşınmazı amcasının izni ile kullandığına, amcasının taşınmazı devretiğini bilmeden 2020 yılında da ona ait olduğu düşüncesiyle kullandığına, bu kullanımdan önce de akrabasından izin aldığına izin alırken de taşınmazın satıldığının söylenmediğine, savunmaları destekler nitelikte tanık beyanı bulunduğuna, 2014-2021 yılları arasında taşınmazları sanığın ektiğine ilişkin delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin sanık lehine yorumlanması gerektiğine, suç kastı bulunmayan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Dava konusu olay sanığın, katılana ait ... İmar Mahallesi 4202 ada 7 ve 8 parsel sayılı taşınmazları ekip biçerek işgal ettiği iddiasına ilişkindir. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanığın somut olayda suç işleme kastı ile hareket etmek suretiyle katılanın arazisini ekip biçmek suretiyle atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli, elverişli, kesin bir delile ulaşılamadığından beraatine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Yapılan keşifte katılana ait dava konusu 4202 ada 8 nolu parselin tamamını, 7 nolu nolu parselin ise kısmen 2014-2021 yılları arasında tarla olarak kullanılmak suretiyle tecavüz edildiğinin belirlendiği, ilk derece mahkemesinde dinlenen tanık S.K emlak işiyle uğraştığını, dava konusu yerin satışına aracılık ettiğini, katılanın yaklaşık iki yıl önce yanına gelerek tarlasının izinsiz ekildiğini söylediğine dair beyanda bulunması ve katılanın aşamalardaki istikrarlı anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, 2014 yılında katılana geçen dava konusu taşınmazları sanığın 2014 yılından beri kullandığı, katılan beyanı, tanık anlatımı ve fen bilirkişi raporu ile sabit olduğundan, sanığın sadece 2021 yılında ektiğini, katılana geçtiğini öğrenince terk ettiğine, suç kastının bulunmadığına ilişkin savunmasına itibar edilmeyerek sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE Sanığın taşınmazın satıldığını bilmediğine, amcasına ait olduğunu düşünerek 2020 yılında yulaf ektiğine, katılanın yanına gelip bu taşınmazın kendisine ait olduğunu söylemesinden sonra herhangi bir ekim yapmadığına ilişkin savunması, savunmayı doğrulayan tanık beyanı, suça konu taşınmazı beş yıl boyunca sanığın ektiğine ilişkin dava dosyası kapsamında somut delil bulunmaması hususları hep birlikte gözetildiğinde suç kastı bulunduğuna dair delil bulunmayan sanık hakkında beraat kararı verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 28.09.2022 tarihli ve 2021/993 Esas, sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2024 tarihinde karar verildi.