Yargıtay · 6. Ceza Dairesi

Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2010/8776 E. 2013/4473 K. – Hırsızlık

Konu: Hırsızlık

Mahkeme
Yargıtay
Daire
6. Ceza Dairesi
Esas No
2010/8776
Karar No
2013/4473
Karar Tarihi
Konu
Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Gece vakti, suç arkadaşıyla birlikte, okul binasına girerek atılı suçu işleyen sanık hakkında, zamanaşımı içerisinde, işyeri dokunulmazlığını bozma eylemi ile ilgili yerinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür. Hırsızlık suçunun, Orbay İlköğretim Okulu binasından gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-a maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, hükme etkili görülmediğinden, Sanık hakkında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 108/2 ve TCKnın 58/7. maddeleri gereğince en ağır cezayı içeren hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiğinden, sanığın adli sicil kaydında yer alan Kadıköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 1017-180 sayılı 4 ay hapis cezasını içeren ilamın tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafindan işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-) Temel ceza belirlendikten sonra, artırım ve indirim nedenleri uygulanırken 5237 sayılı TCK’nun 61/4-5. maddesine aykırı olarak, 5237 sayılı TCK’nun 143. madde ile artırım yapılıp, daha sonra aynı yasanın 35/2. maddesi ile indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, 2-) Sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 142/1-b, 35/2. maddeleri uyarınca belirlenen 7 ay 15 gün hapis cezasından, anılan Yasanın 143. maddesi uyarınca 1/6 oranında arttırım yapılırken, 8 ay 22 gün yerine, 8 ay 23 gün hapis ve buna bağlı olarak aynı yasanın 62. maddesi uygulanırken 7 ay 8 gün yerine, 7 ay 9 gün hapis cezası verilmesi suretiyle hesap hatası sonucu daha fazla cezaya hükmedilmesi, 3-) 5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı Yasanın 35/2, 143, 62. ve 53. maddelerinin uygulanmasına ilişkin bölümler hüküm fıkrasından çıkartılarak yerlerine, “Hırsızlık suçunun gece vakti işlendiği anlaşılmakla, verilen cezada 5237 sayılı Yasanın 143. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında arttırım yapılarak, sanığın 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın eylemi kalkışma aşamasında kaldığından, verilen cezada TCK’nın 35/2. maddesi uyarınca takdiren 3/4 oranında indirim yapılarak, sanığın 8 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri göz önünde bulundurularak, 5237 sayılı TCK 62. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 7 ay 8 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına” ve “sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fikrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fikrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fikrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına” cümlelerinin yazılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2010/8776, K. 2013/4473, T. 12.03.2013, www.arakarar.com/karar/yargitay-6-ceza-dairesi-2010-8776-e-2013-4473-k-38ded77dcceb